LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

invalēscō

invalēscō (present infinitive invalēscere, perfect active invaluī)
Classical[ɪn.waˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[iɱ.vaˈlɛs.ko]

Meaning

  1. to become strong
  2. to strengthen
  3. to increase, prevail, predominate
    Hinc porro freno religionis sanctissimae proiecto […], conspicimus ordinis publicis exitum, labem principatus, omnisque legitimae potestatis conversionem invalescere.1832, Gregory XVI, Mirari Vos:

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.invalēscōinvalēscēbaminvalēscaminvaluīinvalueraminvaluerō
2nd sg.invalēscisinvalēscēbāsinvalēscēsinvaluistīinvaluerāsinvalueris
3rd sg.invalēscitinvalēscēbatinvalēscetinvaluitinvalueratinvaluerit
1st pl.invalēscimusinvalēscēbāmusinvalēscēmusinvaluimusinvaluerāmusinvaluerimus
2nd pl.invalēscitisinvalēscēbātisinvalēscētisinvaluistisinvaluerātisinvalueritis
3rd pl.invalēscuntinvalēscēbantinvalēscentinvaluērunt
invaluēre
invaluerantinvaluerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invalēscaminvalēscereminvalueriminvaluissem
2nd sg.invalēscāsinvalēscerēsinvaluerīsinvaluissēs
3rd sg.invalēscatinvalēsceretinvalueritinvaluisset
1st pl.invalēscāmusinvalēscerēmusinvaluerīmusinvaluissēmus
2nd pl.invalēscātisinvalēscerētisinvaluerītisinvaluissētis
3rd pl.invalēscantinvalēscerentinvaluerintinvaluissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.invalēsce—
pres. 2nd pl.invalēscite—
fut. 2nd sg.invalēscitō—
fut. 3rd sg.invalēscitō—
fut. 2nd pl.invalēscitōte—
fut. 3rd pl.invalēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvalēscere—
perfect infinitiveinvaluisse
invalescisse
—
present participleinvalēscēns—
gerundinvalēscendī, invalēscendō, invalēscendum

in-vălesco, valŭi, 3,
I. v. n. inch. [valeo], to become strong; only trop.
I. To grow strong or powerful: tantum opibus invaluit, Cic. Mur. 15; Tac. H. 2, 98.—
II. To increase, prevail, predominate: libido atque luxuria invaluerat, Suet. Vesp. 11: appellatio grammaticorum invaluit, id. Gramm. 4: amor, Plin. Ep. 6, 8, 2: consuetudo, id. ib. 6, 2, 5: vitiis invalescentibus, Suet. Ner. 27: consuetudo cotidie magis invalescit, Quint. 2, 1, 1: hic effectus (opp. nihil efficit), id. 6, 1, 44.—
III. To come into use: verba intercidunt, invalescuntque temporibus, Quint. 10, 2, 13.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininvalēscō

Latin valēscō Latin invalēscō From in- + valēscō (“grow strong”).

In English words that came into English from invalēscō

  • invalescenceinvalescens

Quick answers

What does invalēscō mean in Latin?
invalēscō, a verb, means “to become strong; to strengthen; to increase, prevail, predominate”.
What are the principal parts of invalēscō?
invalēscō, invalēscere, invaluī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce invalēscō?
In classical Latin, [ɪn.waˈɫeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.vaˈlɛs.ko].
Where does invalēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin invalēscō.