LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive, no supine stem

itō

itō (present infinitive itāre, perfect active itāvī)
Classical[ˈɪ.toː]Ecclesiastical[ˈiː.to]

Meaning

  1. intransitiveto keep going (to...); to continually or habitually go

Conjugation conjugation 1 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.itōitābamitābōitāvīitāveramitāverō
2nd sg.itāsitābāsitābisitāvistīitāverāsitāveris
3rd sg.itatitābatitābititāvititāveratitāverit
1st pl.itāmusitābāmusitābimusitāvimusitāverāmusitāverimus
2nd pl.itātisitābātisitābitisitāvistisitāverātisitāveritis
3rd pl.itantitābantitābuntitāvērunt
itāvēre
itāverantitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.itemitāremitāverimitāvissem
2nd sg.itēsitārēsitāverīsitāvissēs
3rd sg.itetitāretitāverititāvisset
1st pl.itēmusitārēmusitāverīmusitāvissēmus
2nd pl.itētisitārētisitāverītisitāvissētis
3rd pl.itentitārentitāverintitāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.itā—
pres. 2nd pl.itāte—
fut. 2nd sg.itātō—
fut. 3rd sg.itātō—
fut. 2nd pl.itātōte—
fut. 3rd pl.itantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveitāre—
perfect infinitiveitāvisse—
present participleitāns—
gerunditandī, itandō, itandum

ĭto, āvi, 1,
I. v. freq. n. [eo], to go: ad legionem cum itant. Plaut. Most. 1, 2, 48: ad cenas itare, Cic. Fam. 9, 24, 2: pedibus itavisse in curiam, Gell. 3, 18, 4; Plin. 9, 8, 8, § 24; Edict. ap. Suet. Rhet. 1.

Origins

Inherited from Proto-Italic *itāō. By surface analysis, from itus, perfect passive participle of eō (“to go”) + -tō

Quick answers

What does itō mean in Latin?
itō, a verb, means “to keep going (to...); to continually or habitually go”.
What are the principal parts of itō?
itō, itāre, itāvī (first conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce itō?
In classical Latin, [ˈɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiː.to].