LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

īnstō

īnstō (present infinitive īnstāre, perfect active īnstitī, supine īnstātum)
Classical[ˈĩː.stoː]Ecclesiastical[ˈin.sto]

Meaning

  1. ambitransitiveto stand upon, set foot on
  2. to be nearby, close to, be imminent
  3. ambitransitivewith accusativewith dativeto assail, press upon, harass
    instantes cedentibuswhile pressing the retreating (soldiers)27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita I.37
  4. intransitivewith dativeto urge, pursue, insist, to be intent upon
  5. transitiveto urge (forward), ply
  6. intransitiveto be pressing, draw nigh, approach, threaten

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnstōīnstābamīnstābōīnstitīīnstiteramīnstiterō
2nd sg.īnstāsīnstābāsīnstābisīnstitistīīnstiterāsīnstiteris
3rd sg.īnstatīnstābatīnstābitīnstititīnstiteratīnstiterit
1st pl.īnstāmusīnstābāmusīnstābimusīnstitimusīnstiterāmusīnstiterimus
2nd pl.īnstātisīnstābātisīnstābitisīnstitistisīnstiterātisīnstiteritis
3rd pl.īnstantīnstābantīnstābuntīnstitērunt
īnstitēre
īnstiterantīnstiterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnstemīnstāremīnstiterimīnstitissem
2nd sg.īnstēsīnstārēsīnstiterīsīnstitissēs
3rd sg.īnstetīnstāretīnstiteritīnstitisset
1st pl.īnstēmusīnstārēmusīnstiterīmusīnstitissēmus
2nd pl.īnstētisīnstārētisīnstiterītisīnstitissētis
3rd pl.īnstentīnstārentīnstiterintīnstitissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnstorīnstābarīnstābor
2nd sg.īnstāris
īnstāre
īnstābāris
īnstābāre
īnstāberis
īnstābere
3rd sg.īnstāturīnstābāturīnstābitur
1st pl.īnstāmurīnstābāmurīnstābimur
2nd pl.īnstāminīīnstābāminīīnstābiminī
3rd pl.īnstanturīnstābanturīnstābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnsterīnstārer
2nd sg.īnstēris
īnstēre
īnstārēris
īnstārēre
3rd sg.īnstēturīnstārētur
1st pl.īnstēmurīnstārēmur
2nd pl.īnstēminīīnstārēminī
3rd pl.īnstenturīnstārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnstāīnstāre
pres. 2nd pl.īnstāteīnstāminī
fut. 2nd sg.īnstātōīnstātor
fut. 3rd sg.īnstātōīnstātor
fut. 2nd pl.īnstātōte—
fut. 3rd pl.īnstantōīnstantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnstāreīnstārī
perfect infinitiveīnstitisseīnstātum esse
future infinitiveīnstātūrum esseīnstātum īrī
present participleīnstāns—
perfect participle—īnstātus
future participleīnstātūrus
īnstātūra, īnstātūrā, īnstātūrae, īnstātūram, īnstātūrārum, īnstātūrās, īnstātūre, īnstātūrī, īnstātūrīs, īnstātūrō, īnstātūrōrum, īnstātūrōs, īnstātūrum
īnstandus
īnstanda, īnstandā, īnstandae, īnstandam, īnstandārum, īnstandās, īnstande, īnstandīs, īnstandōrum, īnstandōs
gerundīnstandī, īnstandō, īnstandumsupineīnstātum, īnstātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fugientibus instare
to press the fugitives.
bellum impendet, imminet, instat
a war is imminent.

