verbthird conjugation
interpōnō
interpōnō (present infinitive interpōnere, perfect active interposuī or interposīvī, supine interpositum or interpostum)
Classical[ɪn.tɛrˈpoː.noː]Ecclesiastical[in.terˈpɔː.no]
Meaning
- to put, place or lay between or among
- to insert, interpose or introduce (often in a bad way)
Caesar, quod neque conloquium interposita causa tolli volebat neque salutem suam Gallorum equitatui committere audebat, commodissimum esse statuit omnibus equis Gallis equitibus detractis eo legionarios milites legionis X., cui quam maxime confidebat, imponere, ut praesidium quam amicissimum, si quid opus facto esset, haberet.
Caesar, as he didn't want either the interview to be for any reason set aside or confide his wellbeing in the hands of the Gallic cavalry, said he saw as most fit the Gallic horsemen be stripped off their steeds and in their place mount legionaries of the 10th legion, in which he had the utmost faith, that he might have as trusted a body-guard as one could have if the occasion ever urged its use.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.42 - to pledge
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in mediō pōnōinterpōnō -ere, -positus — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 9 and Metamorphoses I, ch. 19
inserts
interpōnit — in Seneca, ch. XVII
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpōnō | interpōnēbam | interpōnam | interposuī interposīvī | interposueram interposīveram, interposīram | interposuerō interposīverō, interposīrō |
| 2nd sg. | interpōnis | interpōnēbās | interpōnēs | interposuistī interposīvistī, interposīstī | interposuerās interposīverās, interposīrās | interposueris interposīveris, interposīris |
| 3rd sg. | interpōnit | interpōnēbat | interpōnet | interposuit interposīvit, interposīt | interposuerat interposīverat, interposīrat | interposuerit interposīverit, interposīrit |
| 1st pl. | interpōnimus | interpōnēbāmus | interpōnēmus | interposuimus interposīvimus, interposīmus | interposuerāmus interposīverāmus, interposīrāmus | interposuerimus interposīverimus, interposīrimus |
| 2nd pl. | interpōnitis | interpōnēbātis | interpōnētis | interposuistis interposīvistis, interposīstis | interposuerātis interposīverātis, interposīrātis, interposurātis | interposueritis interposīveritis, interposīritis |
| 3rd pl. | interpōnunt | interpōnēbant | interpōnent | interposuērunt interposuēre, interposīvērunt, interposīrunt, interposīvēre | interposuerant interposīverant, interposīrant | interposuerint interposīverint, interposīrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpōnam | interpōnerem | interposuerim interposīverim, interposīrim | interposuissem interposīvissem, interposīssem |
| 2nd sg. | interpōnās | interpōnerēs | interposuerīs interposīverīs, interposīrīs | interposuissēs interposīvissēs, interposīssēs |
| 3rd sg. | interpōnat | interpōneret | interposuerit interposīverit, interposīrit | interposuisset interposīvisset, interposīsset |
| 1st pl. | interpōnāmus | interpōnerēmus | interposuerīmus interposīverīmus, interposīrīmus | interposuissēmus interposīvissēmus, interposīssēmus |
| 2nd pl. | interpōnātis | interpōnerētis | interposuerītis interposīverītis, interposīrītis | interposuissētis interposīvissētis, interposīssētis |
| 3rd pl. | interpōnant | interpōnerent | interposuerint interposīverint, interposīrint | interposuissent interposīvissent, interposīssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interpōnor | interpōnēbar | interpōnar |
| 2nd sg. | interpōneris interpōnere | interpōnēbāris interpōnēbāre | interpōnēris interpōnēre |
| 3rd sg. | interpōnitur | interpōnēbātur | interpōnētur |
| 1st pl. | interpōnimur | interpōnēbāmur | interpōnēmur |
| 2nd pl. | interpōniminī | interpōnēbāminī | interpōnēminī |
| 3rd pl. | interpōnuntur | interpōnēbantur | interpōnentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interpōnar | interpōnerer |
| 2nd sg. | interpōnāris interpōnāre | interpōnerēris interpōnerēre |
| 3rd sg. | interpōnātur | interpōnerētur |
| 1st pl. | interpōnāmur | interpōnerēmur |
| 2nd pl. | interpōnāminī | interpōnerēminī |
| 3rd pl. | interpōnantur | interpōnerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interpōne | interpōnere |
| pres. 2nd pl. | interpōnite | interpōniminī |
| fut. 2nd sg. | interpōnitō | interpōnitor |
| fut. 3rd sg. | interpōnitō | interpōnitor |
| fut. 2nd pl. | interpōnitōte | — |
| fut. 3rd pl. | interpōnuntō | interpōnuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interpōnere | interpōnī |
| perfect infinitive | interposuisse interposīvisse, interposīsse | interpositum esse interpostum esse |
| future infinitive | interpositūrum esse interpostūrum esse | interpositum īrī interpostum īrī |
| present participle | interpōnēns | — |
| perfect participle | — | interpositus interpostus, interposita, interpositā, interpositae, interpositam, interpositārum, interpositās, interposite, interpositī, interpositīs, interpositō, interpositōrum, interpositōs |
| future participle | interpositūrus interpostūrus, interpositūra, interpositūrā, interpositūrae, interpositūram, interpositūrārum, interpositūrās, interpositūre, interpositūrī, interpositūrīs, interpositūrō, interpositūrōrum, interpositūrōs, interpositūrum | interpōnendus interpōnundus, interpōnenda, interpōnendā, interpōnendae, interpōnendam, interpōnendārum, interpōnendās, interpōnende, interpōnendīs, interpōnendōrum, interpōnendōs |
gerundinterpōnendī, interpōnendō, interpōnendumsupineinterpositum, interpositū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- interponere aliquid (De Am. 1. 3)
- to interpolate, insert something.
