LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inhonestus

inhonestus (feminine inhonesta, neuter inhonestum, comparative inhonestior, superlative inhonestissimus, adverb inhonestē)
Classical[ɪ.nɔˈnɛs.tʊs]Ecclesiastical[i.noˈnɛs.tus]

Meaning

  1. adjectivedishonorable; disgraceful; shameful

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhonestusinhonestainhonestum
genitiveinhonestīinhonestaeinhonestī
dativeinhonestōinhonestaeinhonestō
accusativeinhonestuminhonestaminhonestum
ablativeinhonestōinhonestāinhonestō
vocativeinhonesteinhonestainhonestum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhonestīinhonestaeinhonesta
genitiveinhonestōruminhonestāruminhonestōrum
dativeinhonestīsinhonestīsinhonestīs
accusativeinhonestōsinhonestāsinhonesta
ablativeinhonestīsinhonestīsinhonestīs
vocativeinhonestīinhonestaeinhonesta

ĭn-hŏnestus, a, um, adj.
I. Dishonorable, disgraceful, shameful (class.): eho, impure, inhoneste, labes popli! Plaut. Pers. 3, 3, 4: simus, Cic. Rosc. Am. 18: ignotā matre inhonestus, Hor. S. 1, 6, 36: vita, Sall. C. 20, 9: exitus nobis non inhonestus, inglorious, Prop. 2, 26, 58 (3, 22, 38 Müll.): mors, id. 2, 7, 89 (2, 8 b, 27 M.); Liv. 29, 18: vulnus, Verg. A. 6, 497: (hostes) inhonesta vulnera tergo accipiunt, Ov. F. 2, 211: pax, Tac. A. 15, 25: Vitellius gulā et ventre sibi inhonestus, id. H. 2, 31 Orell. N. cr.: nihil injustum atque inhonestum, Auct. Or. pro Dom. 41: quid hoc joco inhonestius, more indecent, Val. Max. 7, 8, 9.— Sup.: inhonestissima cupiditas, Cic. Quint. Fr. 1, 1, 6 fin.: homo turpissimus atque inhonestissimus, id. Rosc. Am. 18.—
II. Unseemly, ugly, filthy: homo, Ter. Eun. 2, 3, 65; 5, 4, 16.— Hence, adv.: ĭn-hŏnestē, dishonorably, disgracefully: parere divitias, Ter. And. 4, 5, 2: accusare, Cic. Att. 2, 1, 9: submitti alicui, Vell. 2, 37, 3: (with improbe) facere aliquid, Gell. 10, 19, 1.—Comp., Capitol. Ver. 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininhonestus

Latin honestus Latin inhonestus From in- + honestus.

Quick answers

What does inhonestus mean in Latin?
inhonestus, a adjective, means “dishonorable; disgraceful; shameful”.
How do you pronounce inhonestus?
In classical Latin, [ɪ.nɔˈnɛs.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.noˈnɛs.tus].
Where does inhonestus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inhonestus.