LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnsuētus

īnsuētus (feminine īnsuēta, neuter īnsuētum)
Classical[ĩː.suˈeː.tʊs]Ecclesiastical[in.suˈɛː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunaccustomed to (+ genitive or dative or ad + accusative)
    Homines insueti laborisThe men unaccustomed to toilc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.30
  2. adjectiveinexperienced (in)
  3. adjectiveunusual

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Solere · Consuevisse · Adsolere

1. Solere (from ἑλεῖν) is used of events and of actions, like φιλεῖν, to be used; whereas consuevisse only of an action, with reference to a person, like εἰωθέναι, to be wont. In Liv. xxxviii. 17, Hæc quibus insolita atque insueta sunt Græci timeant!—the word insolitus refers to the frequency of their appearance; insuetus, to the connection of their appearance with the individuality of the subject acting or suffering. 2. Solet is used indifferently; assolet involves praise, and may be resolved into recte or rite solet. (v. 73.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsuētusīnsuētaīnsuētum
genitiveīnsuētīīnsuētaeīnsuētī
dativeīnsuētōīnsuētaeīnsuētō
accusativeīnsuētumīnsuētamīnsuētum
ablativeīnsuētōīnsuētāīnsuētō
vocativeīnsuēteīnsuētaīnsuētum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsuētīīnsuētaeīnsuēta
genitiveīnsuētōrumīnsuētārumīnsuētōrum
dativeīnsuētīsīnsuētīsīnsuētīs
accusativeīnsuētōsīnsuētāsīnsuēta
ablativeīnsuētīsīnsuētīsīnsuētīs
vocativeīnsuētīīnsuētaeīnsuēta

insuētus, a, um, Part., from insuesco.
in-suētus, a, um, adj.,
I. unaccustomed (class.).
I. Act.
A. Not accustomed to, unused to a thing; constr. with gen., dat., ad, or inf.
(a). With gen.: insuetus contumeliae, Cic. Att. 2, 21: laboris, Caes. B. G. 7, 30, 4: hujus generis pugnae, id. B. C. 1, 44, 3: navigandi, id. ib. 5, 6, 3: operum, id. B. C. 3, 49: male audiendi, Nep. Dion. 7: moris ejus insueta, Liv. 6, 34, 6; 3: libertatis, Sall. H. 1, 115 Dietsch.—
B. Inexperienced in, unacquainted with a thing: rerum majorum, Auct. Her. 4, 4. —
(b). With dat.: insuetus moribus Romanis, Liv. 28, 18, 6: insuetae operi manus, Tib. 1, 4, 48. —
(g). With ad: eques ad stabilem pugnam, Liv. 31, 35, 6: ad tale spectaculum, not used to, id. 41, 20, 11: corpora ad onera portanda, Caes. B. C. 1, 78, 2.—
(d). With inf.: vera audire, Liv. 31, 18, 3: vinci, id. 4, 31, 4.—
II. Pass., to which one is not accustomed, unusual: insueta liberae civitati species, Liv. 30, 37, 8: haec, quibus insolita atque insueta sunt, Graeci timeant, id. 38, 17, 5: limen Olympi, Verg. E. 5, 56: iter, id. A. 6, 16: solitudo, Liv. 3, 52: insuetos foetus animalia edere, monsters, id. 28, 21, 16.—in-suēta, n. plur., as adv.: insueta rudentem (i. e. insolito more), Verg. A. 8, 248.— Adv.: insuētē, contrary to custom (postclass.): immorari, Cael. Aur. Tard. 5, 3, 54. —Comp.: insuetius perscrutari, Aug. Ep. 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnsuētus

Latin suētus Latin īnsuētus From in- + suētus.

Quick answers

What does īnsuētus mean in Latin?
īnsuētus, a adjective, means “unaccustomed to (+ genitive or dative or ad + accusative); inexperienced (in); unusual”.
How do you pronounce īnsuētus?
In classical Latin, [ĩː.suˈeː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.suˈɛː.tus].
Where does īnsuētus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnsuētus.