LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuterthird declension

īnsigne

īnsigne n (genitive īnsignis)
Classical[ĩːˈsɪŋ.nɛ]Ecclesiastical[inˈsiɲ.ɲe]

Meaning

  1. a distinguishing mark, emblem, badge
  2. an ensign, an honour, a badge of honour
  3. a coat of arms

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Eminens · Excellens · Præclarus · Præstans · Insignis · Singularis · Unicus

1. Eminens, excellens, præclarus, and præstans, involve a quiet acknowledgment of superiority; whereas egregius, with an expression of enthusiasm, like glorious; eximius, with an expression of admiration, like excellent. 2. Eximius, &c. relate altogether to good qualities, like superior, and can be connected with vices and faults only in irony; whereas insignis, singularis, and unicus, are indifferent, and serve as well to heighten blame as praise, like distinguished, matchless. (vi. 111.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnsigneīnsignia
genitiveīnsignisīnsignium
dativeīnsignīīnsignibus
accusativeīnsigneīnsignia
ablativeīnsignīīnsignibus
vocativeīnsigneīnsignia

insigne, is, n. insignis,
I. a mark, sign, signal; a distinctive mark, a badge of office (class.).
A. Lit.: quod erat insigne, eum facere, etc., Cic. de Or. 3, 33, 133: Minerva singulare est insigne ejus gymnasii, id. Att. 1, 4, 3: bos in Aegypto etiam numinis vice colitur: Apim vocant. Insigne ei in dextro latere candicans macula, Plin. 8, 46, 71, § 184.—Plur.: sibi haberent honores ... sibi triumphos, sibi alia praeclarae laudis insignia, Cic. Pis. 9, 26.—
B. A sign or badge of office or honor, a decoration: bulla erat indicium et insigne fortunae, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 152; id. Div. 1, 17, 36; Liv. 25, 4; Suet. Aug. 35.—Esp. in plur., insignia, attire, uniform, costume, regalia, etc.: sedebat cum purpura, et sceptro, et insignibus illis regiis, Cic. Sest. 26, 57: imperatoris, Caes. B. C. 3, 96: sacerdotum, Liv. 3, 39: pontificalia, id. 10, 7: militaria, ornaments, probably on the helmets of the officers, Caes. B. G. 7, 45: triumphorum, Suet. Aug. 29: majestatis, Just. 10, 1, 3; cf.: horum (mundi et caeli) insignia, sol, luna, etc., Cic. N. D. 1, 36, 100: vocis, the costume of a public singer, Juv. 8, 227. —
C. A standard: navem Bruti, quae ex insigni facile agnosci poterat, i. e. the flag of the admiral's ship, Caes. B. C. 2, 6.—
D. A signal: in praetoria nave insigne nocturnum trium luminum fore, Liv. 29, 25, 11.—
II. Trop., an honor: insignia virtutis multi sine virtute adsecuti sunt, Cic. Fam. 3, 13, 1: laudis, id. Sull. 9, 26: orationis lumina et quodam modo insignia, brilliant passages, gems, id. Or. 39, 135 (v. the context): verborum et sententiarum insignia, id. de Or. 2, 9, 36; 3, 25, 96 al.

Origins

A nominalization of the neuter nominative case form of īnsignis (“marked, distinguished”).

Descendants
  • Italianinsegnafrom Latin īnsignia
  • Frenchenseignefrom Latin īnsignia
  • Englishensignfrom Latin īnsignia
  • Spanishenseñafrom Latin īnsignia
  • Catalaninsígniafrom Latin īnsignia
  • Englishinsigniafrom Latin īnsignia
  • Portugueseinsígniafrom Latin īnsignia
  • Spanishinsigniafrom Latin īnsignia
  • Englishinsigne
  • Frenchinsigne

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does īnsigne mean in Latin?
īnsigne, a noun, means “a distinguishing mark, emblem, badge; an ensign, an honour, a badge of honour; a coat of arms”.
What is the genitive of īnsigne?
The genitive singular is īnsignis. īnsigne is neuter, third declension.
How do you pronounce īnsigne?
In classical Latin, [ĩːˈsɪŋ.nɛ]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈsiɲ.ɲe].