noun · femininethird declension
īnsectātiō
īnsectātiō f (genitive īnsectātiōnis)
Meaning
- hostile pursuit
- criticism, censuring
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnsectātiō | īnsectātiōnēs |
| genitive | īnsectātiōnis | īnsectātiōnum |
| dative | īnsectātiōnī | īnsectātiōnibus |
| accusative | īnsectātiōnem | īnsectātiōnēs |
| ablative | īnsectātiōne | īnsectātiōnibus |
| vocative | īnsectātiō | īnsectātiōnēs |
in-sectātĭo, ōnis, f. id.,
I. a pursuing, pursuit (class., but not in Cic. or Cæs.).
I. Lit.:
hostis, Liv. 21, 47, 2.—II. Trop., a pursuing with words, a censuring, railing at, deriding, insulting: tanta est hominum insolentia et nostri insectatio, Brut. ap. Ep. Cic. Fam. 11, 1, 2:
principum, Liv. 22, 34, 2: studiorum et morum alicujus, Suet. Gramm. 19: insectationibus petere aliquem, Tac. A. 2, 55: fortunae, Quint. 6, 3, 28; 11, 1, 86: quod insectationis genus, id. 5, 7, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnsectātiō ōnis, f
insector, a pursuing, pursuit: hostīs, L.—Fig., a railing at, deriding, abuse: principum, L.: insectationibus petitus, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnsectātiō From īnsector + -tiō.