verbthird conjugation, no passive, no supine stem
inveterāscō
inveterāscō (present infinitive inveterāscere, perfect active inveterāvī)
Classical[ɪn.wɛ.tɛˈraːs.koː]Ecclesiastical[iɱ.ve.teˈras.ko]
Meaning
- to grow old
- to become inveterate
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inveterāscō | inveterāscēbam | inveterāscam | inveterāvī | inveterāveram | inveterāverō |
| 2nd sg. | inveterāscis | inveterāscēbās | inveterāscēs | inveterāvistī | inveterāverās | inveterāveris |
| 3rd sg. | inveterāscit | inveterāscēbat | inveterāscet | inveterāvit | inveterāverat | inveterāverit |
| 1st pl. | inveterāscimus | inveterāscēbāmus | inveterāscēmus | inveterāvimus | inveterāverāmus | inveterāverimus |
| 2nd pl. | inveterāscitis | inveterāscēbātis | inveterāscētis | inveterāvistis | inveterāverātis | inveterāveritis |
| 3rd pl. | inveterāscunt | inveterāscēbant | inveterāscent | inveterāvērunt inveterāvēre | inveterāverant | inveterāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inveterāscam | inveterāscerem | inveterāverim | inveterāvissem |
| 2nd sg. | inveterāscās | inveterāscerēs | inveterāverīs | inveterāvissēs |
| 3rd sg. | inveterāscat | inveterāsceret | inveterāverit | inveterāvisset |
| 1st pl. | inveterāscāmus | inveterāscerēmus | inveterāverīmus | inveterāvissēmus |
| 2nd pl. | inveterāscātis | inveterāscerētis | inveterāverītis | inveterāvissētis |
| 3rd pl. | inveterāscant | inveterāscerent | inveterāverint | inveterāvissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inveterāsce | — |
| pres. 2nd pl. | inveterāscite | — |
| fut. 2nd sg. | inveterāscitō | — |
| fut. 3rd sg. | inveterāscitō | — |
| fut. 2nd pl. | inveterāscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | inveterāscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inveterāscere | — |
| perfect infinitive | inveterāvisse | — |
| present participle | inveterāscēns | — |
gerundinveterāscendī, inveterāscendō, inveterāscendum
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- consuetudo inveterascit (B. G. 5. 41. 5)
- a custom is taking root, growing up.
in-vĕtĕrasco, rāvi, 3,
I. v. n. inch. (in the form inveteresco, Inscr. ap. Att. dell' Acad. Rom. Archeol. 2, p. 46, n. 17), to grow old, to become fixed or established, to continue long (class.).
I. Lit.: quibus quisque in locis miles inveteravit, Caes. B. C. 1, 44:
equites, qui inveteraverant Alexah. driae bellis, id. ib. 3, 10: populi R. exercitum hiemare atque inveterascere in Gallia moleste ferebant, to settle, establish themselves, id. B. G. 2, 1: aes alienum inveterascit, Nep. Att. 2: res nostrae litterarum monumentis inveterascent et corroborabuntur, Cic. Cat. 3, 11, 26.—In perf., Plin. 12, 12, 26, § 44.—Of wine, to ripen, age, Plin. 23, 1, 23, § 44.—II. Transf., to become fixed, inveterate:
ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Caes. B. G. 5, 40: quae (macula) penitus insedit atque inveteravit in populi Romani nomine, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: inveteravit opinio perniciosa rei publicae, Cic. Verr. 1, 1: verbi significatio falsa, became fixed in use, Gell. 1, 22, 1: ulcus alendo, Lucr. 4, 1068: si malum inveteravit, Cels. 3, 13: intellego, in nostra civitate inveterasse, ut, etc., it has grown into use, become a custom, Cic. Off. 2, 16, 57; cf.: si inveterarit, actum est, id. Fam. 14, 3, 3.— B. To grow old, decay, grow weak or feeble, become obsolete (post-Aug.):
inveterascet hoc quoque, Tac. A. 11, 24: inter amicos, Vulg. Psa. 6, 18: ossa mea, id. ib. 31, 3: vestimenta, id. 2 Esdr. 9, 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-veterāscō rāvī, —, ere,
inch, to grow old, become fixed, be established, continue long: quibus quisque in locis miles inveteraverit, Cs.: exercitum inveterascere in Galliā moleste ferebant, establish themselves, Cs.: (fabulas) feci ut inveterascerent, had a long run, T.: aes alienum inveterascit.—To become fixed, grow inveterate, be rooted: ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Cs.: inveteravit opinio perniciosa rei p.: spes est in primis diebus, nam si inveterarit, actum est: intellego in nostrā civitate inveterasse, ut, etc., has become a custom: inveterascet hoc quoque, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin inveterāscō From inveterō + -scō.