noun · masculinefourth declension
introitus
introitus m (genitive introitūs)
Classical[ɪnˈtro.ɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtrɔː.i.tus]
Meaning
- masculinea going in or into, entering; an entrance
- masculinea place of entrance; passage; mouth of a river
Near-synonyms: aditus, iānua, līmen, ostium, porta, vestibulum
- figurativelymasculinean entering or entrance into an office or a society; entrance fee
- figurativelymasculinea beginning, introduction, prelude
- EcclesiasticalLatinmasculinean introit
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | introitus | introitūs |
| genitive | introitūs | introituum |
| dative | introituī | introitibus |
| accusative | introitum | introitūs |
| ablative | introitū | introitibus |
| vocative | introitus | introitūs |
intrŏĭtus, a, um, Part., from introeo.
intrŏĭtus, ūs, m. introeo,
I. a going in or into, an entering, entrance (class.).
I. Lit.:
nocturnus introitus Zmyrnam quasi in hostium urbem, Cic. Phil. 11, 2, 5: militum, Caes. B. C. 1, 21: in urbem, id. Dom. 28: sol in Geminos introitum facit, enters, Col. 11, 2, 43: primo statim introitu, at his very first entrance, Tac. H. 1, 31: aliquem introitu prohibere, Cic. Caecin. 13: cujus in Graeciam, Just. 2, 11, 1: introitum alicujus rei pellere, to keep a thing from entering, Plin. 20, 9, 39, § 101.—With in and abl. (rare): sol introitum in Cancro facit, Col. 11, 2, 49.—2. Esp., the mouth of a river, its entrance into another:
Averni, Sil. 13, 398; also as the entrance to it from the sea (cf. B. infra): Indi, Plin. 12, 12, 25, § 41 al. — B. Transf., a place of entrance, passage:
ad omnes introitus, qua adiri poterat, Cic. Caecin. 8: omnes introitus erant praeclusi, Caes. B. G. 5, 9: clandestinus, Suet. Ner. 48: aures duros et quasi corneolos habere introitus, Cic. N. D. 2, 57: portus, Caes. B. C. 3, 39, 2; Cic. Verr. 2, 5, 31, § 80: aedis, Nep. Paus. 5, 3: ad ipsum introitum exspectare macelli, Juv. 11, 10. —In the abl.: INTROITO, Inscr. Orell. 2103. —II. Trop.
A. An entering, entrance upon an office or into a society:
certum aliquid pro introitu dare, Plin. Ep. 10, 113: sacerdotii, Suet. Claud. 9: militiam illam cum introitu comparari volo, i. e. entrancemoney, Dig. 32, 1, 102.— B. A beginning, introduction, prelude (syn.:
principium, exordium, prooemium): fabulae Clodianae, Cic. Att. 1, 18: defensionis, id. Cael. 2, 3: in introitu hujus operis, Plin. 6, 27, 31, § 141.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
introitus ūs, m
intro+I-, a going in, entering, entrance: militum, Cs.: non introitu quempiam prohibere.—An entrance, passage: ad omnes introitūs, quā adiri poterat: omnes introitūs erant praeclusi, Cs.: aedis, N.: macelli, Iu.—A beginning, introduction, prelude: fabulae: defensionis.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin introitus From introeō (“to go within, enter”) + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Englishintroit
- Englishintroitus
- Frenchintroït
- Italianintroito
- Portugueseentrudo
- Spanishintroito
- Spanishantruejo
- Asturianantroxu
- Galicianentroido
- Old Spanishentroido
In English words that came into English from introitus
- introitintroitus
- introitusintroitus