- causam interponere or interserere
- to interpose, put forward an argument, a reason.
- bello se interponere (Liv. 35. 48)
- to interfere in a war.
- sine mora or nulla mora interposita
- without delay.
- fidem interponere (Sall. Iug. 32. 5)
- to pledge one's word to...
- nullam moram interponere, quin (Phil. 10. 1. 1)
- to make all possible haste to...
- fidem publicam dare, interponere (Sall. Iug. 32. 1)
- to guarantee the protection of the state; to promise a safe-conduct.
inter-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a.,
I. to put, place, lay, or set between or among, to interpose, insert between.
I. Lit.
A. Of place, constr. with acc. and dat., or inter with acc.:
equitatus praesidia levis armaturae, Hirt. B. G. 8, 17; 13; 19: vestibus interponi eam (herbam) gratissimum, Plin. 21, 6, 20, § 43: ubi spatium inter muros ... pilae interponuntur, Caes. B. C. 2, 15: inter eos levis armaturae Numidas, Hirt. B. Afr. 13: uti levis armatura interjecta inter equites suos interponeretur, id. ib. 20: sulcos, Cato, R. R. 33, 3: ne interpositi quidem elephanti militem deterrebant, Liv. 37, 42: lateri vinculum lapides sunt, quos interposuere, ut, etc., Curt. 8, 10, 25.—B. Esp.
1. To insert, interpose, introduce.—Of time:
intercalariis mensibus interpositis, Liv. 1, 19, 6; cf.: inediam unius diei per singulos menses, Suet. Vesp. 20.—Of musical notes: iis sonis quos interposuerant, inserunt alios, Quint. 12, 10, 68.—Of words or language: ne inquam et inquit saepius interponeretur, Cic. Lael. 1: hoc loco libet interponere ... quantae, etc., Nep. Pelop. 3, 1: subinde interponenti precibus, quid respondebo, etc., Quint. 6, 3, 64: paucis interpositis versibus, Cic. Div. 1, 57, 131: aliquid, Quint. 2, 4, 12: verbum ullum, Cic. Quint. 4, 15; so, querelas, id. Q. Fr. 2, 3, 1: meam sententiam, Quint. 5 prooem. 3. — Of a letter in a word: quibusdam (verbis litteram), Quint. 1, 5, 17.—Of a foot in verse: quibusdam (iambus) interpositus, id. 10, 1, 96.— 2. Of time, to let pass, permit to elapse, leave an interval:
spatium ad recreandos animos, Caes. B. C. 3, 74: ejus rei causa moram interponi arbitrabatur, id. B. G. 4, 9, fin.: tridui mora interposita, after a delay of, id. ib. 4, 11; id. B. C. 1, 64; 3, 12; 75: nullam moram, Cic. Phil. 6, 1, 2: nullam moram, quin, etc., id. Ac. 1, 1: spatio interposito, some time after, id. Clu. 2, 5; Liv. 5, 5, 10: diebus aliquot interpositis, Varr. R. R. 3, 9: tempore interposito, Suet. Tib. 9; cf. id. Claud. 26; Plin. 25, 8, 49, § 88: hac interposita nocte, Liv. 44, 39.— 3. To mingle:
frigidam (cibis), to drink cold water while eating, Plin. 28, 4, 14, § 55; cf.: condimentis cuminum, to mix with, id. 20, 15, 58, § 153.— C. With personal objects, to introduce among, admit among, bring into, to bring into a feast, a society, among associates, etc.:
quam sancta sit societas civium, dis immortalibus interpositis, etc., Cic. Leg. 2, 7, 16: aliquem convivio, Suet. Claud. 39: legatos familiaribus, id. Ner. 22. —II. Trop., to interpose, introduce, put in the way, put forward.
