LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation

introeō

introeō (present infinitive introīre, perfect active introiī or introīvī, supine introitum)
Classical[ɪnˈtro.e.oː]Ecclesiastical[inˈtrɔː.e.o]

Meaning

  1. to enter or go in
  2. to invade

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Inire · Intrare · Introire · Ingredi

1. Inire denotes almost always only a figurative entering, as to engage in any thing, for example, inire pugnam, numerum, etc.; whereas intrare, introire, ingredi, a literal entering; intrare is usually transitive, as to enter, and has an emphasis on the verbal part of the word; whereas introire is intransitive, as to step in, and has an emphasis on the adverbial part of the word. In the phrase intrare curiam one thinks more of the mere threshold, which is to be stepped over; in the phrase introire one thinks more of the four walls by which one is to be enclosed. 2. Intrare and introire suppose a space distinctly limited by walls, boundaries, marks; whereas ingredi supposes, generally, any limited space, for example, viam, pontem, etc. (iv. 521.)

Conjugation irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.introeōintroībamintroībōintroiī
introīvī
introieram
introīveram
introierō
introīverō
2nd sg.introīsintroībāsintroībisintroīstī
introiistī, introīvistī
introierās
introīverās
introieris
introīveris
3rd sg.introitintroībatintroībitintroiit
introīvit
introierat
introīverat
introierit
introīverit
1st pl.introīmusintroībāmusintroībimusintroiimus
introīvimus
introierāmus
introīverāmus
introierimus
introīverimus
2nd pl.introītisintroībātisintroībitisintroīstis
introiistis, introīvistis
introierātis
introīverātis
introieritis
introīveritis
3rd pl.introeuntintroībantintroībuntintroiērunt
introiēre, introīvērunt, introīvēre
introierant
introīverant
introierint
introīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.introeamintroīremintroierim
introīverim
introīssem
introiissem, introīvissem
2nd sg.introeāsintroīrēsintroierīs
introīverīs
introīssēs
introiissēs, introīvissēs
3rd sg.introeatintroīretintroierit
introīverit
introīsset
introiisset, introīvisset
1st pl.introeāmusintroīrēmusintroierīmus
introīverīmus
introīssēmus
introiissēmus, introīvissēmus
2nd pl.introeātisintroīrētisintroierītis
introīverītis
introīssētis
introiissētis, introīvissētis
3rd pl.introeantintroīrentintroierint
introīverint
introīssent
introiissent, introīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.introeorintroībarintroībor
2nd sg.introīris
introīre
introībāris
introībāre
introīberis
introībere
3rd sg.introīturintroībāturintroībitur
1st pl.introīmurintroībāmurintroībimur
2nd pl.introīminīintroībāminīintroībiminī
3rd pl.introeunturintroībanturintroībuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.introearintroīrer
2nd sg.introeāris
introeāre
introīrēris
introīrēre
3rd sg.introeāturintroīrētur
1st pl.introeāmurintroīrēmur
2nd pl.introeāminīintroīrēminī
3rd pl.introeanturintroīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.introīintroīre
pres. 2nd pl.introīteintroīminī
fut. 2nd sg.introītōintroītor
fut. 3rd sg.introītōintroītor
fut. 2nd pl.introītōte—
fut. 3rd pl.introeuntōintroeuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintroīreintroīrī
perfect infinitiveintroīsse
introiisse, introīvisse
introitum esse
future infinitiveintroitūrum esseintroitum īrī
present participleintroiēns
introeunte, introeuntem, introeuntēs, introeuntī, introeuntia, introeuntibus, introeuntis, introeuntīs, introeuntium
—
perfect participle—introitus
future participleintroitūrus
introitūra, introitūrā, introitūrae, introitūram, introitūrārum, introitūrās, introitūre, introitūrī, introitūrīs, introitūrō, introitūrōrum, introitūrōs, introitūrum
introeundus
introeunda, introeundā, introeundae, introeundam, introeundārum, introeundās, introeunde, introeundīs, introeundōrum, introeundōs
gerundintroeundī, introeundō, introeundumsupineintroitum, introitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ingredi, intrare urbem, introire in urbem
to enter a city.

intro-ĕo (ante-class. introdeo;
I. introiet for introibit, Hier. in Lucifer. 5), īvi, or ĭi, ĭtum, 4, v. n., to go in or into, to enter (syn.: intro, ingredior); constr. with in or ad and acc., with acc., with in and abl., with inf.
I. Lit.
(a). With in and acc.: vereri introdire in alienam domum, Plaut. Mil. 4, 4, 32: in urbem, Cic. Att. 7, 7; Liv. 30, 43, 5: in domum, Cic. Att. 16, 11: in Thraciam, Nep. Alcib. 7: in tabernaculum, Sall. J. 71, 4.—
(b). With ad: ad amicam, Ter. Hec. 4, 1, 36: sicuti salutatum introire ad Ciceronem, Sall. C. 28, 1.—
(g). With acc.: domum, Cic. Phil. 2, 28, 68: curiam, Suet. Caes. 81: urbem, id. ib. 18: theatrum, id. ib. 80: castra, Sall. H. 4, 45: Syracusas, Nep. Dion, 5, 3: Bithyniam, Amm. 14, 11, 6.—
(d). With in and abl. (ante-class.): in naso, Cato, R. R. 157.—(ε) With inf.: filius introiit videre, quid agat, went in to see, Ter. Hec. 3, 2, 10.—(ζ) With huc, Suet. Aug. 6.— Impers.: cum periculo introitur recenti apertione, Varr. R. R. 1, 63: castra sine vulnere introitum, entered, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 10, 628. —
II. Trop.: quem fuerat aequius, ut prius introieram, sic prius exire de vita, Cic. Lael. 4, 15.

Origins

From intrō + eō (“to go”).

In English words that came into English from introeō

  • introitintroitus
  • introitusintroitus

Quick answers

What does introeō mean in Latin?
introeō, a verb, means “to enter or go in; to invade”.
What are the principal parts of introeō?
introeō, introīre, introiī, introitum (irregular conjugation).
How do you pronounce introeō?
In classical Latin, [ɪnˈtro.e.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtrɔː.e.o].