noun · femininethird declension
inoculātiō
inoculātiō f (genitive inoculātiōnis)
Classical[ɪ.nɔ.kʊˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[i.no.kuˈlat.t͡si.o]
Meaning
- inoculation, ingrafting
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inoculātiō | inoculātiōnēs |
| genitive | inoculātiōnis | inoculātiōnum |
| dative | inoculātiōnī | inoculātiōnibus |
| accusative | inoculātiōnem | inoculātiōnēs |
| ablative | inoculātiōne | inoculātiōnibus |
| vocative | inoculātiō | inoculātiōnēs |
ĭnŏcŭlātĭo, ōnis, f. inoculo,
I. an inoculating, ingrafting, Col. 5, 11, 1; 11, 2, 54; Pall. 7, 5. (An earlier method of inoculating is described in Plin. 17, 14, 23, § 100; cf. id. 17, 16, 26, § 118.)
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin inoculātiō From inoculō + -tiō.
Descendants
- Italianinoculazione
- Spanishinoculación