LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

īnfitior

īnfitior (present infinitive īnfitiārī, perfect active īnfitiātus sum)
Classical[ĩːˈfɪ.ti.ɔr]Ecclesiastical[iɱˈfit.t͡si.or]

Meaning

  1. deponentto deny, contradict, disown

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Negare · Infitiari · Infitias ire · Denegare · Pernegare · Recusare · Abnuere · Renuere · Repudiare

1. Negare means to deny, from objective motives, when a man has, or professes to have, the truth in view, like ἀποφάναι, οὐ φάναι; whereas infiteri, infitiari, and infitias ire, mean to disown from subjective motives, when personal interest is in some way implicated, like ἀρνεῖσθαι. 2. Infiteri is an obsolete expression; infitiari (ἀνα-φατίζειν,) the usual and general expression; infitias (ἀμφασίας) ire is only connected with a negation, and answers to the phrase, not to assent to. 3. Negatio is a denial, merely conveying information to the hearer; pernegatio, or negitatio, to convince him, when he is incredulous; denegatio, to get rid of his importunity, when his request is useless. Martial, Ep. iv. 82. Negare jussi, pernegare non jussi. Cic. Phil. xi. 8, 19. In quo maximum nobis onus imposuit, assensero; ambitionem induxero in curiam; negaro; videbor suffragio meo tanquam comitiis honorem amicissimo denegasse. 4. Negare supposes a question only, whether actual or possible, which is denied; whereas recusare, a request which is refused; hence negare is a more general and mild expression than recusare; for the negans merely denies the possibility of granting what he is asked or requested; whereas the recusans also calls in question the justice of the request, which he protests against as a threat, or as an encroachment. Hence negare, denegare, are more used in private transactions; recusare, in public affairs. 5. Negare and recusare take place by means of words and speeches; abnuere and renuere, mostly by signs and gestures; abnuere, by waving a person from one with the hand, like ἀπονεύω; renuere, by drawing back the head, like ἀνανεύω. 6. Abnuere is a more friendly, renuere a haughtier manner of denying. 7. Recusare refers to an object which is considered as a burden, and claims resignation, in opp. to suscipere, Suet. Ner. 3; whereas repudiare (from repedare?) refers to an object which is considered as a good, and promises profit or pleasure, in opp. to assumere. Cic. Orat. 62. Cic. Fin. i. 10, 33. Sæpe eveniet ut et voluptates repudiandæ sint, et molestia non recusanda. (iv. 40.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnfitiorīnfitiābarīnfitiābor———
2nd sg.īnfitiāris
īnfitiāre
īnfitiābāris
īnfitiābāre
īnfitiāberis
īnfitiābere
———
3rd sg.īnfitiāturīnfitiābāturīnfitiābitur———
1st pl.īnfitiāmurīnfitiābāmurīnfitiābimur———
2nd pl.īnfitiāminīīnfitiābāminīīnfitiābiminī———
3rd pl.īnfitianturīnfitiābanturīnfitiābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnfitierīnfitiārer——
2nd sg.īnfitiēris
īnfitiēre
īnfitiārēris
īnfitiārēre
——
3rd sg.īnfitiēturīnfitiārētur——
1st pl.īnfitiēmurīnfitiārēmur——
2nd pl.īnfitiēminīīnfitiārēminī——
3rd pl.īnfitienturīnfitiārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnfitiāre—
pres. 2nd pl.īnfitiāminī—
fut. 2nd sg.īnfitiātor—
fut. 3rd sg.īnfitiātor—
fut. 3rd pl.īnfitiantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnfitiārī—
perfect infinitiveīnfitiātum esse—
future infinitiveīnfitiātūrum esse—
present participleīnfitiāns—
perfect participleīnfitiātus
īnfitiāta, īnfitiātā, īnfitiātae, īnfitiātam, īnfitiātārum, īnfitiātās, īnfitiāte, īnfitiātī, īnfitiātīs, īnfitiātō, īnfitiātōrum, īnfitiātōs
—
future participleīnfitiātūrus
īnfitiātūra, īnfitiātūrā, īnfitiātūrae, īnfitiātūram, īnfitiātūrārum, īnfitiātūrās, īnfitiātūre, īnfitiātūrī, īnfitiātūrīs, īnfitiātūrō, īnfitiātūrōrum, īnfitiātūrōs, īnfitiātūrum
īnfitiandus
gerundīnfitiandī, īnfitiandō, īnfitiandumsupineīnfitiātum, īnfitiātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

non nego, non infitior
I do not deny.

infĭtĭor (infĭc-), ātus, 1,
I. v. dep. a. [infitiae], not to confess, to contradict, deny, disown.
I. In gen.: omnia infitiatur ea, quae dudum confessa est mihi, Plaut. Cist. 4, 1, 9: cum id posset infitiari, repente confessus est, Cic. Cat. 3, 5, 11: verum, id. Part. Or. 14: neque infitiandi ratio, neque defendendi facultas, Cic. Verr. 2, 4, 47: resistere aut infitiando aut definiendo, id. Part. Or. 29, 102: notitiam alicujus, Ov. P. 4, 6, 42: fama factis infitianda tuis, to be refuted by thy deeds, id. H. 9, 4: Varro Sophocleo non infitiande Cothurno, whom the tragic Muse need not disown, Mart. 5, 30, 1.—
II. In partic., to deny any thing promised or received: infitiari creditum fraudare, Paul. ex Fest. p. 112 Müll.: quid si infitiatur, quid si omnino non debetur? Cic. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10: depositum, Juv. 13, 60: praedas, to withhold the promised booty, Flor. 1, 22, 2: pretium, Ov. M. 11, 205: adversus infitiantem in duplum agimus, one who denies a claim, Gai. Inst. 4, 10; 171.

Origins

From *īnfitiae (“denial”) (see īnfitiās eō), from fateor.

Descendants
  • Italianinficiare
  • Englishinficiatefrom Italian inficiare

Quick answers

What does īnfitior mean in Latin?
īnfitior, a verb, means “to deny, contradict, disown”.
What are the principal parts of īnfitior?
īnfitior, īnfitiārī, īnfitiātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce īnfitior?
In classical Latin, [ĩːˈfɪ.ti.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfit.t͡si.or].