LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

interrumpō

interrumpō (present infinitive interrumpere, perfect active interrūpī, supine interruptum)
Classical[ɪn.tɛrˈrʊm.poː]Ecclesiastical[in.terˈrum.po]

Meaning

  1. to break apart
  2. to break off, interrupt or cut short
  3. to interrupt

Latīnē defined in Latin in our graded readers

coeptus nec perfectus
interruptus -a -um — in Aeneis, ch. 9

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interrumpōinterrumpēbaminterrumpaminterrūpīinterrūperaminterrūperō
2nd sg.interrumpisinterrumpēbāsinterrumpēsinterrūpistīinterrūperāsinterrūperis
3rd sg.interrumpitinterrumpēbatinterrumpetinterrūpitinterrūperatinterrūperit
1st pl.interrumpimusinterrumpēbāmusinterrumpēmusinterrūpimusinterrūperāmusinterrūperimus
2nd pl.interrumpitisinterrumpēbātisinterrumpētisinterrūpistisinterrūperātisinterrūperitis
3rd pl.interrumpuntinterrumpēbantinterrumpentinterrūpērunt
interrūpēre
interrūperantinterrūperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interrumpaminterrumpereminterrūperiminterrūpissem
2nd sg.interrumpāsinterrumperēsinterrūperīsinterrūpissēs
3rd sg.interrumpatinterrumperetinterrūperitinterrūpisset
1st pl.interrumpāmusinterrumperēmusinterrūperīmusinterrūpissēmus
2nd pl.interrumpātisinterrumperētisinterrūperītisinterrūpissētis
3rd pl.interrumpantinterrumperentinterrūperintinterrūpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interrumporinterrumpēbarinterrumpar
2nd sg.interrumperis
interrumpere
interrumpēbāris
interrumpēbāre
interrumpēris
interrumpēre
3rd sg.interrumpiturinterrumpēbāturinterrumpētur
1st pl.interrumpimurinterrumpēbāmurinterrumpēmur
2nd pl.interrumpiminīinterrumpēbāminīinterrumpēminī
3rd pl.interrumpunturinterrumpēbanturinterrumpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interrumparinterrumperer
2nd sg.interrumpāris
interrumpāre
interrumperēris
interrumperēre
3rd sg.interrumpāturinterrumperētur
1st pl.interrumpāmurinterrumperēmur
2nd pl.interrumpāminīinterrumperēminī
3rd pl.interrumpanturinterrumperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interrumpeinterrumpere
pres. 2nd pl.interrumpiteinterrumpiminī
fut. 2nd sg.interrumpitōinterrumpitor
fut. 3rd sg.interrumpitōinterrumpitor
fut. 2nd pl.interrumpitōte—
fut. 3rd pl.interrumpuntōinterrumpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterrumpereinterrumpī
perfect infinitiveinterrūpisseinterruptum esse
future infinitiveinterruptūrum esseinterruptum īrī
present participleinterrumpēns—
perfect participle—interruptus
interrupta, interruptā, interruptae, interruptam, interruptārum, interruptās, interrupte, interruptī, interruptīs, interruptō, interruptōrum, interruptōs
future participleinterruptūrus
interruptūra, interruptūrā, interruptūrae, interruptūram, interruptūrārum, interruptūrās, interruptūre, interruptūrī, interruptūrīs, interruptūrō, interruptūrōrum, interruptūrōs, interruptūrum
interrumpendus
interrumpundus, interrumpenda, interrumpendā, interrumpendae, interrumpendam, interrumpendārum, interrumpendās, interrumpende, interrumpendīs, interrumpendōrum, interrumpendōs
gerundinterrumpendī, interrumpendō, interrumpendumsupineinterruptum, interruptū

inter-rumpo, rūpi, ruptum, 3 (in tmesi:
I. inter quasi rumpere, Lucr. 5, 287: inter quasi rupta, id. 5, 299), v. a., to break apart or asunder, break to pieces, break up (class., esp. in part. pass.).
I. Lit.: contingere idem terrae necesse est, ut nihil interrumpat, quo labefactari possit, Cic. N. D. 2, 45, 116: interrupta et impervia itinera, Tac. A. 3, 31: acies, Liv. 40, 40: ignes, scattered about, here and there, Verg. A. 9, 239.—Of bridges, etc.: pontem fluminis, to destroy, Caes. B. C. 1, 16; 1, 48; id. B. G. 7, 34; Plaut. Cas. prol. 66; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 3; Liv. 2, 10; Just. 2, 13, 5.—Of the ranks of an army, esp. the enemy's line: interrupta acies, Liv. 40, 40: extremum agmen, Caes. B. C. 1, 64: aciem hostium, Liv. 44, 41. —
II. Trop., to break off, interrupt: orationem, Caes. B. C. 3, 19: iter amoris et officii, Cic. Att. 4, 2: ordinem, Col. 11, 2, 25: sermonem, Plaut. Trin. 5, 2, 25: contextum, Quint. 11, 3, 39: querelas, Ov. M. 11, 420: possessionem, Dig. 41, 3, 5: somnos, Plin. 28, 4, 14, § 55: ni medici adventus nos interrupisset, Varr. R. R. 2, 1, 1: somnum, Suet. Aug. 78.—Hence, interruptus, a, um, P. a., interrupted: officium, Cic. Fam. 5, 8: consuetudo, id. ib. 15, 14: voces, id. Cael. 24: dictio silentio, Quint. 9, 2, 71: sermo, Tac. H. 2, 41. — Adv.: interruptē, interruptedly: narrare, Cic. de Or. 2, 80, 329.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterrumpō

Latin inter- Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpō Latin interrumpō From inter- + rumpō.

Descendants
  • Catalaninterrompre
  • Englishinterrupt
  • Frenchinterrompre
  • Italianinterrompere
  • Portugueseinterromper
  • Romanianîntrerupe
  • Spanishinterrumpir
  • Spanishinterromper
  • Old Frenchentrerompre
  • Old Frenchentrerumpre

In English words that came into English from interrumpō

  • interruptinterruptus
  • interruptioninterruptio

Quick answers

What does interrumpō mean in Latin?
interrumpō, a verb, means “to break apart; to break off, interrupt or cut short; to interrupt”.
What are the principal parts of interrumpō?
interrumpō, interrumpere, interrūpī, interruptum (third conjugation).
How do you pronounce interrumpō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈrʊm.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈrum.po].
Where does interrumpō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interrumpō.