LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

interclūdō

interclūdō (present infinitive interclūdere, perfect active interclūsī, supine interclūsum)
Classical[ɪn.tɛrˈkɫuː.doː]Ecclesiastical[in.terˈkluː.do]

Meaning

  1. to shut out or off
  2. to close
  3. to hinder, stop or block, keep away
    Ut Caesar ab exercitu intercludaturIn order that Caesar should be kept away from his armyc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.1
  4. to blockade

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interclūdōinterclūdēbaminterclūdaminterclūsīinterclūseraminterclūserō
2nd sg.interclūdisinterclūdēbāsinterclūdēsinterclūsistīinterclūserāsinterclūseris
3rd sg.interclūditinterclūdēbatinterclūdetinterclūsitinterclūseratinterclūserit
1st pl.interclūdimusinterclūdēbāmusinterclūdēmusinterclūsimusinterclūserāmusinterclūserimus
2nd pl.interclūditisinterclūdēbātisinterclūdētisinterclūsistisinterclūserātisinterclūseritis
3rd pl.interclūduntinterclūdēbantinterclūdentinterclūsērunt
interclūsēre
interclūserantinterclūserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interclūdaminterclūdereminterclūseriminterclūsissem
2nd sg.interclūdāsinterclūderēsinterclūserīsinterclūsissēs
3rd sg.interclūdatinterclūderetinterclūseritinterclūsisset
1st pl.interclūdāmusinterclūderēmusinterclūserīmusinterclūsissēmus
2nd pl.interclūdātisinterclūderētisinterclūserītisinterclūsissētis
3rd pl.interclūdantinterclūderentinterclūserintinterclūsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interclūdorinterclūdēbarinterclūdar
2nd sg.interclūderis
interclūdere
interclūdēbāris
interclūdēbāre
interclūdēris
interclūdēre
3rd sg.interclūditurinterclūdēbāturinterclūdētur
1st pl.interclūdimurinterclūdēbāmurinterclūdēmur
2nd pl.interclūdiminīinterclūdēbāminīinterclūdēminī
3rd pl.interclūdunturinterclūdēbanturinterclūdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interclūdarinterclūderer
2nd sg.interclūdāris
interclūdāre
interclūderēris
interclūderēre
3rd sg.interclūdāturinterclūderētur
1st pl.interclūdāmurinterclūderēmur
2nd pl.interclūdāminīinterclūderēminī
3rd pl.interclūdanturinterclūderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interclūdeinterclūdere
pres. 2nd pl.interclūditeinterclūdiminī
fut. 2nd sg.interclūditōinterclūditor
fut. 3rd sg.interclūditōinterclūditor
fut. 2nd pl.interclūditōte—
fut. 3rd pl.interclūduntōinterclūduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterclūdereinterclūdī
perfect infinitiveinterclūsisseinterclūsum esse
future infinitiveinterclūsūrum esseinterclūsum īrī
present participleinterclūdēns—
perfect participle—interclūsus
interclūsa, interclūsā, interclūsae, interclūsam, interclūsārum, interclūsās, interclūse, interclūsīs, interclūsō, interclūsōrum, interclūsōs
future participleinterclūsūrus
interclūsūra, interclūsūrā, interclūsūrae, interclūsūram, interclūsūrārum, interclūsūrās, interclūsūre, interclūsūrī, interclūsūrīs, interclūsūrō, interclūsūrōrum, interclūsūrōs, interclūsūrum
interclūdendus
interclūdundus, interclūdenda, interclūdendā, interclūdendae, interclūdendam, interclūdendārum, interclūdendās, interclūdende, interclūdendīs, interclūdendōrum, interclūdendōs
gerundinterclūdendī, interclūdendō, interclūdendumsupineinterclūsum, interclūsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

viam intercludere
to obstruct a road; to close a route.
intercludere commeatum
to cut off the supplies, intercept them.
spiritum intercludere alicui
to suffocate a person.
vocem intercludere (Just. 11. 8. 4)
to prevent some one from speaking.
intercludere, prohibere hostes commeatu
to cut off all supplies of the enemy.

