LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

īnstinguō

īnstinguō (present infinitive īnstinguere, perfect active īnstīnxī, supine īnstīnctum)
Classical[ĩːˈstɪŋ.ɡʷoː]Ecclesiastical[inˈstiŋ.ɡʷo]

Meaning

  1. to excite, arouse, instigate, stimulate, enflame

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnstinguōīnstinguēbamīnstinguamīnstinxīīnstinxeramīnstinxerō
2nd sg.īnstinguisīnstinguēbāsīnstinguēsīnstinxistīīnstinxerāsīnstinxeris
3rd sg.īnstinguitīnstinguēbatīnstinguetīnstinxitīnstinxeratīnstinxerit
1st pl.īnstinguimusīnstinguēbāmusīnstinguēmusīnstinximusīnstinxerāmusīnstinxerimus
2nd pl.īnstinguitisīnstinguēbātisīnstinguētisīnstinxistisīnstinxerātisīnstinxeritis
3rd pl.īnstinguuntīnstinguēbantīnstinguentīnstinxērunt
īnstinxēre
īnstinxerantīnstinxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnstinguamīnstingueremīnstinxerimīnstinxissem
2nd sg.īnstinguāsīnstinguerēsīnstinxerīsīnstinxissēs
3rd sg.īnstinguatīnstingueretīnstinxeritīnstinxisset
1st pl.īnstinguāmusīnstinguerēmusīnstinxerīmusīnstinxissēmus
2nd pl.īnstinguātisīnstinguerētisīnstinxerītisīnstinxissētis
3rd pl.īnstinguantīnstinguerentīnstinxerintīnstinxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnstinguorīnstinguēbarīnstinguar
2nd sg.īnstingueris
īnstinguere
īnstinguēbāris
īnstinguēbāre
īnstinguēris
īnstinguēre
3rd sg.īnstinguiturīnstinguēbāturīnstinguētur
1st pl.īnstinguimurīnstinguēbāmurīnstinguēmur
2nd pl.īnstinguiminīīnstinguēbāminīīnstinguēminī
3rd pl.īnstinguunturīnstinguēbanturīnstinguentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnstinguarīnstinguerer
2nd sg.īnstinguāris
īnstinguāre
īnstinguerēris
īnstinguerēre
3rd sg.īnstinguāturīnstinguerētur
1st pl.īnstinguāmurīnstinguerēmur
2nd pl.īnstinguāminīīnstinguerēminī
3rd pl.īnstinguanturīnstinguerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnstingueīnstinguere
pres. 2nd pl.īnstinguiteīnstinguiminī
fut. 2nd sg.īnstinguitōīnstinguitor
fut. 3rd sg.īnstinguitōīnstinguitor
fut. 2nd pl.īnstinguitōte—
fut. 3rd pl.īnstinguuntōīnstinguuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnstinguereīnstinguī
perfect infinitiveīnstinxisseīnstīnctum esse
future infinitiveīnstīnctūrum esseīnstīnctum īrī
present participleīnstinguēns—
perfect participle—īnstīnctus
future participleīnstīnctūrusīnstinguendus
gerundīnstinguendī, īnstinguendō, īnstinguendumsupineīnstīnctum, īnstīnctū

in-stinguo, stinxi, stinctum, 3, v. a.,
I. to instigate, incite, impel (class. only in the part. pass.): Christus intus instinxerat, Tert. Anim. 26 (Gell. 17, 20, 7, read instrinxit).— Part. pass.: instinctus, a, um, instigated, incited: furore et audaciā, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188: his vocibus, fired, animated, Liv. 9, 40, 7: furiis, id. 1, 47: injuriā, Suet. Caes. 19: divino spiritu, Quint. 12, 10, 24: classico, id. 2, 11, 4: in bellum, Vell. 1, 12: litterarum jucunditatibus instinctae mentes, Vitr. 9 praef.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnstinguō

Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin īnstinguō From in- + stinguō.

In English words that came into English from īnstinguō

  • instinctīnstīnctus

Quick answers

What does īnstinguō mean in Latin?
īnstinguō, a verb, means “to excite, arouse, instigate, stimulate, enflame”.
What are the principal parts of īnstinguō?
īnstinguō, īnstinguere, īnstīnxī, īnstīnctum (third conjugation).
How do you pronounce īnstinguō?
In classical Latin, [ĩːˈstɪŋ.ɡʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈstiŋ.ɡʷo].
Where does īnstinguō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnstinguō.