adjectivefirst/second-declension adjective
invalidus
invalidus (feminine invalida, neuter invalidum)
Classical[ɪnˈwa.lɪ.dʊs]Ecclesiastical[iɱˈvaː.li.dus]
Meaning
- adjectiveinfirm, impotent, weak, feeble
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | invalidus | invalida | invalidum |
| genitive | invalidī | invalidae | invalidī |
| dative | invalidō | invalidae | invalidō |
| accusative | invalidum | invalidam | invalidum |
| ablative | invalidō | invalidā | invalidō |
| vocative | invalide | invalida | invalidum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | invalidī | invalidae | invalida |
| genitive | invalidōrum | invalidārum | invalidōrum |
| dative | invalidīs | invalidīs | invalidīs |
| accusative | invalidōs | invalidās | invalida |
| ablative | invalidīs | invalidīs | invalidīs |
| vocative | invalidī | invalidae | invalida |
in-vălĭdus, a, um, adj.,
I. not strong, infirm, impotent, weak, feeble (not in Cic. or Cæs.).
I. Lit.:
Camillus, jam ad munera corporis senectā invalidus, Liv. 6, 8: milites, id. 23, 16: paucos graves aetate aut invalidos inveniunt, id. 10, 34 fin.: ad ingrediendum, Gell. 20, 1, 11: corpus laborum impatiens invalidumque, Ov. Tr. 5, 2, 4: manus, Luc. 5, 275: quidquid tecum invalidum metuensque pericli est, Verg. A. 5, 716: pueri, Val. Fl. 5, 24; (with inermis), Tac. A. 1, 46: corpus, Ov. H. 21, 297: artus, id. ib. 21, 245.—Comp.: invalidiores Parthi, Just. 41, 6, 3.—Sup.: invalidissimum urso caput, Plin. 8, 36, 54, § 130.—II. Transf., weak, inefficient, inadequate, unsuitable:
stationes pro castris, Liv. 41, 2: invalida moenia adversum irrumpentes, Tac. A. 12, 16: invalidae ad hoc monstrum sugillandum litterae, Val. Max. 5, 3, 4: defensionis praesidia, id. 8, 1, 3: venenum, Claud. Cons. Mall. Theod. 170: causa, Luc. 7, 67: argumentum, Dig. 48, 18, 1: ignes, low, Tac. A. 1, 65: fama, inadequate, depreciating, Amm. 16, 10, 17.—Adv.: invălĭdē, weakly, feebly, Arn. 7, 250.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-validus adj.,
not strong, infirm, impotent, weak, feeble: ad munera corporis senectā, L.: volnere, Ta.: senes, V.: quidquid tecum invalidum, V.: corpus, O.—Weak, inadequate, unsuitable: stationes pro castris, L.: ignes, low, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininvalidus
Latin validus Latin invalidus From in- + validus.
Descendants
- Catalaninvàlid
- Englishinvalid
- Frenchinvalide
- Italianinvalido
- Portugueseinválido
- Spanishinválido
- Armenianինվալիդfrom French invalide
- Galicianinválido