adjectivefirst/second-declension adjective
inurbānus
inurbānus (feminine inurbāna, neuter inurbānum, adverb inurbāne)
Classical[ɪ.nʊrˈbaː.nʊs]Ecclesiastical[i.nurˈbaː.nus]
Meaning
- adjectiverustic, ungraceful, unmannerly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inurbānus | inurbāna | inurbānum |
| genitive | inurbānī | inurbānae | inurbānī |
| dative | inurbānō | inurbānae | inurbānō |
| accusative | inurbānum | inurbānam | inurbānum |
| ablative | inurbānō | inurbānā | inurbānō |
| vocative | inurbāne | inurbāna | inurbānum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inurbānī | inurbānae | inurbāna |
| genitive | inurbānōrum | inurbānārum | inurbānōrum |
| dative | inurbānīs | inurbānīs | inurbānīs |
| accusative | inurbānōs | inurbānās | inurbāna |
| ablative | inurbānīs | inurbānīs | inurbānīs |
| vocative | inurbānī | inurbānae | inurbāna |
ĭn-urbānus, a, um, adj.,
I. rustic, boorish, rude, unpolishcd, unmannerly (class.):
habitus orationis non inurbanus, Cic. Brut. 63, 227: non essem tam inurbanus ac paene inhumanus, id. de Or. 2, 90, 365: gestus, Quint. 6, 3, 26: inurbanum lepido seponere dicto, Hor. A. P. 273.—Adv.: inurbānē, rudely, inelegantly, without wit or humor: non inurbane, Cic. N. D. 3, 19, 50; Plin. Ep. 2, 14, 5; and, inurbānĭter (late Lat.), Aug. c. Faust. Manich. 12, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-urbānus adj.,
rustic, ungraceful, unmannerly: habitus orationis.—Of style, inelegant: inurbanum lepido seponere dicto, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininurbānus
Latin urbānus Latin inurbānus From in- + urbānus (“refined, elegant”).
In English words that came into English from inurbānus
- inurbaneinurbānus