verbthird conjugation, no passive, no supine stem
invalēscō
invalēscō (present infinitive invalēscere, perfect active invaluī)
Classical[ɪn.waˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[iɱ.vaˈlɛs.ko]
Meaning
- to become strong
- to strengthen
- to increase, prevail, predominate
Hinc porro freno religionis sanctissimae proiecto […], conspicimus ordinis publicis exitum, labem principatus, omnisque legitimae potestatis conversionem invalescere.
1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | invalēscō | invalēscēbam | invalēscam | invaluī | invalueram | invaluerō |
| 2nd sg. | invalēscis | invalēscēbās | invalēscēs | invaluistī | invaluerās | invalueris |
| 3rd sg. | invalēscit | invalēscēbat | invalēscet | invaluit | invaluerat | invaluerit |
| 1st pl. | invalēscimus | invalēscēbāmus | invalēscēmus | invaluimus | invaluerāmus | invaluerimus |
| 2nd pl. | invalēscitis | invalēscēbātis | invalēscētis | invaluistis | invaluerātis | invalueritis |
| 3rd pl. | invalēscunt | invalēscēbant | invalēscent | invaluērunt invaluēre | invaluerant | invaluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | invalēscam | invalēscerem | invaluerim | invaluissem |
| 2nd sg. | invalēscās | invalēscerēs | invaluerīs | invaluissēs |
| 3rd sg. | invalēscat | invalēsceret | invaluerit | invaluisset |
| 1st pl. | invalēscāmus | invalēscerēmus | invaluerīmus | invaluissēmus |
| 2nd pl. | invalēscātis | invalēscerētis | invaluerītis | invaluissētis |
| 3rd pl. | invalēscant | invalēscerent | invaluerint | invaluissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | invalēsce | — |
| pres. 2nd pl. | invalēscite | — |
| fut. 2nd sg. | invalēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | invalēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | invalēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | invalēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | invalēscere | — |
| perfect infinitive | invaluisse invalescisse | — |
| present participle | invalēscēns | — |
gerundinvalēscendī, invalēscendō, invalēscendum
in-vălesco, valŭi, 3,
I. v. n. inch. [valeo], to become strong; only trop.
II. To increase, prevail, predominate:
libido atque luxuria invaluerat, Suet. Vesp. 11: appellatio grammaticorum invaluit, id. Gramm. 4: amor, Plin. Ep. 6, 8, 2: consuetudo, id. ib. 6, 2, 5: vitiis invalescentibus, Suet. Ner. 27: consuetudo cotidie magis invalescit, Quint. 2, 1, 1: hic effectus (opp. nihil efficit), id. 6, 1, 44.—III. To come into use:
verba intercidunt, invalescuntque temporibus, Quint. 10, 2, 13.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-valēscō valuī, —, ere,
inch, to become strong, grow powerful: haec defensurus, prout invaluissent, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininvalēscō
Latin valēscō Latin invalēscō From in- + valēscō (“grow strong”).
In English words that came into English from invalēscō
- invalescenceinvalescens