noun · masculinefourth declension
interitus
interitus m (genitive interitūs)
Classical[ɪnˈtɛ.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈtɛː.ri.tus]
Meaning
- masculineoverthrow, fall, annihilation, ruin, destruction, dissolution
- masculineextinction
- masculinedeath
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mors, fīnis vītaeinteritus -ūs (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interitus | interitūs |
| genitive | interitūs | interituum |
| dative | interituī | interitibus |
| accusative | interitum | interitūs |
| ablative | interitū | interitibus |
| vocative | interitus | interitūs |
intĕrĭtus, a, um, Part., from intereo.
intĕrĭtus, ūs, m. intereo,
I. destruction, ruin, annihilation (class.):
interitus est quasi discessus et secretio, ac diremptio earum rerum, quae junctione aliqua tenebantur, Cic. Tusc. 1, 29: omnium rerum interitus atque obitus, id. Div. 2, 16, 37: legum, id. Cat. 3, 8: exercitus, id. Div. 1, 32: pravitatis, id. Fin. 2, 9: immaturus, i. e. death, id. Brut. 33: tuum ingemuisse interitum, Verg. E. 5, 28: vitae, Gell. 15, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interitus ūs, m
inter+I-, overthrow, fall, ruin, destruction, annihilation: interitum rei p. lugere: familiam ab interitu vindicare: omnium rerum interitūs: exercitūs.—Death: Sabini, Cs.: voluntarius: tuum ingemuisse interitum, V.
Origins
From intereō + -tus (forming action nouns).