verbthird conjugation
interclūdō
interclūdō (present infinitive interclūdere, perfect active interclūsī, supine interclūsum)
Classical[ɪn.tɛrˈkɫuː.doː]Ecclesiastical[in.terˈkluː.do]
Meaning
- to shut out or off
- to close
- to hinder, stop or block, keep away
Ut Caesar ab exercitu intercludatur
In order that Caesar should be kept away from his armyc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.1 - to blockade
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interclūdō | interclūdēbam | interclūdam | interclūsī | interclūseram | interclūserō |
| 2nd sg. | interclūdis | interclūdēbās | interclūdēs | interclūsistī | interclūserās | interclūseris |
| 3rd sg. | interclūdit | interclūdēbat | interclūdet | interclūsit | interclūserat | interclūserit |
| 1st pl. | interclūdimus | interclūdēbāmus | interclūdēmus | interclūsimus | interclūserāmus | interclūserimus |
| 2nd pl. | interclūditis | interclūdēbātis | interclūdētis | interclūsistis | interclūserātis | interclūseritis |
| 3rd pl. | interclūdunt | interclūdēbant | interclūdent | interclūsērunt interclūsēre | interclūserant | interclūserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interclūdam | interclūderem | interclūserim | interclūsissem |
| 2nd sg. | interclūdās | interclūderēs | interclūserīs | interclūsissēs |
| 3rd sg. | interclūdat | interclūderet | interclūserit | interclūsisset |
| 1st pl. | interclūdāmus | interclūderēmus | interclūserīmus | interclūsissēmus |
| 2nd pl. | interclūdātis | interclūderētis | interclūserītis | interclūsissētis |
| 3rd pl. | interclūdant | interclūderent | interclūserint | interclūsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interclūdor | interclūdēbar | interclūdar |
| 2nd sg. | interclūderis interclūdere | interclūdēbāris interclūdēbāre | interclūdēris interclūdēre |
| 3rd sg. | interclūditur | interclūdēbātur | interclūdētur |
| 1st pl. | interclūdimur | interclūdēbāmur | interclūdēmur |
| 2nd pl. | interclūdiminī | interclūdēbāminī | interclūdēminī |
| 3rd pl. | interclūduntur | interclūdēbantur | interclūdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interclūdar | interclūderer |
| 2nd sg. | interclūdāris interclūdāre | interclūderēris interclūderēre |
| 3rd sg. | interclūdātur | interclūderētur |
| 1st pl. | interclūdāmur | interclūderēmur |
| 2nd pl. | interclūdāminī | interclūderēminī |
| 3rd pl. | interclūdantur | interclūderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interclūde | interclūdere |
| pres. 2nd pl. | interclūdite | interclūdiminī |
| fut. 2nd sg. | interclūditō | interclūditor |
| fut. 3rd sg. | interclūditō | interclūditor |
| fut. 2nd pl. | interclūditōte | — |
| fut. 3rd pl. | interclūduntō | interclūduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interclūdere | interclūdī |
| perfect infinitive | interclūsisse | interclūsum esse |
| future infinitive | interclūsūrum esse | interclūsum īrī |
| present participle | interclūdēns | — |
| perfect participle | — | interclūsus interclūsa, interclūsā, interclūsae, interclūsam, interclūsārum, interclūsās, interclūse, interclūsīs, interclūsō, interclūsōrum, interclūsōs |
| future participle | interclūsūrus interclūsūra, interclūsūrā, interclūsūrae, interclūsūram, interclūsūrārum, interclūsūrās, interclūsūre, interclūsūrī, interclūsūrīs, interclūsūrō, interclūsūrōrum, interclūsūrōs, interclūsūrum | interclūdendus interclūdundus, interclūdenda, interclūdendā, interclūdendae, interclūdendam, interclūdendārum, interclūdendās, interclūdende, interclūdendīs, interclūdendōrum, interclūdendōs |
gerundinterclūdendī, interclūdendō, interclūdendumsupineinterclūsum, interclūsū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- viam intercludere
- to obstruct a road; to close a route.
- intercludere commeatum
- to cut off the supplies, intercept them.
- spiritum intercludere alicui
- to suffocate a person.
- vocem intercludere (Just. 11. 8. 4)
- to prevent some one from speaking.
- intercludere, prohibere hostes commeatu
- to cut off all supplies of the enemy.
