LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

irrītātiō

irrītātiō f (genitive irrītātiōnis)
Classical[ɪr.riːˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[ir.riˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. incitement, incentive, provocation, irritation, stimulant

Declension

declension
formsingularplural
nominativeirrītātiō
inrītātiō
irrītātiōnēs
inrītātiōnēs
genitiveirrītātiōnis
inrītātiōnis
irrītātiōnum
inrītātiōnum
dativeirrītātiōnī
inrītātiōnī
irrītātiōnibus
inrītātiōnibus
accusativeirrītātiōnem
inrītātiōnem
irrītātiōnēs
inrītātiōnēs
ablativeirrītātiōne
inrītātiōne
irrītātiōnibus
inrītātiōnibus
vocativeirrītātiō
inrītātiō
irrītātiōnēs
inrītātiōnēs

irrītātĭo (inr-), ōnis, f. 1. irrito,
I. an incitement, incentive, provocative, irritation, stimulant (not ante-Aug.).
I. Physical: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. 142 init.: tamquam edendi irritationes quasdam repertas esse, Gell. 7, 16, 6.—
II. Of the feelings or passions.
A. In gen.: ad amicitiam naturalis irritatio, Sen. Ep. 9, 17: vinum multum ... irritationem et iram facit, Vulg. Sir. 31, 38.—With gen. subj.: (feminae) nullis conviviorum irritationibus corruptae, Tac. G. 19.— With gen. obj.: inesse irritationem animis commutandi sedes, a restless desire, Sen. Cons. ad Helv. 6, 5.—
B. Esp., wrath, anger, irritation: animorum, Liv. 31, 14, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin irrītātiō From irrītō + -tiō.

Descendants
  • Catalanirritació
  • Frenchirritation
  • Italianirritazione
  • Occitanirritacion
  • Portugueseirritação
  • Romanianiritație
  • Spanishirritación
  • Galicianirritación

In English words that came into English from irrītātiō

  • irritationirrītātiō

Quick answers

What does irrītātiō mean in Latin?
irrītātiō, a noun, means “incitement, incentive, provocation, irritation, stimulant”.
What is the genitive of irrītātiō?
The genitive singular is irrītātiōnis. irrītātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce irrītātiō?
In classical Latin, [ɪr.riːˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ir.riˈtat.t͡si.o].