adjectivefirst/second-declension adjective
inhūmānus
inhūmānus (feminine inhūmāna, neuter inhūmānum, comparative inhūmānior, superlative inhūmānissimus, adverb inhūmāniter)
Classical[ɪ.nuːˈmaː.nʊs]Ecclesiastical[i.nuˈmaː.nus]
Meaning
- adjectiveinhuman
- adjectivesavage, barbarous
- adjectiveuncivil, unmannerly, churlish, discourteous
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inhūmānus | inhūmāna | inhūmānum |
| genitive | inhūmānī | inhūmānae | inhūmānī |
| dative | inhūmānō | inhūmānae | inhūmānō |
| accusative | inhūmānum | inhūmānam | inhūmānum |
| ablative | inhūmānō | inhūmānā | inhūmānō |
| vocative | inhūmāne | inhūmāna | inhūmānum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inhūmānī | inhūmānae | inhūmāna |
| genitive | inhūmānōrum | inhūmānārum | inhūmānōrum |
| dative | inhūmānīs | inhūmānīs | inhūmānīs |
| accusative | inhūmānōs | inhūmānās | inhūmāna |
| ablative | inhūmānīs | inhūmānīs | inhūmānīs |
| vocative | inhūmānī | inhūmānae | inhūmāna |
ĭn-hūmānus, a, um, adj.,
I. not suitable to the human condition, that does not befit a human being.
I. Inhuman.
A. Rude, savage, barbarous:
quis tam fuit durus et ferreus, quis tam inhumanus, qui non illorum miseria commoveretur, Cic. Verr. 2, 5, 46, § 121: vox, id. Fin. 3, 19, 64: scelus, Liv. 1, 48, 7: crudelitas, id. 21, 4, 9: via, covered with corpses, Tac. H. 2, 70: securitas, that enjoyed itself during the slaughter, id. ib. 3, 83: testamentum, cruel, unjust, Cic. Verr. 2, 1, 42, § 107.— B. Unpolished, uncivil, unmannerly, ill-bred, churlish, discourteous:
quis contumacior, quis inhumanior, quis superbior, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: moderati nec difficiles, nec inhumani senes, id. de Sen. 3, 7: at hoc idem si in convivio faciat, inhumanus videatur, ill-bred, id. Off. 1, 40, 144: agrestis et inhumana neglegentia, id. ib. 36, 130: homo inhumanissimus, Ter. Phorm. 3, 2, 24: aures, uncultivated, Cic. Or. 51, 172.—II. Superhuman, godlike:
mensae, App. M. 5, p. 334: sententia, id. de Deo Soc. 5, p. 44, 24.— Hence, adv. in two forms. 1. ĭnhūmānē, inhumanly, savagely, cruelly:
nimis graviter cruciat adulescentulum, nimisque inhumane, Ter. Heaut. 5, 5, 2: facere contraque naturae legem, Cic. Off. 3, 6, 30: muta (oratio), Nazar. Pan. ad Const. 16.— Comp.: inhumanius dicere, Cic. Lael. 13, 46.— 2. ĭn-hūmānĭter, uncivilly, discourteously:
me miratum esse istum tam inhumaniter fecisse, ut, etc., Cic. Q. Fr. 3, 1, 6, § 21; Cic. Verr. 2, 1, 52, § 137, acc. to Prisc. p. 1010 P. (where the MSS. have inhumane).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-hūmānus adj.
with comp. and sup, rude, savage, barbarous, brutal, inhuman: quis tam inhumanus, qui, etc.: vox: scelus, L.: testamentum, unjust.—Unpolished, unsocial, uncivil, without culture, unmannerly, ill-bred, coarse, brutal: quis contumacior, quis inhumanior: nec inhumani senes: neglegentia: Camena, H.: homo inhumanissimus, T.: aures, uncultivated: locus, uncivilized.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininhūmānus
Latin hūmānus Latin inhūmānus From in- + hūmānus.
In English words that came into English from inhūmānus
- inhumaninhūmānus