noun · femininethird declension
īnfitiātiō
īnfitiātiō f (genitive īnfitiātiōnis)
Classical[ĩː.fɪ.tiˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[iɱ.fit.t͡siˈaː.t͡si.o]
Meaning
- denial, disowning
Latīnē defined in Latin in our graded readers
omnium negātiōīnfitiātiō -ōnis (f) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnfitiātiō | īnfitiātiōnēs |
| genitive | īnfitiātiōnis | īnfitiātiōnum |
| dative | īnfitiātiōnī | īnfitiātiōnibus |
| accusative | īnfitiātiōnem | īnfitiātiōnēs |
| ablative | īnfitiātiōne | īnfitiātiōnibus |
| vocative | īnfitiātiō | īnfitiātiōnēs |
infĭtĭātĭo (infĭc-), ōnis,f. infitior,
I. a denial.
I. In gen.:
causam infitiatione defendere, Cic. de Or. 2, 25, 105: ipsam negationem infitiationemque, id. Part. 29, 102. —II. In partic., a denying or disowning of a debt, Sen. de Ira, 2, 9, 1:
circumscriptiones, furta, fraudes, infitiationes, Dig. 47, 2, 69.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnfitiātiō ōnis, f
infitior, a denial.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnfitiātiō From īnfitior (“to deny”) + -tiō.