īrāscor
Meaning
- deponentto be angry, to be enraged
Latīnē defined in Latin in our graded readers
īrā moveor, īrātus fīō.īram sentiōīrā afficiorChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Succensere · Irasci · Indignari · Stomachari
Succensere and ægre, graviter, moleste, difficiliter ferre, to take any thing ill, denote a silent, irasci, indignari, and stomachari, a loud displeasure; ira, anger, has the character of a passion, inasmuch as it thirsts after vengeance; indignatio, indignation, that of an awakened or excited moral feeling, inasmuch as it expresses with energy its disapprobation or contempt; stomachatio, a fit of passion, that of a choleric temperament, inasmuch as it suffers the bile to overflow, and gives vent to its irritability by blustering and brawling. The iratus makes his appearance as an enemy, and excites fear; the indignabundus, as a judge, and inspires awe; the stomachans, as a hypochondriac, and is a subject for comedy. (v. 119.)
Conjugation conjugation 3 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īrāscor | īrāscēbar | īrāscar | — | — | — |
| 2nd sg. | īrāsceris īrāscere | īrāscēbāris īrāscēbāre | īrāscēris īrāscēre | — | — | — |
| 3rd sg. | īrāscitur | īrāscēbātur | īrāscētur | — | — | — |
| 1st pl. | īrāscimur | īrāscēbāmur | īrāscēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | īrāsciminī | īrāscēbāminī | īrāscēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | īrāscuntur | īrāscēbantur | īrāscentur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īrāscar | īrāscerer | — | — |
| 2nd sg. | īrāscāris īrāscāre | īrāscerēris īrāscerēre | — | — |
| 3rd sg. | īrāscātur | īrāscerētur | — | — |
| 1st pl. | īrāscāmur | īrāscerēmur | — | — |
| 2nd pl. | īrāscāminī | īrāscerēminī | — | — |
| 3rd pl. | īrāscantur | īrāscerentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īrāscere | — |
| pres. 2nd pl. | īrāsciminī | — |
| fut. 2nd sg. | īrāscitor | — |
| fut. 3rd sg. | īrāscitor | — |
| fut. 3rd pl. | īrāscuntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īrāscī | — |
| perfect infinitive | īrātum esse | — |
| future infinitive | īrātūrum esse | — |
| present participle | īrāscēns | — |
| perfect participle | īrātus | — |
| future participle | īrātūrus īrātūra, īrātūrā, īrātūrae, īrātūram, īrātūrārum, īrātūrās, īrātūre, īrātūrī, īrātūrīs, īrātūrō, īrātūrōrum, īrātūrōs, īrātūrum | īrāscendus īrāscundus, īrāscenda, īrāscendā, īrāscendae, īrāscendam, īrāscendārum, īrāscendās, īrāscende, īrāscendīs, īrāscendōrum, īrāscendōs |
irascier, Plaut. Capt. 4, 2, 60), 3, v. dep. ira, to be angry, to be in a rage (syn.: succenseo, indignor); constr. absol.; with dat., with in and acc., or acc. of pronouns (class.). vehementer mihi, Plaut. Truc. 2, 6, 64: tibi jure, Ter. And. 2, 3, 20: di inmortales hominibus irasci et succensere consuerunt, Cic. Rosc. Com. 16, 46: ego non tibi irascor, quod, etc., id. Sull. 18, 50: miror, cur tu huic irascere, id. Planc. 7, 17; id. Vat. 9, 21: improbitati candidatorum, id. Mil. 16, 42: his irascebamur, id. Lig. 11, 13; id. Sull. 17, 49: ego tibi irascerer: tibi ego possem irasci? id. Q. Fr. 1, 3, 1: irasci amicis, id. Phil. 8, 5: inimicis, Caes. B. C. 1, 8: votis meis, Ov. H. 1, 68: patriae, Nep. Epam. 7, 1: admonitioni, Quint. 2, 6, 3: erroribus, Sen. de Ira, 2, 10, 1.—noli irascier, Plaut. Capt. 4, 2, 60: de nihilo, id. Truc. 4, 2, 56: numquam sapiens irascitur, Cic. Tusc. 3, 9, 19: numquam irasci desinet sapiens, si semel coeperit, Sen. de Ira, 2, 9, 1: nec cuiquam irasci propiusque accedere virtus, Verg. A. 10, 712: irasci, quod ausi hoc essent superi, Ov. M. 6, 269: qui nesciat irasci, Juv. 10, 360.—an et in hunc fratrem irascitur, Sen. Contr. 5, 32, 14: iratus est Dominus in populum suum, Vulg. Psa. 105, 40: taurus irasci in cornua discit, to gather his rage into his horns, Verg. G. 3, 232; id. A. 12, 104.—nihil, Gell. 19, 12, 10: ne nostram vicem irascaris, with us, Liv. 34, 32, 6.—(ε) Rarely with pro: viri pro suorum injuriis, Sen. de Ira, 1, 12, 4. — cum pelago ventus irascitur, Petr. 104: iratus est furor meus in te, Vulg. Job, 42, 7: irascetur furor eorum in nos, ib. Psa. 123, 3.—Hence, īrātus, a, um, P. a., angered, enraged, angry, violent, furious (class.): numquid iratus es mihi propter has res? Plaut. Ps. 5, 2, 30: iratum adversario judicem facere, Cic. de Or. 1, 51, 220: quam ìratus de judicio, et de vilico! id. Fl. 4, 11: quamvis irata est, non hoc irata negabit, Ov. M. 2, 568 al.: cum sint tibi (convivi) irati, Cic. Att. 16, 3, 1: non existimo Marcellum ideo fortem fuisse, quia fuerit iratus, id. Tusc. 4, 22, 49: non quasi fortuitus nec ventorum rabie, sed iratus cadat in terras ignis, Juv. 13, 226.—Comp.: Archytas cum vilico factus esset iratior, Cic. Tusc. 4, 36, 78.—Sup.: Caesar illis fuerat iratissimus, Cic. Phil. 8, 6, 19.—mare, Hor. Epod. 2, 6: venter, ravening, id. S. 2, 8, 5: sitis, violent, Prop. 4 (5), 9, 62. venti, id. 4 (5), 6, 28: sistrum, Juv. 13, 93.— Adv.: īrātē, angrily, Phaedr. 4, 24, 14.— Comp.: iratius, Col. 7, 12, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Back-formation from īrātus + -scō, from īra, as though the past participle of a first-conjugation verb with thematic -a-.
- Old Frenchiraistre
In English words that came into English from īrāscor
- irascibleīrāscibilis
- irateīrātus
- irascibilityīrāscor