LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation, no passive

intereō

intereō (present infinitive interīre, perfect active interiī or interīvī, supine interitum)
Classical[ɪnˈtɛ.re.oː]Ecclesiastical[inˈtɛː.re.o]

Meaning

  1. intransitiveto go among, become lost in
  2. intransitiveto disappear, vanish
  3. intransitiveto be ruined, undone
  4. intransitiveto die

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Lues · Contagium · Pestilentia · Pestis · Pernicies · Exitium · Interitus · Exitus

1. Lues (from λοιμός) denotes epidemic disease, as proceeding from an impure morbid matter; contagium (from contingere? or κατατήκειν?) as contagious; pestilentia, as a disease reigning in the land, and especially as a pestilence. Sall. Cat. 10. Post ubi contagia quasi pestilentia invasit. Plin. H. N. xxiii. 28. Laurus folia pestilentiæ contagia prohibent. Lucan. vi. 86. Fluidæ contagia pestis. 2. Pestis is used for pestilence itself only by the poets; otherwise it denotes, like exitium and pernicies (from necare), that which destroys in general, without reference to disease; but pestis is, according to rule, used as a concrete, exitium and pernicies as abstract terms. Sen. N. Q. iii. pr. Philippi aut Alexandri . . . . qui exitio gentium clari non minores fuere pestes mortalium quam inundatio. 3. Pernicies has an active meaning, and denotes the destruction of a living being by murder; whereas exitium has a passive meaning, and denotes the destruction even of lifeless objects by annihilation; lastly, interitus has, like exitus, a neutral meaning, the destruction of living or lifeless objects by decay. Tac. Ann. xiv. 65. Poppæa non nisi in perniciem uxoris nupta; postremo crimen omni exitio gravius: and ii. 68. Cic. Cat. iv. 3. Cum de pernicie populi Romani, exitio hujus urbis cogitarit. Rull. ii. 4, 10. Extremi exitiorum exitus. 4. Exitium is a violent, exitus a natural end. Cic. Rull. ii. 4, 10. Qui civitatum afflictarum perditis jam rebus extremi exitiorum solent esse exitus, is, as it were, the last breath of a state that is being destroyed; like Verr. v. 6, 12 Exitus exitiales. (ii. 62. iii. 176.)

Mors · Letum · Nex · Obitus · Interitus · Perire · Oppetere · Demori · Intermori · Emori

1. Mors and letum denote a natural death; mors (μόρος) the usual expression in a merely physical sense, as the way to corruption, like θάνατος; letum (from λαχεῖν, λάχεσις,) the select and solemn expression, as the lot of death, like οἶτος; whereas nex (from νεκρός) a violent death, as the passive of cædes. 2. Mors, letum, nex, are proper, whereas obitus and interitus only softer, expressions. Obitus, decease, denotes, like exitus, a natural death; whereas interitus, together with perire, usually denotes, like exitium, a violent death. Plin. Ep. iii. 7. Silius ultimus ex Neronianis consularibus obiit, quo consule Nero periit. Plaut. Epid. iii. 4, 56. Malo cruciatu pereas, atque obeas cito. 3. Perire represents death as destruction and corruption; interire as a vanishing, so that the former applies more to the body, the latter to the soul. Plaut. Capt. iii. 5, 32. Qui per virtutem periit, at non interit; that is, he who dies a noble death, though his body perishes, still lives in name and posthumous renown. Further, perire denotes a sudden and violent death, particularly by self-murder; interire, a gradual and painful, but, it may be, also a peaceful, death. Tac. Ann. xv. 44. Et pereuntibus Christianis addita ludibria, ut ferarum tergis contecti laniatu canum interirent. Serv. ap. Cic. Fam. iv. 5. Si quis nostrum interiit, aut occisus est. 4. Obire mortem denotes to die, as a physical event, by which one ends all suffering; whereas oppetere mortem denotes to die, as a moral act, in as far as a man, if he does not seek death, at any rate awaits it with firmness and contempt of it. 5. Demori denotes to die off, as one belonging to a society, and thereby to occasion a vacancy; intermori, to be apparently dying, to be sick of a lingering disease, like ἐκθανεῖν; emori, to die entirely, in opp. to a mere semblance of life in misfortune, slavery, and disgrace, like πανδίκως θανεῖν. Cic. Pis. 7. Ut emori potius quam servire præstaret. (iii. 182.)

