LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

innūbō

innūbō (present infinitive innūbere, perfect active innūpsī, supine innū̆ptum)
Classical[ɪnˈnuː.boː]Ecclesiastical[inˈnuː.bo]

Meaning

  1. intransitiveto marry into

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.innūbōinnūbēbaminnūbaminnūpsīinnūpseraminnūpserō
2nd sg.innūbisinnūbēbāsinnūbēsinnūpsistīinnūpserāsinnūpseris
3rd sg.innūbitinnūbēbatinnūbetinnūpsitinnūpseratinnūpserit
1st pl.innūbimusinnūbēbāmusinnūbēmusinnūpsimusinnūpserāmusinnūpserimus
2nd pl.innūbitisinnūbēbātisinnūbētisinnūpsistisinnūpserātisinnūpseritis
3rd pl.innūbuntinnūbēbantinnūbentinnūpsērunt
innūpsēre
innūpserantinnūpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.innūbaminnūbereminnūpseriminnūpsissem
2nd sg.innūbāsinnūberēsinnūpserīsinnūpsissēs
3rd sg.innūbatinnūberetinnūpseritinnūpsisset
1st pl.innūbāmusinnūberēmusinnūpserīmusinnūpsissēmus
2nd pl.innūbātisinnūberētisinnūpserītisinnūpsissētis
3rd pl.innūbantinnūberentinnūpserintinnūpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.innūborinnūbēbarinnūbar
2nd sg.innūberis
innūbere
innūbēbāris
innūbēbāre
innūbēris
innūbēre
3rd sg.innūbiturinnūbēbāturinnūbētur
1st pl.innūbimurinnūbēbāmurinnūbēmur
2nd pl.innūbiminīinnūbēbāminīinnūbēminī
3rd pl.innūbunturinnūbēbanturinnūbentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.innūbarinnūberer
2nd sg.innūbāris
innūbāre
innūberēris
innūberēre
3rd sg.innūbāturinnūberētur
1st pl.innūbāmurinnūberēmur
2nd pl.innūbāminīinnūberēminī
3rd pl.innūbanturinnūberentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.innūbeinnūbere
pres. 2nd pl.innūbiteinnūbiminī
fut. 2nd sg.innūbitōinnūbitor
fut. 3rd sg.innūbitōinnūbitor
fut. 2nd pl.innūbitōte—
fut. 3rd pl.innūbuntōinnūbuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinnūbereinnūbī
perfect infinitiveinnūpsisseinnū̆ptum esse
future infinitiveinnū̆ptūrum esseinnū̆ptum īrī
present participleinnūbēns—
perfect participle—innū̆ptus
innū̆pta, innū̆ptā, innū̆ptae, innū̆ptam, innū̆ptārum, innū̆ptās, innū̆pte, innū̆ptī, innū̆ptīs, innū̆ptō, innū̆ptōrum, innū̆ptōs
future participleinnū̆ptūrusinnūbendus
innūbundus
gerundinnūbendī, innūbendō, innūbendumsupineinnū̆ptum, innū̆ptū

in-nūbo, psi, ptum, 3, v. n.,
I. to marry into.
I. Lit.: quae haud facile iis, in quibus nata erat, humiliora sineret ea, quae innupsisset, into which she had married, Liv. 1, 34, 4: nostris thalamis, Ov. M. 7, 856. —
II. Transf., to pass over, Lucil. ap. Non. 125, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininnūbō

Latin nūbō Latin innūbō From in- + nūbō (“to marry”).

Quick answers

What does innūbō mean in Latin?
innūbō, a verb, means “to marry into”.
What are the principal parts of innūbō?
innūbō, innūbere, innūpsī, innū̆ptum (third conjugation).
How do you pronounce innūbō?
In classical Latin, [ɪnˈnuː.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈnuː.bo].
Where does innūbō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin innūbō.