A. In gen., as a hinderance, interference, reason, or pretext:
Lentulus provinciam, quam sorte habebat, interposita religione, deposuit, Cic. Pis. 21, 50: neque ulla belli suspicione interposita, Caes. B. G. 4, 32: nulla interposita dubitatione, id. ib. 7, 40; Hirt. B. G. 8, 48; 52: interposita pactione, Just. 7, 6, 5: offensione aliqua interposita, Cic. Phil. 2, 4: nec colloquium interposita causa tolli volebat, Caes. B. G. 1, 42; Hirt. B. Alex. 70: causam interponens collegas exspectare, Nep. Them. 7, 2: postulata haec ab eo interposita esse, quominus, etc., Cic. Att. 7, 15, 3: operam, studium, laborem pro sociis, id. Div. in Caecin. 19.—B. Esp.
1. Of a judgment, decree, edict, oath, etc.:
jurejurando interposito, Liv. 34, 25, 7; Suet. Caes. 85: jus eo die se non dicturum, neque decretum interpositurum, Liv. 3, 46, 3: ad decreta interponenda pecuniam occipere, Cic. Verr. 2, 2, 48, § 119; Suet. Tib. 33: judicium suum, Cic. Div. 2, 72, 150: poenas compromissaque, Cic. Verr. 2, 2, 27, § 66: exceptionem actioni, Dig. 44, 1, 2: intercessionem suam (of a tribune of the people), Val. Max. 6, 1, 10: tutor interponit auctoritatem suam, gives his authorization, Gai. Inst. 1, 190. — 2. Fidem interponere, to pledge one's word or credit:
fidem suam in eam rem, Caes. B. G. 5, 36, 2: fidem reliquis interponere, jusjurandum poscere, ut, etc., id. ib. 5, 6, 6: fidem suam in re omni, Hirt. B. Alex. 63: omni interposita fide, Caes. B. C. 3, 86: ut in eam rem fidem suam, si quid opus esse putaret, interponeret, Cic. Rosc. Am. 39, 114; cf.: sponsio interponeretur, Liv. 9, 9.—3. Se interponere (in aliquid, or alicui rei; also with quominus or absol.), to interfere, intermeddle, engage in, set one's self in the way:
si te in istam pacificationem non interponis, Cic. Fam. 10, 27, 2: bello se, Liv. 35, 48: num ego me non interpono Romanis, Just. 3, 10, 11: num quem putas posse reperiri, qui se interponat, quominus, etc.? Cic. Vatin. 15: quid enim me interponerem audaciae tuae? expose myself, id. Phil. 2, 4, 19: ni tribuni plebis interposuissent se, Liv. 27, 6: tu vero, quod voles, facies; me nihil interpono, Cic. Q. Fr. 3, 4, 5.— Rarely, to interfere, interpose in behalf of any one: semper se interposuit, Nep. Att. 2, 4; 9, 5: Qui me mediis interposuerim Caesaris scriptis, i.e. by writing a continuation, Hirt. B. G. 8 praef.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-pōnō posuī, posītus, ere,
to put between, place among, interpose, insert, intersperse: ubi spatium . . . pilae interponuntur, Cs.: ne interpositi quidem elephanti militem deterrebant, L.: lateri vinculum lapides sunt, quos interposuere, ut, etc., Cu.—In time, to insert, interpose, introduce: intercalariis mensibus interpositis, L.—In speech, to introduce, insert: hoc loco libet interponere . . . quantae, etc., N.: paucis interpositis versibus: verbum ullum.—Of time, to let pass, permit to elapse, leave, interpose: spatium ad recreandos animos, Cs.: tridui morā interpositā, after a delay of, Cs.: spatio interposito, some time after: hac interpositā nocte, L.—With personal objects, to introduce, make an associate of: quam sancta sit societas civium, dis inmortalibus interpositis, etc. —Of writings, to make insertions in, falsify, alter: rationibus populorum non interpositis.—Fig., to introduce, interpose, put forward, adduce, allege, use as a pretext, urge as an objection: decreta: iudicium suum: neque ullā belli suspicione interpositā, Cs.: accusatorem, make a pretext for delay: causam interponens conlegas exspectare, N.: operam, studium, laborem, apply.—To pledge, give, interpose: sponsio interponereter, L.: interpositā fide publicā, S.: in eam rem se suam fidem interponere, gave his word, Cs.—With se, to interfere, intermeddle, intrude, engage in, come in the way: ni se tribuni plebis interposuissent, L.: semper se interposuit, lent his aid, N.: te invitissimis his: se quo minus, etc., C., L.: te in istam pacificationem: me audaciae tuae.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterpōnō
Latin inter- Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin interpōnō From inter- (“between; among”) + pōnō (“to place; to put”).
Descendants
- Englishinterpone
- Englishinterpose
- Frenchentreposer
- Frenchinterposer
- Italianinterporre
- Portugueseentrepor
- Portugueseinterpor
- Romanianinterpune
- Spanishentreponer
- Spanishinterponer