Conjugation irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intereōinterībaminterībōinteriī
interīvī
interieram
interīveram
interierō
interīverō
2nd sg.interīsinterībāsinterībisinterīstī
interiistī, interīvistī
interierās
interīverās
interieris
interīveris
3rd sg.interitinterībatinterībitinteriit
interīvit
interierat
interīverat
interierit
interīverit
1st pl.interīmusinterībāmusinterībimusinteriimus
interīvimus
interierāmus
interīverāmus
interierimus
interīverimus
2nd pl.interītisinterībātisinterībitisinterīstis
interiistis, interīvistis
interierātis
interīverātis
interieritis
interīveritis
3rd pl.intereuntinterībantinterībuntinteriērunt
interiēre, interīvērunt, interīvēre
interierant
interīverant
interierint
interīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intereaminterīreminterierim
interīverim
interīssem
interiissem, interīvissem
2nd sg.intereāsinterīrēsinterierīs
interīverīs
interīssēs
interiissēs, interīvissēs
3rd sg.intereatinterīretinterierit
interīverit
interīsset
interiisset, interīvisset
1st pl.intereāmusinterīrēmusinterierīmus
interīverīmus
interīssēmus
interiissēmus, interīvissēmus
2nd pl.intereātisinterīrētisinterierītis
interīverītis
interīssētis
interiissētis, interīvissētis
3rd pl.intereantinterīrentinterierint
interīverint
interīssent
interiissent, interīvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interī—
pres. 2nd pl.interīte—
fut. 2nd sg.interītō—
fut. 3rd sg.interītō—
fut. 2nd pl.interītōte—
fut. 3rd pl.intereuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterīre—
perfect infinitiveinterīsse
interiisse, interīvisse
—
future infinitiveinteritūrum esse—
present participleinteriēns
intereunte, intereuntem, intereuntēs, intereuntī, intereuntia, intereuntibus, intereuntis, intereuntīs, intereuntium
—
perfect participle—interita
interitā, interitae, interitam, interitārum, interitās, interitī, interitōrum, interitōs, interitus
future participleinteritūrus—
gerundintereundī, intereundō, intereundumsupineinteritum, interitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ad interitum ruere
to be ruined, undone.
fame confici, perire, interire
to die of starvation.
ab exitio, ab interitu aliquem vindicare
to rescue from destruction.

intĕr-ĕo, ĭi, ĭtum (
I. perf. -īvi, App. M. 7, 7; sync. -issent, Cic. Div. 2, 8, 20 al.), 4, v. n.—Prop., to go among several things, so as no longer to be perceived (class.).
I. Lit.: ut interit magnitudine maris stilla muriae, becomes lost in it, Cic. Fin. 3, 14, 45: saxa venis, become lost among them, mingle with them, Sever. Aetn. 450. —
II. Trop., to perish, to go to ruin or decay, to die: non intellego, quomodo, calore exstincto, corpora intereant, Cic. N. D. 3, 14: omnia fato Interitura gravi, Ov. M. 2, 305: segetes, Verg. G. 1, 152: salus urbis, Cic. Verr. 2, 3, 55: litterae, id. Att. 1, 13: pecunia, Nep. Them. 2: interit ira morā, ceases, Ov. A. A. 1, 374: possessio, Dig. 41, 2, 44.—
B. To be ruined, mostly in first pers. perf.: interii, I am ruined, undone: hei mihi disperii! ... interii, perii, Plaut. Most. 4, 3, 36: omnibus exitiis interii, id. Bacch. 5, 17: interii! cur mihi id non dixti? Ter. Hec. 3, 1, 42: qui per virtutem peritat, non interit, Plaut. Capt. 3, 5, 32.— Hence, intĕrĭtus, a, um, Part., perished, destroyed (ante- and post-class.): multis utrinque interitis, Claud. Quadrig. ap. Prisc. p. 869 P.; Sid. Ep. 2, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latinintereō

Latin inter- Latin eō Latin intereō From inter- (“between, among”) + eō (“go”).

Quick answers

What does intereō mean in Latin?
intereō, a verb, means “to go among, become lost in; to disappear, vanish; to be ruined, undone”.
What are the principal parts of intereō?
intereō, interīre, interiī, interitum (irregular conjugation, no passive).
How do you pronounce intereō?
In classical Latin, [ɪnˈtɛ.re.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɛː.re.o].
Where does intereō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin intereō.