noun · masculinefourth declension
intuitus
intuitus m (genitive intuitūs)
Classical[ɪnˈtu.ɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtuː.i.tus]
Meaning
- masculinea look; a view (as an action)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | intuitus | intuitūs |
| genitive | intuitūs | intuituum |
| dative | intuituī | intuitibus |
| accusative | intuitum | intuitūs |
| ablative | intuitū | intuitibus |
| vocative | intuitus | intuitūs |
intŭĭtus, ūs, m. intueor,
I. a look, view, Salv. Gub. Dei, 2, 1:
quaqua intuitus erat oculi, Varr. L. L. 7, § 7 Müll. (ex conject.).— II. Transf. (only in abl. sing.), respect, consideration, Treb. Poll. Claud. 1, § 1; Dig. 23, 2, 67; 48, 20, 5; cf. 46, 1, 47.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin intuitus From intuor + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Portugueseintuito
- Spanishintuito