LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

invocō

invocō (present infinitive invocāre, perfect active invocāvī, supine invocātum)
Classical[ˈɪn.wɔ.koː]Ecclesiastical[ˈiɱ.vo.ko]

Meaning

  1. to invoke, call upon
  2. to call (by name)

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.invocōinvocābaminvocābōinvocāvīinvocāveram
invocāram
invocāverō
invocārō
2nd sg.invocāsinvocābāsinvocābisinvocāvistī
invocāstī
invocāverās
invocārās
invocāveris
invocāris
3rd sg.invocatinvocābatinvocābitinvocāvit
invocāt
invocāverat
invocārat
invocāverit
invocārit
1st pl.invocāmusinvocābāmusinvocābimusinvocāvimus
invocāmus
invocāverāmus
invocārāmus
invocāverimus
invocārimus
2nd pl.invocātisinvocābātisinvocābitisinvocāvistis
invocāstis
invocāverātis
invocārātis
invocāveritis
invocāritis
3rd pl.invocantinvocābantinvocābuntinvocāvērunt
invocārunt, invocāvēre
invocāverant
invocārant
invocāverint
invocārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invoceminvocāreminvocāverim
invocārim
invocāvissem
invocāssem
2nd sg.invocēsinvocārēsinvocāverīs
invocārīs
invocāvissēs
invocāssēs
3rd sg.invocetinvocāretinvocāverit
invocārit
invocāvisset
invocāsset
1st pl.invocēmusinvocārēmusinvocāverīmus
invocārīmus
invocāvissēmus
invocāssēmus
2nd pl.invocētisinvocārētisinvocāverītis
invocārītis
invocāvissētis
invocāssētis
3rd pl.invocentinvocārentinvocāverint
invocārint
invocāvissent
invocāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.invocorinvocābarinvocābor
2nd sg.invocāris
invocāre
invocābāris
invocābāre
invocāberis
invocābere
3rd sg.invocāturinvocābāturinvocābitur
1st pl.invocāmurinvocābāmurinvocābimur
2nd pl.invocāminīinvocābāminīinvocābiminī
3rd pl.invocanturinvocābanturinvocābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.invocerinvocārer
2nd sg.invocēris
invocēre
invocārēris
invocārēre
3rd sg.invocēturinvocārētur
1st pl.invocēmurinvocārēmur
2nd pl.invocēminīinvocārēminī
3rd pl.invocenturinvocārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.invocāinvocāre
pres. 2nd pl.invocāteinvocāminī
fut. 2nd sg.invocātōinvocātor
fut. 3rd sg.invocātōinvocātor
fut. 2nd pl.invocātōte—
fut. 3rd pl.invocantōinvocantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvocāreinvocārī
perfect infinitiveinvocāvisse
invocāsse
invocātum esse
future infinitiveinvocātūrum esseinvocātum īrī
present participleinvocāns—
perfect participle—invocātus
invocāta, invocātā, invocātae, invocātam, invocātārum, invocātās, invocātī, invocātōrum, invocātōs
future participleinvocātūrus
invocātūra, invocātūrā, invocātūrae, invocātūram, invocātūrārum, invocātūrās, invocātūre, invocātūrī, invocātūrīs, invocātūrō, invocātūrōrum, invocātūrōs, invocātūrum
invocandus
invocanda, invocandā, invocandae, invocandam, invocandārum, invocandās, invocande, invocandīs, invocandōrum, invocandōs
gerundinvocandī, invocandō, invocandumsupineinvocātum, invocātū

in-vŏco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to call upon, invoke (cf. imploro), esp. as a witness or for aid.
I. Lit.
A. With living beings as objects: alium invocat, cum alio cantat, Naev. ap. Isid. Orig. 1, 26: invoco vos, Lares viales, Plaut. Merc. 5, 2, 23: sibi deos, id. Am. 5, 1, 9; cf.: in pariendo Junonem Lucmam, Cic. N. D. 2, 27, 68: deos in auxilium, Quint. 4 prooem. § 5: deos precibus, Tac. A. 16, 31: Deos testes, Liv. 45, 31; Curt. 4, 10, 33; 5, 12, 3.—With a foll. subj.: justae preces invocantium, ad ultionem accingerentur, Tac. H. 4, 79.—
B. With things as objects, to invoke, appeal to, implore: leges, Tac. A. 2, 71: auxilia libertati, id. ib. 15, 56: arma alicujus adversus alium, id. ib. 2, 46: fidem suorum militum, id. H. 2, 9; Suet. Caes. 33: nomen Domini, Vulg. Deut. 32, 3 saep. —
II. Transf., in gen., to call by name, to name: aspice hoc sublimen candens, quem invocant omnes Jovem, Enn. ap. Cic. N. D. 2, 2, 4 (Trag. v. 402 Vahl.): aliquem dominum, regem, Curt. 10, 5, 9: reginas dominasque veris quondam, tunc alienis nominibus invocantes, id. 3, 11, 25.

Origins

Derived from in- + vocō (“to call”).

Descendants
  • Catalaninvocar
  • Englishinvoke
  • Englishinvocate
  • Frenchinvoquer
  • Italianinvocare
  • Portugueseinvocar
  • Romanianinvoca
  • Spanishinvocar
  • Galicianinvocar

Quick answers

What does invocō mean in Latin?
invocō, a verb, means “to invoke, call upon; to call (by name)”.
What are the principal parts of invocō?
invocō, invocāre, invocāvī, invocātum (first conjugation).
How do you pronounce invocō?
In classical Latin, [ˈɪn.wɔ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiɱ.vo.ko].