LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

invādō

invādō (present infinitive invādere, perfect active invāsī, supine invāsum)
Classical[ɪnˈwaː.doː]Ecclesiastical[iɱˈvaː.do]

Meaning

  1. to enter
  2. to invade
  3. figurativelyto verbally attack, assail, upbraid, berate, rebuke, castigate
    Continuō invādit: “Tū nunc Karthāginis altae fundāmenta locās, pulchramque uxōrius urbem exstruis heu rēgnī rērumque oblīte tuārum?” Immediately, [Mercury] assails [Aeneas]: “You now lay the foundations of high Carthage, and build a noble city for a woman’s sake – alas! – mindless of your [own] realm and real destiny?”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.265–267

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Irruere · Irrumpere · Ingruere · Invadere

Irruere (εἰσρεῦσαι) means to rush on hastily and inconsiderately; irrumpere, to force one’s way with violence; ingruere (ingravare) to press on with threats and importunity; invadere, to fall upon with boldness, and without regard to consequences. (vi. 180.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.invādōinvādēbaminvādaminvāsīinvāseraminvāserō
2nd sg.invādisinvādēbāsinvādēsinvāsistīinvāserāsinvāseris
3rd sg.invāditinvādēbatinvādetinvāsitinvāseratinvāserit
1st pl.invādimusinvādēbāmusinvādēmusinvāsimusinvāserāmusinvāserimus
2nd pl.invāditisinvādēbātisinvādētisinvāsistisinvāserātisinvāseritis
3rd pl.invāduntinvādēbantinvādentinvāsērunt
invāsēre
invāserantinvāserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.invādaminvādereminvāseriminvāsissem
2nd sg.invādāsinvāderēsinvāserīsinvāsissēs
3rd sg.invādatinvāderetinvāseritinvāsisset
1st pl.invādāmusinvāderēmusinvāserīmusinvāsissēmus
2nd pl.invādātisinvāderētisinvāserītisinvāsissētis
3rd pl.invādantinvāderentinvāserintinvāsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.invādorinvādēbarinvādar
2nd sg.invāderis
invādere
invādēbāris
invādēbāre
invādēris
invādēre
3rd sg.invāditurinvādēbāturinvādētur
1st pl.invādimurinvādēbāmurinvādēmur
2nd pl.invādiminīinvādēbāminīinvādēminī
3rd pl.invādunturinvādēbanturinvādentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.invādarinvāderer
2nd sg.invādāris
invādāre
invāderēris
invāderēre
3rd sg.invādāturinvāderētur
1st pl.invādāmurinvāderēmur
2nd pl.invādāminīinvāderēminī
3rd pl.invādanturinvāderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.invādeinvādere
pres. 2nd pl.invāditeinvādiminī
fut. 2nd sg.invāditōinvāditor
fut. 3rd sg.invāditōinvāditor
fut. 2nd pl.invāditōte—
fut. 3rd pl.invāduntōinvāduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvādereinvādī
perfect infinitiveinvāsisseinvāsum esse
future infinitiveinvāsūrum esseinvāsum īrī
present participleinvādēns—
perfect participle—invāsus
invāsa, invāsā, invāsae, invāsam, invāsārum, invāsās, invāse, invāsīs, invāsō, invāsōrum, invāsōs
future participleinvāsūrus
invāsūra, invāsūrā, invāsūrae, invāsūram, invāsūrārum, invāsūrās, invāsūre, invāsūrī, invāsūrīs, invāsūrō, invāsūrōrum, invāsūrōs, invāsūrum
invādendus
invādundus, invādenda, invādendā, invādendae, invādendam, invādendārum, invādendās, invādende, invādendīs, invādendōrum, invādendōs
gerundinvādendī, invādendō, invādendumsupineinvāsum, invāsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

invadere, impetum facere in hostem
to attack the enemy.
in possessionem alicuius rei invadere
to take forcible possession of a thing.
pestilentia (not pestis) in urbem (populum) invadit
the plague breaks out in the city.
terror invadit in aliquem (rarely alicui, after Livy aliquem)
terror, panic seizes some one.

