LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

inigō

inigō (present infinitive inigere, perfect active inēgī, supine ināctum)
Classical[ˈɪ.nɪ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈiː.ni.ɡo]

Meaning

  1. to make go in push.
  2. to push, to excite.

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inigōinigēbaminigaminēgīinēgeraminēgerō
2nd sg.inigisinigēbāsinigēsinēgistīinēgerāsinēgeris
3rd sg.inigitinigēbatinigetinēgitinēgeratinēgerit
1st pl.inigimusinigēbāmusinigēmusinēgimusinēgerāmusinēgerimus
2nd pl.inigitisinigēbātisinigētisinēgistisinēgerātisinēgeritis
3rd pl.iniguntinigēbantinigentinēgērunt
inēgēre
inēgerantinēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inigaminigereminēgeriminēgissem
2nd sg.inigāsinigerēsinēgerīsinēgissēs
3rd sg.inigatinigeretinēgeritinēgisset
1st pl.inigāmusinigerēmusinēgerīmusinēgissēmus
2nd pl.inigātisinigerētisinēgerītisinēgissētis
3rd pl.inigantinigerentinēgerintinēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inigorinigēbarinigar
2nd sg.inigeris
inigere
inigēbāris
inigēbāre
inigēris
inigēre
3rd sg.inigiturinigēbāturinigētur
1st pl.inigimurinigēbāmurinigēmur
2nd pl.inigiminīinigēbāminīinigēminī
3rd pl.inigunturinigēbanturinigentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inigarinigerer
2nd sg.inigāris
inigāre
inigerēris
inigerēre
3rd sg.inigāturinigerētur
1st pl.inigāmurinigerēmur
2nd pl.inigāminīinigerēminī
3rd pl.iniganturinigerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inigeinigere
pres. 2nd pl.inigiteinigiminī
fut. 2nd sg.inigitōinigitor
fut. 3rd sg.inigitōinigitor
fut. 2nd pl.inigitōte—
fut. 3rd pl.iniguntōiniguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinigereinigī
perfect infinitiveinēgisseināctum esse
future infinitiveināctūrum esseināctum īrī
present participleinigēns—
perfect participle—ināctus
future participleināctūrusinigendus
inigundus
gerundinigendī, inigendō, inigendumsupineināctum, ināctū

ĭnĭgo, ēgi, actum, 3, v. a. in-ago.
I. To drive into or to a place, to drive: grege jumentorum inacto, Varr. R. R. 1, 52, 2: in stabula, id. ib. 2, 2, 15: equum in oves, Fronto ad M. Caes. 2, ep. 15 Mai.: feras ad nocendum, Sen. Ep. 103, 2: navem Romam, Fronto, B. Parth. p. 203 Mai.—
II. To throw or thrust anywhere: anus repentino pulsu nutantem ac pendulum praeceps inegit, pushed him down, App. M. 4 ante med. p. 148, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininigō

Latin agō Latin inigō From in- + agō.

Quick answers

What does inigō mean in Latin?
inigō, a verb, means “to make go in push.; to push, to excite.”.
What are the principal parts of inigō?
inigō, inigere, inēgī, ināctum (third conjugation).
How do you pronounce inigō?
In classical Latin, [ˈɪ.nɪ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiː.ni.ɡo].
Where does inigō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inigō.