LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

intumēscō

intumēscō (present infinitive intumēscere, perfect active intumuī)
Classical[ɪn.tʊˈmeːs.koː]Ecclesiastical[in.tuˈmɛs.ko]
intumēscēns pres. act. ptcp.

Meaning

  1. to become swollen
  2. to rise

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intumēscōintumēscēbamintumēscamintumuīintumueramintumuerō
2nd sg.intumēscisintumēscēbāsintumēscēsintumuistīintumuerāsintumueris
3rd sg.intumēscitintumēscēbatintumēscetintumuitintumueratintumuerit
1st pl.intumēscimusintumēscēbāmusintumēscēmusintumuimusintumuerāmusintumuerimus
2nd pl.intumēscitisintumēscēbātisintumēscētisintumuistisintumuerātisintumueritis
3rd pl.intumēscuntintumēscēbantintumēscentintumuērunt
intumuēre
intumuerantintumuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intumēscamintumēsceremintumuerimintumuissem
2nd sg.intumēscāsintumēscerēsintumuerīsintumuissēs
3rd sg.intumēscatintumēsceretintumueritintumuisset
1st pl.intumēscāmusintumēscerēmusintumuerīmusintumuissēmus
2nd pl.intumēscātisintumēscerētisintumuerītisintumuissētis
3rd pl.intumēscantintumēscerentintumuerintintumuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intumēsce—
pres. 2nd pl.intumēscite—
fut. 2nd sg.intumēscitō—
fut. 3rd sg.intumēscitō—
fut. 2nd pl.intumēscitōte—
fut. 3rd pl.intumēscuntō—
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintumēscere—
perfect infinitiveintumuisse—
present participleintumēscēns—
gerundintumēscendī, intumēscendō, intumēscendum

in-tŭmesco, mŭi, 3,
I. v. n. inch., to swell up; to rise (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: fluctus flatu intumescens, Plin. 2, 81, 83, § 196; id. 37, 5, 18, § 69: vidi virgineas intumuisse genas, Ov. F. 6, 700.— Of dropsical persons: intumuit suffusā venter ab undā, Ov. F. 1, 215: si partes corporis in vesicas intumuerint, Plin. 20, 6, 23, § 51.—
B. Transf., to rise, be elevated, of the surface of the ground: loco tamen ipso paululum intumescente, Col. 1, 4, 10; cf.: nec intumescit alta viperis humus, Hor. Epod. 16, 52.—
II. Trop.
A. To swell up: vox intumescit, Tac. G. 3: motus, grows, increases, id. A. 1, 38: intumuere statim superbia ferociaque, Tac. H. 4, 19: jure quodam potestatis intumescere, to be puffed up, elated, Quint. 1, 1, 8: rebus secundis, Plin. Ep. 7, 31, 3: supra humanum modum, Sen. Cons. ad Polyb. 36.—
B. To become angry: intumuit vati, Ov. P. 4, 14, 34: Juno, quod, etc., id. F. 6, 487; id. M. 8, 582 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinintumēscō

Latin tumēscō Latin intumēscō From in- + tumēscō.

Descendants
  • Englishintumesce
  • Portugueseentumecer
  • Portugueseintumescer
  • Spanishentumecer
  • Spanishentomecer
  • Galicianentumecer

In English words that came into English from intumēscō

  • intumesceintumēscō
  • intumescentintumēscēns

Quick answers

What does intumēscō mean in Latin?
intumēscō, a verb, means “to become swollen; to rise”.
What are the principal parts of intumēscō?
intumēscō, intumēscere, intumuī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce intumēscō?
In classical Latin, [ɪn.tʊˈmeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.tuˈmɛs.ko].
Where does intumēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin intumēscō.