inter-clūdo, ūsi, ūsum, 3, v. a. claudo,
I. to shut out, shut off.
I. Lit.
A. To cut off, hinder, stop, block up, shut off.
1. Of one's way, passage, entrance, retreat, etc.; constr. (syn. intersaepio).
(a). With acc. of thing and dat. of person: hisce omnis aditus ad Sullam, Cic. Rosc. Am. 38, 110: sibi reditum, Just. 2, 5, 10; cf. also: intercludit aditum veritati, Aug. de Mendac. 11.— Esp. freq. in milit. lang.: iter inimicis, Plaut. Mil. 2, 2, 68: exitum Romano, Liv. 22, 13, 5: aditum Romanis, id. 22, 22, 10.—
(b). With gen. of person (very rare): multitudinis fugam, Caes. B. G. 7, 11, 8.—
(g). Pass., with abl. of thing: his superatis aut reditu interclusis, Caes. B. G. 4, 30, 2: omni exitu interclusi, id. ib. 7, 44, 4: interclusus itinere Caesar, id. ib. 7, 59, 1; id. B. C. 2, 20, 1; 7: ne reditu intercluderentur, Auct. B. Alex. 20, 5; but with abl. of manner, etc.: via inculta atque interclusa frondibus et virgultis, Cic. Cael. 18: cum Byzantii totum Pontum aegre repulsum, et cervicibus interclusum suis, sustinerent, id. Prov. Cons. 4.—
(d). With acc. alone: bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est, Cic. Fin. 2, 35, 118; cf.: omnīs vias seditionum, id. Rab. Perd. 1, 3: ut fugam intercludat, id. Att. 7, 20, 1: iter, id. ib. 8, 11, D. 4: fugam, Caes. B. G. 7, 11: illos aspera ponti Interclusit hiemps, Verg. A. 2, 111: cervis objectis, ut viam intercluderet, Liv. 44, 11, 4: exitum ad opem ferendam, id. 22, 13, 5.—
2. In gen., to shut off, cut off, stop, hinder, prevent: commeatus hostibus, Liv. 26, 39, 10; 44, 6, 12: ob interclusos commeatus, Suet. Aug. 16: spiritum, Curt. 7, 5, 15; 3, 6, 14: vocem, Just. 11, 8, 4; cf.: consuli admiratio intercluserat vocem, Liv. 2, 2, 8.—
B. To cut off, separate one from any thing.
1. From a place.
(a). With acc., ab, and abl. (so most usu.): adversarios ab oppido, Caes. B. C. 1, 43, 2: Pompeium ab eo (Dyrrachio), id. ib. 3, 41, 3: ipsum ab reliquo exercitu, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 4: so, ab exercitu, Caes. B. G. 7, 1, 6: a praesidio, id. ib. 1, 59, 5: intercludi ab oppido, Liv. 1, 27, 10: interclusi ab suis, id. 3, 70, 5: a patria, id. 5, 42, 5: ab acie, id. 4, 41, 4: tribunos a plebe, id. 25, 4, 4 et saep.; Auct. B. Alex. 27, 4; Flor. 4, 2, 26. —
(b). With acc. and abl. alone (rare): hostem Hibero intercludere, et frumento prohibere (cf. 2. infra), Caes. B. C. 1, 67, 3.—
2. From aid, supplies, relief, etc.; with abl.: re frumentaria intercludi, Caes. B. G. 1, 23, 3: frumento commeatuque Caesarem, id. ib. 1, 48, 2: commeatibus nostros. id. ib. 3, 23, 6; id. B. C. 1, 61, 2; 1, 72, 1: ille commeatu et reliquis copiis intercludendus, Cic. Att. 7, 9, 2: hostem commeatibus, Flor. 3, 19, 11: hostes commeatibus in urbe inclusos intercludunt, Just. 4, 4, 5.—Absol.: ne tot fortissimos viros interclusos opprimeret hostis, Liv. 4, 39, 3; cf.: interclusi equites, id. ib. § 2.—
C. To shut in, blockade: metuo, ne jam intercludemur, ut cum velitis exire, non liceat, Cic. Fam. 14, 14, 1: libertatem suis praesidiis interclusam tenere, id. Leg. 2, 28, 75: veriti, ne angustiis intercluderentur, Caes. B. C. 3, 69: aliquem in insidiis, Cic. Caecin. 29, 84: animam, to stop the breath, to stifle, Liv. 23, 7: Amazoniā latus peltā, to cover, Stat. S. 5, 1, 131. —
II. Trop., to hinder, prevent; with quominus: intercludor dolore, quominus ad te plura scribam, Cic. Att. 8, 8, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterclūdō

Latin inter- Proto-Indo-European *kleh₂w-der. Proto-Italic *klaudō Latin claudō Latin interclūdō From inter- + claudō.

Descendants
  • Englishinterclude
  • Italianintercludere

Quick answers

What does interclūdō mean in Latin?
interclūdō, a verb, means “to shut out or off; to close; to hinder, stop or block, keep away”.
What are the principal parts of interclūdō?
interclūdō, interclūdere, interclūsī, interclūsum (third conjugation).
How do you pronounce interclūdō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈkɫuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈkluː.do].
Where does interclūdō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interclūdō.