verbfirst/second-declension participle
īrātus
īrātus (feminine īrāta, neuter īrātum, comparative īrātior, superlative īrātissimus, adverb iratē)
Classical[iːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[iˈraː.tus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- participleangry, irate, angered, enraged, furious, wrathful
4th century, St Jerome, Vulgate, Tobit 2:22
At these words his wife being angry answered: It is evident the hope is come to nothing, and thy alms now appear.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
plēnus īrae; īrātus clāmat et pugnum tollit.īrātus -a -um — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
angry
īrātus -a -um — in Viri Romae Facillimi, ch. 6, 17, 19, 21
īrātus, a, um, Part. and P. a., v. irascor
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īrātus adj. with comp. and sup.
P. of irascor, angered, enraged, angry, violent, furious: animus, T.: nihil feci iratus, in anger: quid irati sentire possunt? in their wrath, Cs.: tibi graviter, T.: adversario iudex: Graïs Achilles, H.: vilico iratior: in illum, T.: Caesar illis fuerat iratissimus: mare, raging, H.: venter, ravening, H.: preces, i. e. curses, H.: sistrum, Iu.
Origins
From īra (“anger, rage, wrath”) + -ātus, later construed as the perfect active participle of īrāscor, which arose from it by back-formation.
Descendants
- Catalanirat
- Englishirate
- Italianirato
- Portugueseirado
- Galicianirado