LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

inveterāscō

inveterāscō (present infinitive inveterāscere, perfect active inveterāvī)
Classical[ɪn.wɛ.tɛˈraːs.koː]Ecclesiastical[iɱ.ve.teˈras.ko]

Meaning

  1. to grow old
  2. to become inveterate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inveterāscōinveterāscēbaminveterāscaminveterāvīinveterāveraminveterāverō
2nd sg.inveterāscisinveterāscēbāsinveterāscēsinveterāvistīinveterāverāsinveterāveris
3rd sg.inveterāscitinveterāscēbatinveterāscetinveterāvitinveterāveratinveterāverit
1st pl.inveterāscimusinveterāscēbāmusinveterāscēmusinveterāvimusinveterāverāmusinveterāverimus
2nd pl.inveterāscitisinveterāscēbātisinveterāscētisinveterāvistisinveterāverātisinveterāveritis
3rd pl.inveterāscuntinveterāscēbantinveterāscentinveterāvērunt
inveterāvēre
inveterāverantinveterāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inveterāscaminveterāscereminveterāveriminveterāvissem
2nd sg.inveterāscāsinveterāscerēsinveterāverīsinveterāvissēs
3rd sg.inveterāscatinveterāsceretinveterāveritinveterāvisset
1st pl.inveterāscāmusinveterāscerēmusinveterāverīmusinveterāvissēmus
2nd pl.inveterāscātisinveterāscerētisinveterāverītisinveterāvissētis
3rd pl.inveterāscantinveterāscerentinveterāverintinveterāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inveterāsce—
pres. 2nd pl.inveterāscite—
fut. 2nd sg.inveterāscitō—
fut. 3rd sg.inveterāscitō—
fut. 2nd pl.inveterāscitōte—
fut. 3rd pl.inveterāscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinveterāscere—
perfect infinitiveinveterāvisse—
present participleinveterāscēns—
gerundinveterāscendī, inveterāscendō, inveterāscendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

consuetudo inveterascit (B. G. 5. 41. 5)
a custom is taking root, growing up.

in-vĕtĕrasco, rāvi, 3,
I. v. n. inch. (in the form inveteresco, Inscr. ap. Att. dell' Acad. Rom. Archeol. 2, p. 46, n. 17), to grow old, to become fixed or established, to continue long (class.).
I. Lit.: quibus quisque in locis miles inveteravit, Caes. B. C. 1, 44: equites, qui inveteraverant Alexah. driae bellis, id. ib. 3, 10: populi R. exercitum hiemare atque inveterascere in Gallia moleste ferebant, to settle, establish themselves, id. B. G. 2, 1: aes alienum inveterascit, Nep. Att. 2: res nostrae litterarum monumentis inveterascent et corroborabuntur, Cic. Cat. 3, 11, 26.—In perf., Plin. 12, 12, 26, § 44.—Of wine, to ripen, age, Plin. 23, 1, 23, § 44.—
II. Transf., to become fixed, inveterate: ut hanc inveterascere consuetudinem nolint, Caes. B. G. 5, 40: quae (macula) penitus insedit atque inveteravit in populi Romani nomine, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: inveteravit opinio perniciosa rei publicae, Cic. Verr. 1, 1: verbi significatio falsa, became fixed in use, Gell. 1, 22, 1: ulcus alendo, Lucr. 4, 1068: si malum inveteravit, Cels. 3, 13: intellego, in nostra civitate inveterasse, ut, etc., it has grown into use, become a custom, Cic. Off. 2, 16, 57; cf.: si inveterarit, actum est, id. Fam. 14, 3, 3.—
B. To grow old, decay, grow weak or feeble, become obsolete (post-Aug.): inveterascet hoc quoque, Tac. A. 11, 24: inter amicos, Vulg. Psa. 6, 18: ossa mea, id. ib. 31, 3: vestimenta, id. 2 Esdr. 9, 21.

Origins

Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin inveterāscō From inveterō + -scō.

Quick answers

What does inveterāscō mean in Latin?
inveterāscō, a verb, means “to grow old; to become inveterate”.
What are the principal parts of inveterāscō?
inveterāscō, inveterāscere, inveterāvī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce inveterāscō?
In classical Latin, [ɪn.wɛ.tɛˈraːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.ve.teˈras.ko].