noun · masculinethird declension
inquīsītor
inquīsītor m (genitive inquīsītōris, feminine inquīsītrix)
Classical[ɪŋ.kʷiːˈsiː.tɔr]Ecclesiastical[iŋ.kʷiˈs̬iː.tor]
Meaning
- searcher
- inquisitor, tracker, detective, spy
- examiner, investigator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inquīsītor | inquīsītōrēs |
| genitive | inquīsītōris | inquīsītōrum |
| dative | inquīsītōrī | inquīsītōribus |
| accusative | inquīsītōrem | inquīsītōrēs |
| ablative | inquīsītōre | inquīsītōribus |
| vocative | inquīsītor | inquīsītōrēs |
inquīsītor, ōris, m. id.,
I. a searcher.
I. Lit., one who searches for a suspected person, an inquisitor, tracker, detective, spy:
scrutatur vestigia (canis) atque persequitur, comitantem ad feram inquisitorem loro trahens, the hunter, Plin. 8, 40, 61, § 147: se ab inquisitoribus pecunia redimere, Suet. Caes. 1: inquisitores algae, they who search the very sea-weed, Juv. 4, 49.—II. Transf., an examiner, investigator.
A. In gen.:
rerum inquisitorem decet esse sapientem, Cic. Fragm. Ac. ap. Aug. cont. Ac. 2, 11: rerum naturae, Sen. Q. N. 6, 13, 2.— B. In partic., one who searches for proofs to support an accusation, Cic. Verr. 1, 2, 6:
Norbanus legatus et inquisitor reum postulavit, Plin. Ep. 3, 9, 29; Sen. Ben. 5, 25, 2; Tac. A. 15, 66.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inquīsītor ōris, m
inquiro, a searcher, an inspector, examiner: algae, Iu.—In law, an investigator, collector of evidence: Achaicus.
Origins
Agent noun of inquīrō (“inquire, investigate”) (past participle inquīsītus) + + -tor.
Descendants
- Catalaninquisidor
- Italianinquisitore
- Occitaninquisidor
- Frenchinquisiteurfrom Old French inquisiteur
- Englishinquisitorfrom Old French inquisiteur
- Portugueseinquisidor
- Spanishinquisidor
- Galicianinquisidor
- Russianинквизи́тор