intereō
Meaning
- intransitiveto go among, become lost in
- intransitiveto disappear, vanish
- intransitiveto be ruined, undone
- intransitiveto die
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pereō, dēsinō esseChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Lues · Contagium · Pestilentia · Pestis · Pernicies · Exitium · Interitus · Exitus
1. Lues (from λοιμός) denotes epidemic disease, as proceeding from an impure morbid matter; contagium (from contingere? or κατατήκειν?) as contagious; pestilentia, as a disease reigning in the land, and especially as a pestilence. Sall. Cat. 10. Post ubi contagia quasi pestilentia invasit. Plin. H. N. xxiii. 28. Laurus folia pestilentiæ contagia prohibent. Lucan. vi. 86. Fluidæ contagia pestis. 2. Pestis is used for pestilence itself only by the poets; otherwise it denotes, like exitium and pernicies (from necare), that which destroys in general, without reference to disease; but pestis is, according to rule, used as a concrete, exitium and pernicies as abstract terms. Sen. N. Q. iii. pr. Philippi aut Alexandri . . . . qui exitio gentium clari non minores fuere pestes mortalium quam inundatio. 3. Pernicies has an active meaning, and denotes the destruction of a living being by murder; whereas exitium has a passive meaning, and denotes the destruction even of lifeless objects by annihilation; lastly, interitus has, like exitus, a neutral meaning, the destruction of living or lifeless objects by decay. Tac. Ann. xiv. 65. Poppæa non nisi in perniciem uxoris nupta; postremo crimen omni exitio gravius: and ii. 68. Cic. Cat. iv. 3. Cum de pernicie populi Romani, exitio hujus urbis cogitarit. Rull. ii. 4, 10. Extremi exitiorum exitus. 4. Exitium is a violent, exitus a natural end. Cic. Rull. ii. 4, 10. Qui civitatum afflictarum perditis jam rebus extremi exitiorum solent esse exitus, is, as it were, the last breath of a state that is being destroyed; like Verr. v. 6, 12 Exitus exitiales. (ii. 62. iii. 176.)
Mors · Letum · Nex · Obitus · Interitus · Perire · Oppetere · Demori · Intermori · Emori
1. Mors and letum denote a natural death; mors (μόρος) the usual expression in a merely physical sense, as the way to corruption, like θάνατος; letum (from λαχεῖν, λάχεσις,) the select and solemn expression, as the lot of death, like οἶτος; whereas nex (from νεκρός) a violent death, as the passive of cædes. 2. Mors, letum, nex, are proper, whereas obitus and interitus only softer, expressions. Obitus, decease, denotes, like exitus, a natural death; whereas interitus, together with perire, usually denotes, like exitium, a violent death. Plin. Ep. iii. 7. Silius ultimus ex Neronianis consularibus obiit, quo consule Nero periit. Plaut. Epid. iii. 4, 56. Malo cruciatu pereas, atque obeas cito. 3. Perire represents death as destruction and corruption; interire as a vanishing, so that the former applies more to the body, the latter to the soul. Plaut. Capt. iii. 5, 32. Qui per virtutem periit, at non interit; that is, he who dies a noble death, though his body perishes, still lives in name and posthumous renown. Further, perire denotes a sudden and violent death, particularly by self-murder; interire, a gradual and painful, but, it may be, also a peaceful, death. Tac. Ann. xv. 44. Et pereuntibus Christianis addita ludibria, ut ferarum tergis contecti laniatu canum interirent. Serv. ap. Cic. Fam. iv. 5. Si quis nostrum interiit, aut occisus est. 4. Obire mortem denotes to die, as a physical event, by which one ends all suffering; whereas oppetere mortem denotes to die, as a moral act, in as far as a man, if he does not seek death, at any rate awaits it with firmness and contempt of it. 5. Demori denotes to die off, as one belonging to a society, and thereby to occasion a vacancy; intermori, to be apparently dying, to be sick of a lingering disease, like ἐκθανεῖν; emori, to die entirely, in opp. to a mere semblance of life in misfortune, slavery, and disgrace, like πανδίκως θανεῖν. Cic. Pis. 7. Ut emori potius quam servire præstaret. (iii. 182.)
