noun · femininethird declension
īnfirmātiō
īnfirmātiō f (genitive īnfirmātiōnis)
Meaning
- weakening, invalidating
- refuting, disproving
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnfirmātiō | īnfirmātiōnēs |
| genitive | īnfirmātiōnis | īnfirmātiōnum |
| dative | īnfirmātiōnī | īnfirmātiōnibus |
| accusative | īnfirmātiōnem | īnfirmātiōnēs |
| ablative | īnfirmātiōne | īnfirmātiōnibus |
| vocative | īnfirmātiō | īnfirmātiōnēs |
infirmātĭo, ōnis. f. 1. infirmo,
I. a weakening, invalidating.
I. Rerum judicatarum, Cic. Agr. 2, 3, 8; 2, 4, 10.—
II. Transf., a refuting, disproving:
judicatio est, quae ex infirmatione et confirmatione rationis nascitur controversia, Cic. Inv. 1, 13, 18; 2, 21, 62.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īnfīrmātiō ōnis, f
infirmo, a weakening, invalidating: Rerum iudicatarum: rationis, refutation.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnfirmātiō From īnfirmō + -tiō.