LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

iniungō

iniungō (present infinitive iniungere, perfect active iniūnxī, supine iniūnctum)
Classical[ɪnˈjʊŋ.ɡoː]Ecclesiastical[inˈjuŋ.ɡo]

Meaning

  1. to join or fasten, unite
  2. to charge, impose (a burden)
  3. to enjoin or charge

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iniungōiniungēbaminiungaminiūnxīiniūnxeraminiūnxerō
2nd sg.iniungisiniungēbāsiniungēsiniūnxistīiniūnxerāsiniūnxeris
3rd sg.iniungitiniungēbatiniungetiniūnxitiniūnxeratiniūnxerit
1st pl.iniungimusiniungēbāmusiniungēmusiniūnximusiniūnxerāmusiniūnxerimus
2nd pl.iniungitisiniungēbātisiniungētisiniūnxistisiniūnxerātisiniūnxeritis
3rd pl.iniunguntiniungēbantiniungentiniūnxērunt
iniūnxēre
iniūnxerantiniūnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.iniungaminiungereminiūnxeriminiūnxissem
2nd sg.iniungāsiniungerēsiniūnxerīsiniūnxissēs
3rd sg.iniungatiniungeretiniūnxeritiniūnxisset
1st pl.iniungāmusiniungerēmusiniūnxerīmusiniūnxissēmus
2nd pl.iniungātisiniungerētisiniūnxerītisiniūnxissētis
3rd pl.iniungantiniungerentiniūnxerintiniūnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.iniungoriniungēbariniungar
2nd sg.iniungeris
iniungere
iniungēbāris
iniungēbāre
iniungēris
iniungēre
3rd sg.iniungituriniungēbāturiniungētur
1st pl.iniungimuriniungēbāmuriniungēmur
2nd pl.iniungiminīiniungēbāminīiniungēminī
3rd pl.iniungunturiniungēbanturiniungentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.iniungariniungerer
2nd sg.iniungāris
iniungāre
iniungerēris
iniungerēre
3rd sg.iniungāturiniungerētur
1st pl.iniungāmuriniungerēmur
2nd pl.iniungāminīiniungerēminī
3rd pl.iniunganturiniungerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iniungeiniungere
pres. 2nd pl.iniungiteiniungiminī
fut. 2nd sg.iniungitōiniungitor
fut. 3rd sg.iniungitōiniungitor
fut. 2nd pl.iniungitōte—
fut. 3rd pl.iniunguntōiniunguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiniungereiniungī
perfect infinitiveiniūnxisseiniūnctum esse
future infinitiveiniūnctūrum esseiniūnctum īrī
present participleiniungēns—
perfect participle—iniūnctus
iniūncta, iniūnctā, iniūnctae, iniūnctam, iniūnctārum, iniūnctās, iniūncte, iniūnctī, iniūnctīs, iniūnctō, iniūnctōrum, iniūnctōs
future participleiniūnctūrus
iniūnctūra, iniūnctūrā, iniūnctūrae, iniūnctūram, iniūnctūrārum, iniūnctūrās, iniūnctūre, iniūnctūrī, iniūnctūrīs, iniūnctūrō, iniūnctūrōrum, iniūnctūrōs, iniūnctūrum
iniungendus
iniungundus, iniungenda, iniungendā, iniungendae, iniungendam, iniungendārum, iniungendās, iniungende, iniungendīs, iniungendōrum, iniungendōs
gerundiniungendī, iniungendō, iniungendumsupineiniūnctum, iniūnctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

alicui servitutem iniungere, imponere
to lay the yoke of slavery on some one.

in-jungo, xi, ctum, 3, v. a.,
I. to join into something.
I. Lit.
A. To join or fasten into: tignos in asseres, Liv. 44, 5, 4: arborem scrobi, to set or plant into, Pall. Febr. 10, 1; so without scrobi, id. ib. 1, 6, 5.—
B. To join with, to join, unite, attach to any thing: vineas et aggerem muro, Liv. 37, 26, 8: vineas moenibus, id. 5, 7, 2: area injuncta domui, Dig. 2, 57: pondus, to hang on, Col. 6, 2, 7: nutrienda sarmenta putator injungit, fastens on, i. e. does not cut off, Pall. 1, 6, 9.—Transf.: injungere marem feminae, Col. 6, 37, 2.—
II. Trop.
A. To inflict, occasion, bring upon (syn. impono): civitatibus aeternam servitutem, Caes. B. G. 7, 77: alicui novum laborem, Liv. 5, 4, 3: alicui onus, id. 26, 35, 9: alicui leges, id. 39, 37, 8: injuriam a nobis repulsam aliis, id. 3, 65, 11: ignominiam alicui, id. 8, 32, 15: delectus, Tac. Agr. 15: tributum, id. G. 25: sibi tormentum, to torment one's self, Plin. Pan. 86, 1.—
B. To lay or impose upon as a burden; to charge, enjoin (syn. mando): alicui munus comitiorum habendorum, Liv. 3, 35, 7; cf.: injuncta imperii munera, Tac. Agr. 13: injuncta militia, Liv. 32, 3, 4: quid a te jucundius mihi potuit injungi, quam, etc., Plin. Ep. 2, 18, 1: nova alicui, id. Pan. 94, 2: mihi Bassus injunxerat ut, etc., id. Ep. 4, 9, 4; 4, 13, 11: injungo mihi ut, I have determined, id. ib. 10, 55: alicui superlationem, Val. Max. 6, 9, n. 12: nec sibi ullius rei moram necessitatemque injungebat, quin, etc., i. e. permitted nothing, however pressing, to hinder, etc., Auct. B. Alex. 44, 5: jusjurandi religionem, to impose the obligation of an oath, Gai. Inst. 4, 181.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininiungō

Proto-Indo-European *yewg- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *yunégti Proto-Italic *jungō Latin iungō Latin iniungō From in- + iungō.

Descendants
  • Englishenjoin
  • Frenchenjoindre
  • Italianingiungere
  • Romanianînjunga
  • Siciliangnùnciri

In English words that came into English from iniungō

  • enjoininiungō
  • iniunctuminiunctum

Quick answers

What does iniungō mean in Latin?
iniungō, a verb, means “to join or fasten, unite; to charge, impose (a burden); to enjoin or charge”.
What are the principal parts of iniungō?
iniungō, iniungere, iniūnxī, iniūnctum (third conjugation).
How do you pronounce iniungō?
In classical Latin, [ɪnˈjʊŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈjuŋ.ɡo].
Where does iniungō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin iniungō.