noun · masculinethird declension
īnspector
īnspector m (genitive īnspectōris, feminine īnspectrīx)
Classical[ĩːˈspɛk.tɔr]Ecclesiastical[inˈspɛk.tor]
Meaning
- post Augustanviewer, observer, onlooker
- Late LatinMedieval Latininspector, examiner (especially one who inspects a household, monastery, etc)
- Medieval Latinspy
- Medieval Latindiviner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnspector | īnspectōrēs īnspectrīcēs |
| genitive | īnspectōris īnspectrīcis | īnspectōrum īnspectrīcum |
| dative | īnspectōrī īnspectrīcī | īnspectōribus īnspectrīcibus |
| accusative | īnspectōrem īnspectrīcem | īnspectōrēs īnspectrīcēs |
| ablative | īnspectōre īnspectrīce | īnspectōribus īnspectrīcibus |
| vocative | īnspector | īnspectōrēs īnspectrīcēs |
inspector, ōris, m. id..
I. A viewer, observer (post-Aug.), Sen. Ben. 1, 9, 3.—
II. An inspector, examiner (late Lat.), Dig. 13, 6, 10; Cod. Th. 11, 1, 31; Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 1, 2 al.
Origins
From īnspiciō + -tor.
Descendants
- Catalaninspector
- Frenchinspecteur
- Italianispettore
- Occitaninspector
- Portugueseinspetor
- Spanishinspector
- Galicianinspector