noun · femininethird declension
irrītātiō
irrītātiō f (genitive irrītātiōnis)
Classical[ɪr.riːˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[ir.riˈtat.t͡si.o]
Meaning
- incitement, incentive, provocation, irritation, stimulant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | irrītātiō inrītātiō | irrītātiōnēs inrītātiōnēs |
| genitive | irrītātiōnis inrītātiōnis | irrītātiōnum inrītātiōnum |
| dative | irrītātiōnī inrītātiōnī | irrītātiōnibus inrītātiōnibus |
| accusative | irrītātiōnem inrītātiōnem | irrītātiōnēs inrītātiōnēs |
| ablative | irrītātiōne inrītātiōne | irrītātiōnibus inrītātiōnibus |
| vocative | irrītātiō inrītātiō | irrītātiōnēs inrītātiōnēs |
irrītātĭo (inr-), ōnis, f. 1. irrito,
I. an incitement, incentive, provocative, irritation, stimulant (not ante-Aug.).
I. Physical: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. 142 init.:
tamquam edendi irritationes quasdam repertas esse, Gell. 7, 16, 6.—II. Of the feelings or passions.
A. In gen.:
ad amicitiam naturalis irritatio, Sen. Ep. 9, 17: vinum multum ... irritationem et iram facit, Vulg. Sir. 31, 38.—With gen. subj.: (feminae) nullis conviviorum irritationibus corruptae, Tac. G. 19.— With gen. obj.: inesse irritationem animis commutandi sedes, a restless desire, Sen. Cons. ad Helv. 6, 5.—B. Esp., wrath, anger, irritation:
animorum, Liv. 31, 14, 6.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin irrītātiō From irrītō + -tiō.
Descendants
- Catalanirritació
- Frenchirritation
- Italianirritazione
- Occitanirritacion
- Portugueseirritação
- Romanianiritație
- Spanishirritación
- Galicianirritación
In English words that came into English from irrītātiō
- irritationirrītātiō