īnsuētus
Meaning
- adjectiveunaccustomed to (+ genitive or dative or ad + accusative)
Homines insueti laboris
The men unaccustomed to toilc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.30 - adjectiveinexperienced (in)
- adjectiveunusual
Latīnē defined in Latin in our graded readers
nōn solitusChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Solere · Consuevisse · Adsolere
1. Solere (from ἑλεῖν) is used of events and of actions, like φιλεῖν, to be used; whereas consuevisse only of an action, with reference to a person, like εἰωθέναι, to be wont. In Liv. xxxviii. 17, Hæc quibus insolita atque insueta sunt Græci timeant!—the word insolitus refers to the frequency of their appearance; insuetus, to the connection of their appearance with the individuality of the subject acting or suffering. 2. Solet is used indifferently; assolet involves praise, and may be resolved into recte or rite solet. (v. 73.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsuētus | īnsuēta | īnsuētum |
| genitive | īnsuētī | īnsuētae | īnsuētī |
| dative | īnsuētō | īnsuētae | īnsuētō |
| accusative | īnsuētum | īnsuētam | īnsuētum |
| ablative | īnsuētō | īnsuētā | īnsuētō |
| vocative | īnsuēte | īnsuēta | īnsuētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsuētī | īnsuētae | īnsuēta |
| genitive | īnsuētōrum | īnsuētārum | īnsuētōrum |
| dative | īnsuētīs | īnsuētīs | īnsuētīs |
| accusative | īnsuētōs | īnsuētās | īnsuēta |
| ablative | īnsuētīs | īnsuētīs | īnsuētīs |
| vocative | īnsuētī | īnsuētae | īnsuēta |
insuetus contumeliae, Cic. Att. 2, 21: laboris, Caes. B. G. 7, 30, 4: hujus generis pugnae, id. B. C. 1, 44, 3: navigandi, id. ib. 5, 6, 3: operum, id. B. C. 3, 49: male audiendi, Nep. Dion. 7: moris ejus insueta, Liv. 6, 34, 6; 3: libertatis, Sall. H. 1, 115 Dietsch.— rerum majorum, Auct. Her. 4, 4. — insuetus moribus Romanis, Liv. 28, 18, 6: insuetae operi manus, Tib. 1, 4, 48. —eques ad stabilem pugnam, Liv. 31, 35, 6: ad tale spectaculum, not used to, id. 41, 20, 11: corpora ad onera portanda, Caes. B. C. 1, 78, 2.—vera audire, Liv. 31, 18, 3: vinci, id. 4, 31, 4.— insueta liberae civitati species, Liv. 30, 37, 8: haec, quibus insolita atque insueta sunt, Graeci timeant, id. 38, 17, 5: limen Olympi, Verg. E. 5, 56: iter, id. A. 6, 16: solitudo, Liv. 3, 52: insuetos foetus animalia edere, monsters, id. 28, 21, 16.—in-suēta, n. plur., as adv.: insueta rudentem (i. e. insolito more), Verg. A. 8, 248.— Adv.: insuētē, contrary to custom (postclass.): immorari, Cael. Aur. Tard. 5, 3, 54. —Comp.: insuetius perscrutari, Aug. Ep. 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnsuētus
Latin suētus Latin īnsuētus From in- + suētus.