LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

īnsūmō

īnsūmō (present infinitive īnsūmere, perfect active īnsūmpsī, supine īnsūmptum)
Classical[ĩːˈsuː.moː]Ecclesiastical[inˈsuː.mo]

Meaning

  1. to spend or expend (money, time, effort)
  2. to apply, employ or bestow

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnsūmōīnsūmēbamīnsūmamīnsūmpsīīnsūmpseramīnsūmpserō
2nd sg.īnsūmisīnsūmēbāsīnsūmēsīnsūmpsistīīnsūmpserāsīnsūmpseris
3rd sg.īnsūmitīnsūmēbatīnsūmetīnsūmpsitīnsūmpseratīnsūmpserit
1st pl.īnsūmimusīnsūmēbāmusīnsūmēmusīnsūmpsimusīnsūmpserāmusīnsūmpserimus
2nd pl.īnsūmitisīnsūmēbātisīnsūmētisīnsūmpsistisīnsūmpserātisīnsūmpseritis
3rd pl.īnsūmuntīnsūmēbantīnsūmentīnsūmpsērunt
īnsūmpsēre
īnsūmpserantīnsūmpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnsūmamīnsūmeremīnsūmpserimīnsūmpsissem
2nd sg.īnsūmāsīnsūmerēsīnsūmpserīsīnsūmpsissēs
3rd sg.īnsūmatīnsūmeretīnsūmpseritīnsūmpsisset
1st pl.īnsūmāmusīnsūmerēmusīnsūmpserīmusīnsūmpsissēmus
2nd pl.īnsūmātisīnsūmerētisīnsūmpserītisīnsūmpsissētis
3rd pl.īnsūmantīnsūmerentīnsūmpserintīnsūmpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnsūmorīnsūmēbarīnsūmar
2nd sg.īnsūmeris
īnsūmere
īnsūmēbāris
īnsūmēbāre
īnsūmēris
īnsūmēre
3rd sg.īnsūmiturīnsūmēbāturīnsūmētur
1st pl.īnsūmimurīnsūmēbāmurīnsūmēmur
2nd pl.īnsūmiminīīnsūmēbāminīīnsūmēminī
3rd pl.īnsūmunturīnsūmēbanturīnsūmentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnsūmarīnsūmerer
2nd sg.īnsūmāris
īnsūmāre
īnsūmerēris
īnsūmerēre
3rd sg.īnsūmāturīnsūmerētur
1st pl.īnsūmāmurīnsūmerēmur
2nd pl.īnsūmāminīīnsūmerēminī
3rd pl.īnsūmanturīnsūmerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnsūmeīnsūmere
pres. 2nd pl.īnsūmiteīnsūmiminī
fut. 2nd sg.īnsūmitōīnsūmitor
fut. 3rd sg.īnsūmitōīnsūmitor
fut. 2nd pl.īnsūmitōte—
fut. 3rd pl.īnsūmuntōīnsūmuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnsūmereīnsūmī
perfect infinitiveīnsūmpsisseīnsūmptum esse
future infinitiveīnsūmptūrum esseīnsūmptum īrī
present participleīnsūmēns—
perfect participle—īnsūmptus
īnsūmpta, īnsūmptā, īnsūmptae, īnsūmptam, īnsūmptārum, īnsūmptās, īnsūmpte, īnsūmptī, īnsūmptīs, īnsūmptō, īnsūmptōrum, īnsūmptōs
future participleīnsūmptūrus
īnsūmptūra, īnsūmptūrā, īnsūmptūrae, īnsūmptūram, īnsūmptūrārum, īnsūmptūrās, īnsūmptūre, īnsūmptūrī, īnsūmptūrīs, īnsūmptūrō, īnsūmptūrōrum, īnsūmptūrōs, īnsūmptūrum
īnsūmendus
īnsūmundus, īnsūmenda, īnsūmendā, īnsūmendae, īnsūmendam, īnsūmendārum, īnsūmendās, īnsūmende, īnsūmendīs, īnsūmendōrum, īnsūmendōs
gerundīnsūmendī, īnsūmendō, īnsūmendumsupineīnsūmptum, īnsūmptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sumptum facere, insumere in aliquid
to spend money on an object.
pecuniam insumere in aliquid or consumere in aliqua re
to devote money to a purpose.

in-sūmo, mpsi, mptum, 3, v. a.,
I. to take for any thing; hence to apply to, expend upon.
I. Lit.
(a). In aliquid: ut nullus teruncius insumatur in quemquam, Cic. Att. 5, 17, 2: sumptum in aliquam rem, id. Inv. 2, 38, 113: sestertios tricenos in cenam, Gell. 2, 24, 11.—
(b). With dat.: paucos dies reficiendae classi, Tac. A. 2, 53.—
(g). With abl.: non est melius quo insumere possis, Hor. S. 2, 2, 102.—
II. Trop.
A. To apply, employ, bestow: operam frustra, Liv. 10, 18: operam libellis accusatorum, Tac. A. 3, 44: vitam versibus, id. Or. 9.—
(b). With in and abl.: nec in evolvenda antiquitate satis operae insumitur, Tac. Or. 29. —
(g). With ad: omnis cura ad speculandum hoc malum insumitur, Plin. 9, 46, 70, § 153.—
B. To take to one's self, to take, assume: interficiendi domini animum, Tac. A. 14, 44: medium latus, Stat. Th. 2, 39: dignas insumite mentes Coeptibus, id. ib. 12, 643.—
C. To use up, exhaust, weaken: corpus, Cael. Aur. Tard. 2, 2, 60: corporis virtutem, id. Acut. 2, 37, 213.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnsūmō

Proto-Indo-European *upó Proto-Italic *supo Latin sub Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sūmō Latin īnsūmō From in- (“in, inside”) + sūmō (“take; consume”).

Descendants
  • Englishinsume
  • Spanishinsumir
  • Portugueseinsumo
  • Galicianensumir

Quick answers

What does īnsūmō mean in Latin?
īnsūmō, a verb, means “to spend or expend (money, time, effort); to apply, employ or bestow”.
What are the principal parts of īnsūmō?
īnsūmō, īnsūmere, īnsūmpsī, īnsūmptum (third conjugation).
How do you pronounce īnsūmō?
In classical Latin, [ĩːˈsuː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈsuː.mo].
Where does īnsūmō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnsūmō.