LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

īnfringō

īnfringō (present infinitive īnfringere, perfect active īnfrēgī, supine īnfrāctum)
Classical[ĩːˈfrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[iɱˈfriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to break off, infringe
  2. to check, weaken, lessen, diminish, mitigate or assuage

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnfringōīnfringēbamīnfringamīnfrēgīīnfrēgeramīnfrēgerō
2nd sg.īnfringisīnfringēbāsīnfringēsīnfrēgistīīnfrēgerāsīnfrēgeris
3rd sg.īnfringitīnfringēbatīnfringetīnfrēgitīnfrēgeratīnfrēgerit
1st pl.īnfringimusīnfringēbāmusīnfringēmusīnfrēgimusīnfrēgerāmusīnfrēgerimus
2nd pl.īnfringitisīnfringēbātisīnfringētisīnfrēgistisīnfrēgerātisīnfrēgeritis
3rd pl.īnfringuntīnfringēbantīnfringentīnfrēgērunt
īnfrēgēre
īnfrēgerantīnfrēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnfringamīnfringeremīnfrēgerimīnfrēgissem
2nd sg.īnfringāsīnfringerēsīnfrēgerīsīnfrēgissēs
3rd sg.īnfringatīnfringeretīnfrēgeritīnfrēgisset
1st pl.īnfringāmusīnfringerēmusīnfrēgerīmusīnfrēgissēmus
2nd pl.īnfringātisīnfringerētisīnfrēgerītisīnfrēgissētis
3rd pl.īnfringantīnfringerentīnfrēgerintīnfrēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnfringorīnfringēbarīnfringar
2nd sg.īnfringeris
īnfringere
īnfringēbāris
īnfringēbāre
īnfringēris
īnfringēre
3rd sg.īnfringiturīnfringēbāturīnfringētur
1st pl.īnfringimurīnfringēbāmurīnfringēmur
2nd pl.īnfringiminīīnfringēbāminīīnfringēminī
3rd pl.īnfringunturīnfringēbanturīnfringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnfringarīnfringerer
2nd sg.īnfringāris
īnfringāre
īnfringerēris
īnfringerēre
3rd sg.īnfringāturīnfringerētur
1st pl.īnfringāmurīnfringerēmur
2nd pl.īnfringāminīīnfringerēminī
3rd pl.īnfringanturīnfringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnfringeīnfringere
pres. 2nd pl.īnfringiteīnfringiminī
fut. 2nd sg.īnfringitōīnfringitor
fut. 3rd sg.īnfringitōīnfringitor
fut. 2nd pl.īnfringitōte—
fut. 3rd pl.īnfringuntōīnfringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnfringereīnfringī
perfect infinitiveīnfrēgisseīnfrāctum esse
future infinitiveīnfrāctūrum esseīnfrāctum īrī
present participleīnfringēns—
perfect participle—īnfrāctus
īnfrācta, īnfrāctā, īnfrāctae, īnfrāctam, īnfrāctārum, īnfrāctās, īnfrācte, īnfrāctī, īnfrāctīs, īnfrāctō, īnfrāctōrum, īnfrāctōs
future participleīnfrāctūrus
īnfrāctūra, īnfrāctūrā, īnfrāctūrae, īnfrāctūram, īnfrāctūrārum, īnfrāctūrās, īnfrāctūre, īnfrāctūrī, īnfrāctūrīs, īnfrāctūrō, īnfrāctūrōrum, īnfrāctūrōs, īnfrāctūrum
īnfringendus
īnfringundus, īnfringenda, īnfringendā, īnfringendae, īnfringendam, īnfringendārum, īnfringendās, īnfringende, īnfringendīs, īnfringendōrum, īnfringendōs
gerundīnfringendī, īnfringendō, īnfringendumsupineīnfrāctum, īnfrāctū

in-fringo, frēgi, fractum, 3, v. a. infrango,
I. to break off, to break, bruise, crack.
I. Lit.: infractis omnibus hastis, Liv. 40, 40, 7: ut si quis violas riguove papavera in horto Liliaque infringat, Ov. M. 10, 191: genibusque tumens infringitur unda, Val. Fl. 5, 412: manus, to snap or crack one's fingers, Petr. 17: articulos, Quint. 11, 3, 158: latus liminibus, to bruise one's side by lying on the threshold, Hor. Epod. 11, 22: infractus remus, appearing broken, in consequence of the refraction of the rays in the water, Cic. Ac. 2, 25; cf.: infracti radii resiliunt, Plin. 2, 38, 38, § 103: ossa infracta extrahere, id. 23, 7, 63, § 119.—
B. Transf., to strike one thing against another: digitos citharae, to strike or play upon the lute, Stat. Ach. 1, 575: alicui colaphum, to give one a box on the ear, Ter. Ad. 2, 1, 46; Plin. 8, 36, 54, § 130: linguam (metu), to stammer, Lucr. 3, 155.—
II. Trop., to break, check, weaken, lessen, diminish, mitigate, assuage: ut primus incursus et vis militum infringeretur, Caes. B. C. 3, 92: conatus adversariorum, id. ib. 2, 21: florem dignitatis, Cic. Balb. 6, 15: militum gloriam, id. Mil. 2, 5: animos hostium, Liv. 38, 16: spem, Cic. Or. 2, 6: tribunatum alicujus, id. de Or. 1, 7, 24: vehementius esse quiddam suspicor, quod te infringat, id. Att. 7, 2, 2: continuam laudem humanitatis, Plin. Ep. 7, 31, 3: res Samnitium, Liv. 8, 39, 10: difficultatem, to overcome, Col. 2, 4, 10: jus consulis, Dig. 34, 9, 5 fin.: fortia facta suis modis, to weaken, Ov. Tr. 2, 412: deos precatu, to appease by entreaties, Stat. Ach. 1, 144: infringitur ille quasi verborum ambitus, Cic. de Or. 3, 48, 186: infringendis concidendisque numeris, id. Or. 69, 230: vocem de industria, purposely to make plaintive, Sen. Contr. 3, 19.—
B. To destroy, make void, break: quoniam haec gloriatio non infringetur in me, Vulg. 2 Cor. 11, 10: legem, ib. 1 Macc. 1, 66. — Hence, infractus, a, um, P. a., broken, bent.
1. Lit.: mares caprarum longis auribus infractisque probant, Plin. 8, 50, 76, § 202.—
2. Trop., broken, exhausted, weakened, subdued.
a. In gen.: infractos animos gerere, Liv. 7, 31, 6: nihil infractus Appii animus, id. 2, 59, 4: oratio submissa et infracta, id. 38, 14: infractae ad proelia vires, Verg. A. 9, 499: veritas, falsified, Tac. H. 1, 1: fides metu infracta, shaken, id. ib. 3, 42: tributa, diminished, id. ib. 4, 57: potentia matris, id. A. 13, 12: fama, injured reputation, Verg. A. 7, 332; Tac. H. 2, 22: Latini, broken, Verg. A. 12, 1.—
b. Diluted: fel aqua infractum, Plin. 28, 12, 50, § 186.—
c. In partic., of speech, broken off: infracta et amputata loqui, broken, unconnected, Cic. Or. 51, 170: infracta loquela, broken talk, baby - talk, Lucr. 5, 230: cum vocem ejus (delicati) infractam videret, effeminate, Gell. 3, 5, 2: vocibus delinitus infractis, Arn. 4, 141.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnfringō

Proto-Indo-European *bʰreg- Proto-Indo-European *-né- Latin frangō Latin īnfringō From in- + frangō.

Borrowings
  • Catalaninfringir
  • Englishinfringe
  • Portugueseinfringir
  • Spanishinfringir
  • Galicianinfrinxir

In English words that came into English from īnfringō

  • infringeīnfringō
  • infractioninfractio
  • infractīnfringō

Quick answers

What does īnfringō mean in Latin?
īnfringō, a verb, means “to break off, infringe; to check, weaken, lessen, diminish, mitigate or assuage”.
What are the principal parts of īnfringō?
īnfringō, īnfringere, īnfrēgī, īnfrāctum (third conjugation).
How do you pronounce īnfringō?
In classical Latin, [ĩːˈfrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfriŋ.ɡo].
Where does īnfringō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnfringō.
Which English words come from īnfringō?
English words that go back to Latin īnfringō include infringe, infract and infraction.