noun · femininethird declension
inventiō
inventiō f (genitive inventiōnis)
Classical[ɪnˈwɛn.ti.oː]Ecclesiastical[iɱˈvɛn.t͡si.o]
Meaning
- invention, discovery
- inventing
- plan, stratagem
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inventiō | inventiōnēs |
| genitive | inventiōnis | inventiōnum |
| dative | inventiōnī | inventiōnibus |
| accusative | inventiōnem | inventiōnēs |
| ablative | inventiōne | inventiōnibus |
| vocative | inventiō | inventiōnēs |
inventĭo, ōnis, f. id.,
I. an inventing, invention (class.).
I. In gen.:
illa vis quae investigat occulta, quae inventio atque excogitatio dicitur, Cic. Tusc. 1, 25, 61; 1, 26, 65; Plin. Pan. 72.—II. Rhet., the faculty of invention:
inventio est excogitatio rerum verarum aut verisimilium, quae causam probabilem reddant, Auct. Her. 1, 2; cf.: partes eae (rhetoricae artis) . . . inventio, dispositio, etc., Cic. Inv. 1, 7, 9: rerum, Quint. 12, 10, 36.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inventiō ōnis, f
BA-, the faculty of invention: illa vis quae investigat occulta, etc.—In rhet., invention: excogitatio rerum, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*énu
- Latininventiō
Proto-Indo-European *gʷem- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *gʷm̥yéti Proto-Italic *gʷəniō Latin veniō Latin inveniō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin inventiō From inveniō (“to find, discover, or come upon”) + -tiō.
Descendants
- Catalaninvenció
- Englishinvention
- Frenchinvention
- Italianinvenzione
- Italianinventione
- GermanInvention
- Portugueseinvenção
- Romanianinvenție
- Spanishinvención
- Finnishinventio