LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

interitus

interitus m (genitive interitūs)
Classical[ɪnˈtɛ.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtɛː.ri.tus]

Meaning

  1. masculineoverthrow, fall, annihilation, ruin, destruction, dissolution
  2. masculineextinction
  3. masculinedeath

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinteritusinteritūs
genitiveinteritūsinterituum
dativeinterituīinteritibus
accusativeinterituminteritūs
ablativeinteritūinteritibus
vocativeinteritusinteritūs

intĕrĭtus, a, um, Part., from intereo.
intĕrĭtus, ūs, m. intereo,
I. destruction, ruin, annihilation (class.): interitus est quasi discessus et secretio, ac diremptio earum rerum, quae junctione aliqua tenebantur, Cic. Tusc. 1, 29: omnium rerum interitus atque obitus, id. Div. 2, 16, 37: legum, id. Cat. 3, 8: exercitus, id. Div. 1, 32: pravitatis, id. Fin. 2, 9: immaturus, i. e. death, id. Brut. 33: tuum ingemuisse interitum, Verg. E. 5, 28: vitae, Gell. 15, 1.

Origins

From intereō + -tus (forming action nouns).

Quick answers

What does interitus mean in Latin?
interitus, a noun, means “overthrow, fall, annihilation, ruin, destruction, dissolution; extinction; death”.
What is the genitive of interitus?
The genitive singular is interitūs. interitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce interitus?
In classical Latin, [ɪnˈtɛ.rɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɛː.ri.tus].