LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inhūmānus

inhūmānus (feminine inhūmāna, neuter inhūmānum, comparative inhūmānior, superlative inhūmānissimus, adverb inhūmāniter)
Classical[ɪ.nuːˈmaː.nʊs]Ecclesiastical[i.nuˈmaː.nus]

Meaning

  1. adjectiveinhuman
  2. adjectivesavage, barbarous
  3. adjectiveuncivil, unmannerly, churlish, discourteous

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhūmānusinhūmānainhūmānum
genitiveinhūmānīinhūmānaeinhūmānī
dativeinhūmānōinhūmānaeinhūmānō
accusativeinhūmānuminhūmānaminhūmānum
ablativeinhūmānōinhūmānāinhūmānō
vocativeinhūmāneinhūmānainhūmānum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhūmānīinhūmānaeinhūmāna
genitiveinhūmānōruminhūmānāruminhūmānōrum
dativeinhūmānīsinhūmānīsinhūmānīs
accusativeinhūmānōsinhūmānāsinhūmāna
ablativeinhūmānīsinhūmānīsinhūmānīs
vocativeinhūmānīinhūmānaeinhūmāna

ĭn-hūmānus, a, um, adj.,
I. not suitable to the human condition, that does not befit a human being.
I. Inhuman.
A. Rude, savage, barbarous: quis tam fuit durus et ferreus, quis tam inhumanus, qui non illorum miseria commoveretur, Cic. Verr. 2, 5, 46, § 121: vox, id. Fin. 3, 19, 64: scelus, Liv. 1, 48, 7: crudelitas, id. 21, 4, 9: via, covered with corpses, Tac. H. 2, 70: securitas, that enjoyed itself during the slaughter, id. ib. 3, 83: testamentum, cruel, unjust, Cic. Verr. 2, 1, 42, § 107.—
B. Unpolished, uncivil, unmannerly, ill-bred, churlish, discourteous: quis contumacior, quis inhumanior, quis superbior, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: moderati nec difficiles, nec inhumani senes, id. de Sen. 3, 7: at hoc idem si in convivio faciat, inhumanus videatur, ill-bred, id. Off. 1, 40, 144: agrestis et inhumana neglegentia, id. ib. 36, 130: homo inhumanissimus, Ter. Phorm. 3, 2, 24: aures, uncultivated, Cic. Or. 51, 172.—
II. Superhuman, godlike: mensae, App. M. 5, p. 334: sententia, id. de Deo Soc. 5, p. 44, 24.— Hence, adv. in two forms.
1. ĭnhūmānē, inhumanly, savagely, cruelly: nimis graviter cruciat adulescentulum, nimisque inhumane, Ter. Heaut. 5, 5, 2: facere contraque naturae legem, Cic. Off. 3, 6, 30: muta (oratio), Nazar. Pan. ad Const. 16.— Comp.: inhumanius dicere, Cic. Lael. 13, 46.—
2. ĭn-hūmānĭter, uncivilly, discourteously: me miratum esse istum tam inhumaniter fecisse, ut, etc., Cic. Q. Fr. 3, 1, 6, § 21; Cic. Verr. 2, 1, 52, § 137, acc. to Prisc. p. 1010 P. (where the MSS. have inhumane).

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininhūmānus

Latin hūmānus Latin inhūmānus From in- + hūmānus.

In English words that came into English from inhūmānus

  • inhumaninhūmānus

Quick answers

What does inhūmānus mean in Latin?
inhūmānus, a adjective, means “inhuman; savage, barbarous; uncivil, unmannerly, churlish, discourteous”.
How do you pronounce inhūmānus?
In classical Latin, [ɪ.nuːˈmaː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.nuˈmaː.nus].
Where does inhūmānus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inhūmānus.