inter-clūdo, ūsi, ūsum, 3, v. a. claudo,
I. to shut out, shut off.
I. Lit.
A. To cut off, hinder, stop, block up, shut off.
1. Of one's way, passage, entrance, retreat, etc.; constr. (syn. intersaepio).
(a). With acc. of thing and dat. of person:
hisce omnis aditus ad Sullam, Cic. Rosc. Am. 38, 110: sibi reditum, Just. 2, 5, 10; cf. also: intercludit aditum veritati, Aug. de Mendac. 11.— Esp. freq. in milit. lang.: iter inimicis, Plaut. Mil. 2, 2, 68: exitum Romano, Liv. 22, 13, 5: aditum Romanis, id. 22, 22, 10.—(b). With gen. of person (very rare):
multitudinis fugam, Caes. B. G. 7, 11, 8.— (g). Pass., with abl. of thing:
his superatis aut reditu interclusis, Caes. B. G. 4, 30, 2: omni exitu interclusi, id. ib. 7, 44, 4: interclusus itinere Caesar, id. ib. 7, 59, 1; id. B. C. 2, 20, 1; 7: ne reditu intercluderentur, Auct. B. Alex. 20, 5; but with abl. of manner, etc.: via inculta atque interclusa frondibus et virgultis, Cic. Cael. 18: cum Byzantii totum Pontum aegre repulsum, et cervicibus interclusum suis, sustinerent, id. Prov. Cons. 4.—(d). With acc. alone:
bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est, Cic. Fin. 2, 35, 118; cf.: omnīs vias seditionum, id. Rab. Perd. 1, 3: ut fugam intercludat, id. Att. 7, 20, 1: iter, id. ib. 8, 11, D. 4: fugam, Caes. B. G. 7, 11: illos aspera ponti Interclusit hiemps, Verg. A. 2, 111: cervis objectis, ut viam intercluderet, Liv. 44, 11, 4: exitum ad opem ferendam, id. 22, 13, 5.— 2. In gen., to shut off, cut off, stop, hinder, prevent:
commeatus hostibus, Liv. 26, 39, 10; 44, 6, 12: ob interclusos commeatus, Suet. Aug. 16: spiritum, Curt. 7, 5, 15; 3, 6, 14: vocem, Just. 11, 8, 4; cf.: consuli admiratio intercluserat vocem, Liv. 2, 2, 8.— B. To cut off, separate one from any thing.
1. From a place.
(a). With acc., ab, and abl. (so most usu.):
adversarios ab oppido, Caes. B. C. 1, 43, 2: Pompeium ab eo (Dyrrachio), id. ib. 3, 41, 3: ipsum ab reliquo exercitu, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 4: so, ab exercitu, Caes. B. G. 7, 1, 6: a praesidio, id. ib. 1, 59, 5: intercludi ab oppido, Liv. 1, 27, 10: interclusi ab suis, id. 3, 70, 5: a patria, id. 5, 42, 5: ab acie, id. 4, 41, 4: tribunos a plebe, id. 25, 4, 4 et saep.; Auct. B. Alex. 27, 4; Flor. 4, 2, 26. — (b). With acc. and abl. alone (rare):
hostem Hibero intercludere, et frumento prohibere (cf. 2. infra), Caes. B. C. 1, 67, 3.—2. From aid, supplies, relief, etc.; with abl.:
re frumentaria intercludi, Caes. B. G. 1, 23, 3: frumento commeatuque Caesarem, id. ib. 1, 48, 2: commeatibus nostros. id. ib. 3, 23, 6; id. B. C. 1, 61, 2; 1, 72, 1: ille commeatu et reliquis copiis intercludendus, Cic. Att. 7, 9, 2: hostem commeatibus, Flor. 3, 19, 11: hostes commeatibus in urbe inclusos intercludunt, Just. 4, 4, 5.—Absol.: ne tot fortissimos viros interclusos opprimeret hostis, Liv. 4, 39, 3; cf.: interclusi equites, id. ib. § 2.—C. To shut in, blockade:
metuo, ne jam intercludemur, ut cum velitis exire, non liceat, Cic. Fam. 14, 14, 1: libertatem suis praesidiis interclusam tenere, id. Leg. 2, 28, 75: veriti, ne angustiis intercluderentur, Caes. B. C. 3, 69: aliquem in insidiis, Cic. Caecin. 29, 84: animam, to stop the breath, to stifle, Liv. 23, 7: Amazoniā latus peltā, to cover, Stat. S. 5, 1, 131. — II. Trop., to hinder, prevent; with quominus:
intercludor dolore, quominus ad te plura scribam, Cic. Att. 8, 8, 2. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interclūdō ūsī, ūsus, ere
inter+claudo, to shut out, shut off, cut off, hinder, stop, block up, intercept: virtus voluptatis aditūs intercludat necesse est: interclusis itineribus, Cs.: illos ponti Interclusit hiemps, V.: viam, L.: cum Pontum cervicibus interclusum suis sustinerent: multitudinis fugam, Cs.: hisce omnīs aditūs: his reditu interclusis, Cs.: interclusus itinere Caesar, Cs.— To shut off, cut off, stop, hinder, prevent: commeatūs hostibus, L.: spiritum, Cu.: dolor intercludit vocem: aestu anima interclusa, stifled, L.—With person. obj., to cut off, separate, divide, shut off, intercept: ne viros interclusos opprimeret hostis, L.: Pompeium ab eo, Cs.: interclusi ab suis, L.: tribunos a plebe, L.: hostem Hibero, Cs.: commeatibus nostros, Cs.: ille reliquis copiis intercludendus.—To shut in, blockade, hem in: ne iam intercludemur, ut cum velitis exire, non liceat: veriti, ne angustiis intercluderentur, Cs.—To hinder, prevent: intercludor dolore, quo minus, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterclūdō
Latin inter- Proto-Indo-European *kleh₂w-der. Proto-Italic *klaudō Latin claudō Latin interclūdō From inter- + claudō.
Descendants
- Englishinterclude
- Italianintercludere