in-vādo, vāsi, vāsum (invasse, Lucil. Sat. 2, 4), 3, v. n. and a.
I. , to go, come, or get into, to enter upon.
I. Lit.: ignis quocumque invasit, cuncta disturbat ac dissipat, Cic. N. D. 2, 15, 41: consul exercitusque Romanus sine certamine urbem invasere, Liv. 10, 10, 4; 24, 33 al.: forum, Tac. H. 1, 33: oppidum, Front. Strat. 3, 10, 2.—
B. Transf.
1. To get into, fall into: ut profugiens hostem, inimici invadam manus, Att. ap. Non. 234, 1.—
2. In gen., to go, make, accomplish a distance: biduo tria milia stadiorum invasit, Tac. A. 11, 8.—
3. To enter upon, set foot upon: tuque invade viam, Verg. A. 6, 260: lutum minis frigidum, App. M. 9, p. 232, 11. —
4. To enter violently, move against, rush upon, fall upon, assail, assault, attack, invade (syn. oppugno); constr with in and acc., or simple acc.
(a). With in and acc. (so nearly always in Cic.; cf. II. B. γ infra): in oppidum antiquum et vetus, Plaut. Bacch. 4, 4, 60: in transversa latera invaserant cohortes, Liv. 27, 42: globus juvenum in ipsum consulem invadit, id. 2, 47: in collum (mulieris) invasit, fell upon her neck, Cic. Phil. 2, 31, 77: alicujus pectus amplexibus, to embrace, Petr. 91: aliquem basiolis, id. 85; with osculari, id. 74: in Galliam, Cic. Phil. 11, 2: si in eas (urbes) vi cum exercitu invasisses, Cic. Verr. 2, 1, 20: cum ferro in aliquem, id. Caecin. 9, 25.—Impers.: in oculos invadi nunc est optimum, Plaut. As. 5, 2, 58.—
(b). With simple acc.: aciem hastati invadunt, Liv. 9, 35: stationem hostium, id. 37, 20: validissimas Pompeii copias, Nep. Dat. 6, 7: vicinos portus, Verg. A. 3, 382: urbem, id. ib. 2, 265: jam tandem invasit medios, id. ib. 12, 497: eam (Europam), Nep. Them. 2: regem, Val. Max. 3, 2, 3: in lecto cubantem, Nep. Dion, 9, 4: greges, Ov. F. 2, 210: madida cum veste gravatum, Verg. A. 6, 361: ventus invasit nubem, Lucr. 6, 174: canes appropinquantem invadunt, Col. 7, 12, 7: castra, Liv. 10, 35; cf.: quem semel invasit senectus, Col. 2, 1, 4.—Pass.: sperans, mox effusos hostes invadi posse, Sall. J. 87 fin.—Pass. impers.: signo dato, undique simul ex insidiis invaditur, Sall. J. 113.—
5. To rush into, enter hurriedly into a struggle, fight, etc. (poet.): Martem, Verg. A. 12, 712: proelia, Mart. 9, 57, 6: certamina, Sil. 17, 473: bella, id. 9, 12: pugnam, id. 12, 199 al.; cf.: in pugnas, Lucil. ap. Non. p. 323, 32; and: aut pugnam aut aliquid jam dudum invadere magnum mens agitat mihi, to attempt, enter hurriedly upon, Verg. A. 9, 186. —
6. To make an attack on, seize, grasp: Jubae barbam, Suet. Caes. 71: cibum avidius, Aur. Vict. Epit. 20, 9: pallium, Petr. 5, 15: capillos, Prop. 3, 8 (4, 7), 5: virgineos artus, Ov. M. 11, 200; cf. Suet. Ner. 29. —
II. Trop.
A. To fall upon, seize, take possession of, usurp; constr. with in and acc., or simple acc.
(a). With in and acc.: in multas pecunias, Cic. Phil. 2, 16: in quod ipsa invaderet, id. N. D. 2, 49, 124: in fortunas alicujus, id. Phil. 2, 26, 65; id. Rosc. Am. 5: in praedia alicujus, id. ib. 8: in nomen Marii, id. Phil. 1, 1: in arcem illius causae, id. Fam. 1, 9, 8. —
(b). With simple acc.: dictaturam, Suet. Caes. 9: consulatum, id. Aug. 26: rempublicam, Just. 5, 8, 12: imperium, Sall. J. 38.—
B. To make an attack on, seize, lay hold of, attack, befall a person or thing; with simple acc., or in and acc., or dat.
(a). With simple acc.: cum gravis morbus invasit, Plaut. As. 1, 1, 40: ne reliquos populares metus invaderet, Sall. J. 35 fin.: cupido Marium, id. ib. 89, 6; id. C. 31, 1 al.: tantus repente terror invasit, ut, Caes. B. C. 1, 14.—
(b). With in and acc.: dolor in oculos, Lucr. 6, 659: pestis in vitam invasit, Cic. Off. 3, 7: in philosophiam, id. Tusc. 2, 1, 4: in nomen Marii, id. Phil. 1, 2, 5: vis avaritiae in animos eorum invasit, Sall. J. 32, 4: vis morbi in corpus meum, Liv. 28, 29; cf.: lassitudine invaserunt misero (mihi) in genua flemina, Plaut. Ep. 5, 2, 5. —
(g). Rarely with dat.: furor invaserat improbis, Cic. Fam. 16, 12, 2; Gell. 19, 4. —
(d). Absol.: ubi pro continentiā et aequitate lubido atque superbia invasere, Sall. C. 2, 5: ubi contagio quasi pestilentia invasit, id. ib. 10, 6: cum potentiā avaritia sine modo ... invasere, id. J. 41, 9.—
C. To assail with words, accost (poet.): continuo invadit, Verg. A. 4, 265: Agrippa consules anni prioris invasit, cur silerent, Tac. A. 6, 4: Vinnium Laco minaciter invasit, id. H. 1, 33.—Hence, invāsus, a, um, P. a., ingrafted: comae, i. e. rami, Pall. Insit. 120.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininvādō

Latin vādō Latin invādō From in- (“in, into”) + vādō (“to go, rush”).

Descendants
  • Catalanenvair
  • Catalaninvadir
  • Englishinvade
  • Italianinvadere
  • Frenchenvahirfrom Old French envair
  • Portugueseembair
  • Portugueseinvadir
  • Romanianinvada
  • Spanishembaír
  • Spanishinvadir

Quick answers

What does invādō mean in Latin?
invādō, a verb, means “to enter; to invade; to verbally attack, assail, upbraid, berate, rebuke, castigate”.
What are the principal parts of invādō?
invādō, invādere, invāsī, invāsum (third conjugation).
How do you pronounce invādō?
In classical Latin, [ɪnˈwaː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈvaː.do].
Where does invādō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin invādō.