adjectivefirst/second-declension adjective
iūdicātōrius
iūdicātōrius (feminine iūdicātōria, neuter iūdicātōrium)
Classical[juː.dɪ.kaːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ju.di.kaˈtɔː.ri.us]
Meaning
- Late LatinadjectiveliterallyOf or pertaining to judging or judgement; judgemental
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | iūdicātōrius | iūdicātōria | iūdicātōrium |
| genitive | iūdicātōriī | iūdicātōriae | iūdicātōriī |
| dative | iūdicātōriō | iūdicātōriae | iūdicātōriō |
| accusative | iūdicātōrium | iūdicātōriam | iūdicātōrium |
| ablative | iūdicātōriō | iūdicātōriā | iūdicātōriō |
| vocative | iūdicātōrie | iūdicātōria | iūdicātōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | iūdicātōriī | iūdicātōriae | iūdicātōria |
| genitive | iūdicātōriōrum | iūdicātōriārum | iūdicātōriōrum |
| dative | iūdicātōriīs | iūdicātōriīs | iūdicātōriīs |
| accusative | iūdicātōriōs | iūdicātōriās | iūdicātōria |
| ablative | iūdicātōriīs | iūdicātōriīs | iūdicātōriīs |
| vocative | iūdicātōriī | iūdicātōriae | iūdicātōria |
jūdĭcātōrĭus, a, um, adj. judicator,
I. of or pertaining to a judge, judicial (eccl. Lat.):
rigor, Aug. Ep. 54.Origins
From iūdicō (“to judge”) + -tōrius (“-ory”, “pertaining to”).
Descendants
- Italiangiudicatorio
- Sicilianjudicatoru