LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

īnfitiātiō

īnfitiātiō f (genitive īnfitiātiōnis)
Classical[ĩː.fɪ.tiˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[iɱ.fit.t͡siˈaː.t͡si.o]

Meaning

  1. denial, disowning

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnfitiātiōīnfitiātiōnēs
genitiveīnfitiātiōnisīnfitiātiōnum
dativeīnfitiātiōnīīnfitiātiōnibus
accusativeīnfitiātiōnemīnfitiātiōnēs
ablativeīnfitiātiōneīnfitiātiōnibus
vocativeīnfitiātiōīnfitiātiōnēs

infĭtĭātĭo (infĭc-), ōnis,f. infitior,
I. a denial.
I. In gen.: causam infitiatione defendere, Cic. de Or. 2, 25, 105: ipsam negationem infitiationemque, id. Part. 29, 102. —
II. In partic., a denying or disowning of a debt, Sen. de Ira, 2, 9, 1: circumscriptiones, furta, fraudes, infitiationes, Dig. 47, 2, 69.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnfitiātiō From īnfitior (“to deny”) + -tiō.

Quick answers

What does īnfitiātiō mean in Latin?
īnfitiātiō, a noun, means “denial, disowning”.
What is the genitive of īnfitiātiō?
The genitive singular is īnfitiātiōnis. īnfitiātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce īnfitiātiō?
In classical Latin, [ĩː.fɪ.tiˈaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.fit.t͡siˈaː.t͡si.o].