LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation, suppletive, no passive, no supine stem except in the future active participle, no gerund

īnsum

īnsum (present infinitive inesse, perfect active īnfuī, future active participle īnfutūrus)
Classical[ˈĩː.sũː]Ecclesiastical[ˈin.sum]

Meaning

  1. suppletiveto be in, to be on
  2. suppletiveto belong to, be involved in or with
    etsi perque suos fallax iuravit ocellos Iunonemque suam perque suam Venerem,Even if the deceitful one has sworn both by her eyes and her Juno and her Venus there will be no faith in [her]c. 50 BCE – 19 BCE, Albius Tibullus, III 4.47–49

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation future irregular no supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnsumineraminerōīnfuīīnfueramīnfuerō
2nd sg.inesinerāsineris
inere
īnfuistīīnfuerāsīnfueris
3rd sg.inestineratineritīnfuitīnfueratīnfuerit
1st pl.īnsumusinerāmusinerimusīnfuimusīnfuerāmusīnfuerimus
2nd pl.inestisinerātisineritisīnfuistisīnfuerātisīnfueritis
3rd pl.īnsuntinerantineruntīnfuērunt
īnfuēre
īnfuerantīnfuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnsim
īnsiem, īnfuam
inessem
īnforem
īnfuerimīnfuissem
2nd sg.īnsīs
īnsiēs, īnfuās
inessēs
īnforēs
īnfuerīsīnfuissēs
3rd sg.īnsit
īnsiet, īnfuat
inesset
īnforet
īnfueritīnfuisset
1st pl.īnsīmus
īnsiēmus, īnfuāmus
inessēmus
īnforēmus
īnfuerīmusīnfuissēmus
2nd pl.īnsītis
īnsiētis, īnfuātis
inessētis
īnforētis
īnfuerītisīnfuissētis
3rd pl.īnsint
īnsient, īnfuant
inessent
īnforent
īnfuerintīnfuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ines—
pres. 2nd pl.ineste—
fut. 2nd sg.inestō—
fut. 3rd sg.inestō—
fut. 2nd pl.inestōte—
fut. 3rd pl.īnsuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinesse—
perfect infinitiveīnfuisse—
future infinitiveīnfutūrum esse
īnfore
—
future participleīnfutūrus
īnfutūra, īnfutūrā, īnfutūrae, īnfutūram, īnfutūrārum, īnfutūrās, īnfutūre, īnfutūrī, īnfutūrīs, īnfutūrō, īnfutūrōrum, īnfutūrōs, īnfutūrum
—

in-sum, fui, esse, v. n.,
I. to be in or upon.
I. Lit.: meo patri torulus inerit aureus sub petaso, Plaut. Am. prol. 144: nummi octingenti aurei in marsupio infuerunt, id. Rud. 5, 2, 26: nec digitis anulus ullus inest, Ov. F 4, 658: comae insunt capiti, id. Am. 1, 14, 32: inerant lunaria fronti cornua, id. M. 9, 687.—
II. Trop., of abstract things, to be contained in, to be in, to belong or appertain to.
(a). With in: superstitio, in qua inest inanis timor deorum, Cic. N. D. 1, 42: imagines divinitate praeditas inesse in universitate rerum, id. ib. 1, 43: in vita nihil insit, nisi, etc., id. Fam. 5, 15: vitium aliquod inesse in moribus, id. Off. 1, 37, 13.—
(b). With dat.: quibus artibus prudentia major inest, Cic. Off. 1, 2: cui virile ingenium inest, Sall. C. 20, 11: huic homini non minor veritas inerat, id. ib. 23, 2: tarda solet magnis rebus inesse fides, Ov. H. 17, 130.—
(g). Absol.: inest tamen aliquid, quod, etc., Cic. Phil. 11, 1: praecipue pedum pernicitas inerat, Liv. 9, 16: inerat contemptor animus, Sall. J. 64, 1: inerat conscientia, derisui fuisse nuper falsum e Germania triumphum, Tac. Agr. 39.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnsum

Latin sum Latin īnsum From in- + sum.

Quick answers

What does īnsum mean in Latin?
īnsum, a verb, means “to be in, to be on; to belong to, be involved in or with”.
What are the principal parts of īnsum?
īnsum, inesse, īnfuī, īnfutūrus (irregular conjugation, suppletive, no passive, no supine stem except in the future active participle, no gerund).
How do you pronounce īnsum?
In classical Latin, [ˈĩː.sũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.sum].
Where does īnsum come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnsum.