verbthird conjugation
interrumpō
interrumpō (present infinitive interrumpere, perfect active interrūpī, supine interruptum)
Classical[ɪn.tɛrˈrʊm.poː]Ecclesiastical[in.terˈrum.po]
Meaning
- to break apart
- to break off, interrupt or cut short
- to interrupt
Latīnē defined in Latin in our graded readers
loquentem sistōinterrumpō -ere — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 12
in mediō rumpōinterrumpō -ere — in Metamorphoses I, ch. 19
coeptus nec perfectusinterruptus -a -um — in Aeneis, ch. 9
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interrumpō | interrumpēbam | interrumpam | interrūpī | interrūperam | interrūperō |
| 2nd sg. | interrumpis | interrumpēbās | interrumpēs | interrūpistī | interrūperās | interrūperis |
| 3rd sg. | interrumpit | interrumpēbat | interrumpet | interrūpit | interrūperat | interrūperit |
| 1st pl. | interrumpimus | interrumpēbāmus | interrumpēmus | interrūpimus | interrūperāmus | interrūperimus |
| 2nd pl. | interrumpitis | interrumpēbātis | interrumpētis | interrūpistis | interrūperātis | interrūperitis |
| 3rd pl. | interrumpunt | interrumpēbant | interrumpent | interrūpērunt interrūpēre | interrūperant | interrūperint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interrumpam | interrumperem | interrūperim | interrūpissem |
| 2nd sg. | interrumpās | interrumperēs | interrūperīs | interrūpissēs |
| 3rd sg. | interrumpat | interrumperet | interrūperit | interrūpisset |
| 1st pl. | interrumpāmus | interrumperēmus | interrūperīmus | interrūpissēmus |
| 2nd pl. | interrumpātis | interrumperētis | interrūperītis | interrūpissētis |
| 3rd pl. | interrumpant | interrumperent | interrūperint | interrūpissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interrumpor | interrumpēbar | interrumpar |
| 2nd sg. | interrumperis interrumpere | interrumpēbāris interrumpēbāre | interrumpēris interrumpēre |
| 3rd sg. | interrumpitur | interrumpēbātur | interrumpētur |
| 1st pl. | interrumpimur | interrumpēbāmur | interrumpēmur |
| 2nd pl. | interrumpiminī | interrumpēbāminī | interrumpēminī |
| 3rd pl. | interrumpuntur | interrumpēbantur | interrumpentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interrumpar | interrumperer |
| 2nd sg. | interrumpāris interrumpāre | interrumperēris interrumperēre |
| 3rd sg. | interrumpātur | interrumperētur |
| 1st pl. | interrumpāmur | interrumperēmur |
| 2nd pl. | interrumpāminī | interrumperēminī |
| 3rd pl. | interrumpantur | interrumperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interrumpe | interrumpere |
| pres. 2nd pl. | interrumpite | interrumpiminī |
| fut. 2nd sg. | interrumpitō | interrumpitor |
| fut. 3rd sg. | interrumpitō | interrumpitor |
| fut. 2nd pl. | interrumpitōte | — |
| fut. 3rd pl. | interrumpuntō | interrumpuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interrumpere | interrumpī |
| perfect infinitive | interrūpisse | interruptum esse |
| future infinitive | interruptūrum esse | interruptum īrī |
| present participle | interrumpēns | — |
| perfect participle | — | interruptus interrupta, interruptā, interruptae, interruptam, interruptārum, interruptās, interrupte, interruptī, interruptīs, interruptō, interruptōrum, interruptōs |
| future participle | interruptūrus interruptūra, interruptūrā, interruptūrae, interruptūram, interruptūrārum, interruptūrās, interruptūre, interruptūrī, interruptūrīs, interruptūrō, interruptūrōrum, interruptūrōs, interruptūrum | interrumpendus interrumpundus, interrumpenda, interrumpendā, interrumpendae, interrumpendam, interrumpendārum, interrumpendās, interrumpende, interrumpendīs, interrumpendōrum, interrumpendōs |
gerundinterrumpendī, interrumpendō, interrumpendumsupineinterruptum, interruptū
inter-rumpo, rūpi, ruptum, 3 (in tmesi:
I.
inter quasi rumpere, Lucr. 5, 287: inter quasi rupta, id. 5, 299), v. a., to break apart or asunder, break to pieces, break up (class., esp. in part. pass.). I. Lit.:
contingere idem terrae necesse est, ut nihil interrumpat, quo labefactari possit, Cic. N. D. 2, 45, 116: interrupta et impervia itinera, Tac. A. 3, 31: acies, Liv. 40, 40: ignes, scattered about, here and there, Verg. A. 9, 239.—Of bridges, etc.: pontem fluminis, to destroy, Caes. B. C. 1, 16; 1, 48; id. B. G. 7, 34; Plaut. Cas. prol. 66; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 3; Liv. 2, 10; Just. 2, 13, 5.—Of the ranks of an army, esp. the enemy's line: interrupta acies, Liv. 40, 40: extremum agmen, Caes. B. C. 1, 64: aciem hostium, Liv. 44, 41. — II. Trop., to break off, interrupt:
orationem, Caes. B. C. 3, 19: iter amoris et officii, Cic. Att. 4, 2: ordinem, Col. 11, 2, 25: sermonem, Plaut. Trin. 5, 2, 25: contextum, Quint. 11, 3, 39: querelas, Ov. M. 11, 420: possessionem, Dig. 41, 3, 5: somnos, Plin. 28, 4, 14, § 55: ni medici adventus nos interrupisset, Varr. R. R. 2, 1, 1: somnum, Suet. Aug. 78.—Hence, interruptus, a, um, P. a., interrupted: officium, Cic. Fam. 5, 8: consuetudo, id. ib. 15, 14: voces, id. Cael. 24: dictio silentio, Quint. 9, 2, 71: sermo, Tac. H. 2, 41. — Adv.: interruptē, interruptedly: narrare, Cic. de Or. 2, 80, 329.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-rumpō rūpī, ruptus, ere,
to break apart, break off, interrupt, break to pieces, break up: pontem fluminis, destroy, Cs.: pontem ferro, igni, L.— To break through, divide, scatter: interrupta acies, L.: extremum agmen, Cs.: Interrupti ignes, scattered, V.—Fig., to break off, interrupt: orationem, Cs.: iter amoris: tenorem rerum, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterrumpō
Latin inter- Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpō Latin interrumpō From inter- + rumpō.
Descendants
- Catalaninterrompre
- Englishinterrupt
- Frenchinterrompre
- Italianinterrompere
- Portugueseinterromper
- Romanianîntrerupe
- Spanishinterrumpir
- Spanishinterromper
- Old Frenchentrerompre
- Old Frenchentrerumpre
In English words that came into English from interrumpō
- interruptinterruptus
- interruptioninterruptio