LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

introitus

introitus m (genitive introitūs)
Classical[ɪnˈtro.ɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtrɔː.i.tus]

Meaning

  1. masculinea going in or into, entering; an entrance
  2. masculinea place of entrance; passage; mouth of a river
    Near-synonyms: aditus, iānua, līmen, ostium, porta, vestibulum
  3. figurativelymasculinean entering or entrance into an office or a society; entrance fee
  4. figurativelymasculinea beginning, introduction, prelude
  5. EcclesiasticalLatinmasculinean introit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeintroitusintroitūs
genitiveintroitūsintroituum
dativeintroituīintroitibus
accusativeintroitumintroitūs
ablativeintroitūintroitibus
vocativeintroitusintroitūs

intrŏĭtus, a, um, Part., from introeo.
intrŏĭtus, ūs, m. introeo,
I. a going in or into, an entering, entrance (class.).
I. Lit.: nocturnus introitus Zmyrnam quasi in hostium urbem, Cic. Phil. 11, 2, 5: militum, Caes. B. C. 1, 21: in urbem, id. Dom. 28: sol in Geminos introitum facit, enters, Col. 11, 2, 43: primo statim introitu, at his very first entrance, Tac. H. 1, 31: aliquem introitu prohibere, Cic. Caecin. 13: cujus in Graeciam, Just. 2, 11, 1: introitum alicujus rei pellere, to keep a thing from entering, Plin. 20, 9, 39, § 101.—With in and abl. (rare): sol introitum in Cancro facit, Col. 11, 2, 49.—
2. Esp., the mouth of a river, its entrance into another: Averni, Sil. 13, 398; also as the entrance to it from the sea (cf. B. infra): Indi, Plin. 12, 12, 25, § 41 al. —
B. Transf., a place of entrance, passage: ad omnes introitus, qua adiri poterat, Cic. Caecin. 8: omnes introitus erant praeclusi, Caes. B. G. 5, 9: clandestinus, Suet. Ner. 48: aures duros et quasi corneolos habere introitus, Cic. N. D. 2, 57: portus, Caes. B. C. 3, 39, 2; Cic. Verr. 2, 5, 31, § 80: aedis, Nep. Paus. 5, 3: ad ipsum introitum exspectare macelli, Juv. 11, 10. —In the abl.: INTROITO, Inscr. Orell. 2103. —
II. Trop.
A. An entering, entrance upon an office or into a society: certum aliquid pro introitu dare, Plin. Ep. 10, 113: sacerdotii, Suet. Claud. 9: militiam illam cum introitu comparari volo, i. e. entrancemoney, Dig. 32, 1, 102.—
B. A beginning, introduction, prelude (syn.: principium, exordium, prooemium): fabulae Clodianae, Cic. Att. 1, 18: defensionis, id. Cael. 2, 3: in introitu hujus operis, Plin. 6, 27, 31, § 141.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin introitus From introeō (“to go within, enter”) + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Englishintroit
  • Englishintroitus
  • Frenchintroït
  • Italianintroito
  • Portugueseentrudo
  • Spanishintroito
  • Spanishantruejo
  • Asturianantroxu
  • Galicianentroido
  • Old Spanishentroido

In English words that came into English from introitus

  • introitintroitus
  • introitusintroitus

Quick answers

What does introitus mean in Latin?
introitus, a noun, means “a going in or into, entering; an entrance; a place of entrance”.
What is the genitive of introitus?
The genitive singular is introitūs. introitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce introitus?
In classical Latin, [ɪnˈtro.ɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtrɔː.i.tus].