LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

inquīsītor

inquīsītor m (genitive inquīsītōris, feminine inquīsītrix)
Classical[ɪŋ.kʷiːˈsiː.tɔr]Ecclesiastical[iŋ.kʷiˈs̬iː.tor]

Meaning

  1. searcher
  2. inquisitor, tracker, detective, spy
  3. examiner, investigator

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinquīsītorinquīsītōrēs
genitiveinquīsītōrisinquīsītōrum
dativeinquīsītōrīinquīsītōribus
accusativeinquīsītōreminquīsītōrēs
ablativeinquīsītōreinquīsītōribus
vocativeinquīsītorinquīsītōrēs

inquīsītor, ōris, m. id.,
I. a searcher.
I. Lit., one who searches for a suspected person, an inquisitor, tracker, detective, spy: scrutatur vestigia (canis) atque persequitur, comitantem ad feram inquisitorem loro trahens, the hunter, Plin. 8, 40, 61, § 147: se ab inquisitoribus pecunia redimere, Suet. Caes. 1: inquisitores algae, they who search the very sea-weed, Juv. 4, 49.—
II. Transf., an examiner, investigator.
A. In gen.: rerum inquisitorem decet esse sapientem, Cic. Fragm. Ac. ap. Aug. cont. Ac. 2, 11: rerum naturae, Sen. Q. N. 6, 13, 2.—
B. In partic., one who searches for proofs to support an accusation, Cic. Verr. 1, 2, 6: Norbanus legatus et inquisitor reum postulavit, Plin. Ep. 3, 9, 29; Sen. Ben. 5, 25, 2; Tac. A. 15, 66.

Origins

Agent noun of inquīrō (“inquire, investigate”) (past participle inquīsītus) + + -tor.

Descendants
  • Catalaninquisidor
  • Italianinquisitore
  • Occitaninquisidor
  • Frenchinquisiteurfrom Old French inquisiteur
  • Englishinquisitorfrom Old French inquisiteur
  • Portugueseinquisidor
  • Spanishinquisidor
  • Galicianinquisidor
  • Russianинквизи́тор

Quick answers

What does inquīsītor mean in Latin?
inquīsītor, a noun, means “searcher; inquisitor, tracker, detective, spy; examiner, investigator”.
What is the genitive of inquīsītor?
The genitive singular is inquīsītōris. inquīsītor is masculine, third declension.
How do you pronounce inquīsītor?
In classical Latin, [ɪŋ.kʷiːˈsiː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kʷiˈs̬iː.tor].