in-sto, stĭti, stātum (e. g. instaturum, Liv. 10, 36, 3:
I. instaturos, Front. Strat. 2, 6, 10 al.), 1, v. n., to stand in or upon a thing (class.).
I. Lit.
A. In gen., constr. with dat., in and abl., or acc.
(a). With dat.: jugis, Verg. A. 11, 529.—
(b). With in and abl.: saxo in globoso, Pac. ap. Auct. Her. 2, 23, 36 (Trag. Fragm. v. 367 Rib.): instans in medio triclinio, Suet. Tib. 72.—
(g). Absol., to draw nigh, approach; to impend, threaten: quibus ego confido impendere fatum aliquod, et poenas jam diu debitas aut instare jam plane, aut certe jam appropinquare, Cic. Cat. 2, 5: instant apparatissimi magnificentissimique ludi, id. Pis. 27: cum illi iter instaret, id. Att. 13, 23: quidquid subiti et magni discriminis instat, Juv. 6, 520: ante factis omissis, illud quod instet, agi oportere, the subject in hand, Cic. Inv. 2, 11, 37. — Of persons: cum legionibus instare Varum, Caes. B. C. 2, 43.—
(d). With acc. (ante-class.): tantum eum instat exitii, Plaut. Poen. 4, 2, 96.—
B. In partic., to press upon, harass, molest, menace, threaten.—With dat., acc., or absol.
(a). With dat.: cedenti, Liv. 10, 36: vestigiis, id. 27, 12, 9: instantem regi cometen videre, Juv. 6, 407.—
(b). With acc.: si me instabunt (al. mi), Plaut. Curc. 3, 1, 6.—
II. Trop.
A. To urge or press upon one, to insist; to pursue a thing (syn. urgeo): quamobrem urge, insta, perfice, Cic. Att. 13, 32, 1: accusatori, id. Font. 1: ille instat factum (esse), he insists upon the fact, Ter. And. 1, 1, 120.—To follow up eagerly, pursue; with dat. or acc.
(a). With dat.: instant operi regnisque futuris, Verg. A. 1, 504: talibus instans monitis (parens), Juv. 14, 210: non ignarus instandum famae, Tac. Agr. 18.—
(b). With acc., to urge forward, ply, transact with zeal or diligence: instant mercaturam, Nov. ap. Non. 212, 30 (Com. Rel. p. 223 Rib.): parte aliā Marti currumque, rotasque volucres Instabant, were hastening forward, working hard at, busily constructing, Verg. A. 8, 434: rectam viam, to go right, i. e. to be right, to hit the mark, Plaut. As. 1, 1, 40: unum instare de indutiis vehementissime contendere, Caes. B. C. 3, 17, 5; cf. Zumpt, Gram. § 385.—
(g). Absol.: vox domini instantis, Juv. 14, 63.—
B. To demand earnestly, solicit, insist upon: satis est, quod instat de Milone, Cic. Q. Fr. 3, 2: quod profecto cum sua sponte, tum, te instante, faciet, at your instance, your solicitation, id. Att. 3, 15.— With inf.: instat Scandilius poscere recuperatores, Cic. Verr. 2, 3, 59, § 136.—With ut or ne: tibi instat Hortensius, ut eas in consilium, Cic. Quint. 10: uxor acriter tua instat, ne mihi detur, Plaut. Cas. 2, 5, 33; cf.: nunc nosmet ipsi nobis instemus, ut, etc., Auct. Her. 4, 56, 69.—Impers.: profecto, si instetur, suo milite vinci Romam posse, Liv. 2, 44.—Hence, instans, antis, P. a.
A. (Standing by, being near, i. e.) Present.
1. In gen.: quae venientia metuuntur, eadem efficiunt aegritudinem instantia, Cic. Tusc. 4, 6, 11: ex controversia futuri, raro etiam ex instantis aut facti, id. de Or. 2, 25, 105: tempus, Auct. Her. 2, 5, 8: bellum, Cic. Phil. 11, 10, 24.—
2. In partic., gram. t. t.: tempus, i.q. praesens tempus, the present tense, the present, Quint. 5, 10, 42; Charis. p. 147 P. et saep.—
B. Pressing, urgent, importunate (post-Aug.): periculum, Nep. Paus. 3, 5: species terribilior jam et instantior, Tac. H. 4, 83: gestus acer atque instans, Quint. 11, 3, 92 sq.; cf.: argumentatio acrior et instantior, id. ib. § 164: admonitio instantior, Gell. 13, 24, 19.—Adv.: instanter, vehemently, earnestly, pressingly: intente instanterque pronuntiare, Plin. Ep. 5, 19, 6: petere, id. ib. 5, 7, 22: plura acriter et instanter incipere, Quint. 9, 3, 30: dicere, id. 9, 4, 126.— Comp.: instantius concurrere, to fight more vehemently, Tac. A. 6, 35. — Sup.: instantissime desiderare, Gell. 4, 18.

Origins

  1. Proto-Indo-European*énu
  2. Latinīnstō

Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sth₂éh₁yeti Proto-Italic *staējō Proto-Italic *staēō Latin stō Latin insto From in- (“after”) + stō (“to stand”). The meaning developed from “stand behind” to “pursue, be imminent” to “press, urge”.

Descendants
  • Catalaninstant
  • Frenchinstant
  • Englishinstantfrom French instant

Quick answers

What does īnstō mean in Latin?
īnstō, a verb, means “to stand upon, set foot on; to be nearby, close to, be imminent; to assail, press upon, harass”.
What are the principal parts of īnstō?
īnstō, īnstāre, īnstitī, īnstātum (first conjugation).
How do you pronounce īnstō?
In classical Latin, [ˈĩː.stoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.sto].
Where does īnstō come from?
Proto-Indo-European *énu → Latin īnstō.