Conjugation irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intereō | interībam | interībō | interiī interīvī | interieram interīveram | interierō interīverō |
| 2nd sg. | interīs | interībās | interībis | interīstī interiistī, interīvistī | interierās interīverās | interieris interīveris |
| 3rd sg. | interit | interībat | interībit | interiit interīvit | interierat interīverat | interierit interīverit |
| 1st pl. | interīmus | interībāmus | interībimus | interiimus interīvimus | interierāmus interīverāmus | interierimus interīverimus |
| 2nd pl. | interītis | interībātis | interībitis | interīstis interiistis, interīvistis | interierātis interīverātis | interieritis interīveritis |
| 3rd pl. | intereunt | interībant | interībunt | interiērunt interiēre, interīvērunt, interīvēre | interierant interīverant | interierint interīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inteream | interīrem | interierim interīverim | interīssem interiissem, interīvissem |
| 2nd sg. | intereās | interīrēs | interierīs interīverīs | interīssēs interiissēs, interīvissēs |
| 3rd sg. | intereat | interīret | interierit interīverit | interīsset interiisset, interīvisset |
| 1st pl. | intereāmus | interīrēmus | interierīmus interīverīmus | interīssēmus interiissēmus, interīvissēmus |
| 2nd pl. | intereātis | interīrētis | interierītis interīverītis | interīssētis interiissētis, interīvissētis |
| 3rd pl. | intereant | interīrent | interierint interīverint | interīssent interiissent, interīvissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interī | — |
| pres. 2nd pl. | interīte | — |
| fut. 2nd sg. | interītō | — |
| fut. 3rd sg. | interītō | — |
| fut. 2nd pl. | interītōte | — |
| fut. 3rd pl. | intereuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interīre | — |
| perfect infinitive | interīsse interiisse, interīvisse | — |
| future infinitive | interitūrum esse | — |
| present participle | interiēns intereunte, intereuntem, intereuntēs, intereuntī, intereuntia, intereuntibus, intereuntis, intereuntīs, intereuntium | — |
| perfect participle | — | interita interitā, interitae, interitam, interitārum, interitās, interitī, interitōrum, interitōs, interitus |
| future participle | interitūrus | — |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ad interitum ruere
- to be ruined, undone.
- fame confici, perire, interire
- to die of starvation.
- ab exitio, ab interitu aliquem vindicare
- to rescue from destruction.
ut interit magnitudine maris stilla muriae, becomes lost in it, Cic. Fin. 3, 14, 45: saxa venis, become lost among them, mingle with them, Sever. Aetn. 450. — non intellego, quomodo, calore exstincto, corpora intereant, Cic. N. D. 3, 14: omnia fato Interitura gravi, Ov. M. 2, 305: segetes, Verg. G. 1, 152: salus urbis, Cic. Verr. 2, 3, 55: litterae, id. Att. 1, 13: pecunia, Nep. Them. 2: interit ira morā, ceases, Ov. A. A. 1, 374: possessio, Dig. 41, 2, 44.—hei mihi disperii! ... interii, perii, Plaut. Most. 4, 3, 36: omnibus exitiis interii, id. Bacch. 5, 17: interii! cur mihi id non dixti? Ter. Hec. 3, 1, 42: qui per virtutem peritat, non interit, Plaut. Capt. 3, 5, 32.— Hence, intĕrĭtus, a, um, Part., perished, destroyed (ante- and post-class.): multis utrinque interitis, Claud. Quadrig. ap. Prisc. p. 869 P.; Sid. Ep. 2, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintereō
Latin inter- Latin eō Latin intereō From inter- (“between, among”) + eō (“go”).