LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

īnfirmātiō

īnfirmātiō f (genitive īnfirmātiōnis)

Meaning

  1. weakening, invalidating
  2. refuting, disproving

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnfirmātiōīnfirmātiōnēs
genitiveīnfirmātiōnisīnfirmātiōnum
dativeīnfirmātiōnīīnfirmātiōnibus
accusativeīnfirmātiōnemīnfirmātiōnēs
ablativeīnfirmātiōneīnfirmātiōnibus
vocativeīnfirmātiōīnfirmātiōnēs

infirmātĭo, ōnis. f. 1. infirmo,
I. a weakening, invalidating.
I. Rerum judicatarum, Cic. Agr. 2, 3, 8; 2, 4, 10.—
II. Transf., a refuting, disproving: judicatio est, quae ex infirmatione et confirmatione rationis nascitur controversia, Cic. Inv. 1, 13, 18; 2, 21, 62.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnfirmātiō From īnfirmō + -tiō.

Quick answers

What does īnfirmātiō mean in Latin?
īnfirmātiō, a noun, means “weakening, invalidating; refuting, disproving”.
What is the genitive of īnfirmātiō?
The genitive singular is īnfirmātiōnis. īnfirmātiō is feminine, third declension.