LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnfīdus

īnfīdus (feminine īnfīda, neuter īnfīdum)
Classical[ĩːˈfiː.dʊs]Ecclesiastical[iɱˈfiː.dus]

Meaning

  1. adjectiveuntrustworthy, incredible
  2. adjectivedisloyal, unfaithful
  3. adjectiveuncertain, unsafe

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fidus · Fidelis · Infidus · Infidelis · Perfidus · Perfidiosus

1. Fidus denotes a natural quality, like trustworthy, with relative praise; whereas fidelis denotes a moral characteristic, as faithful, with absolute praise. Liv. xxii. 22. Eo vinculo Hispaniam vir unus solerti magis quam fideli consilio exsolvit. Abellex erat Sagunti, nobilis Hispanus, fidus ante Pœnis. 2. Infidus means unworthy of trust; infidelis, unfaithful; perfidus, treacherous, in particular actions; perfidiosus, full of treachery, with reference to the whole character. (v. 255.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfīdusīnfīdaīnfīdum
genitiveīnfīdīīnfīdaeīnfīdī
dativeīnfīdōīnfīdaeīnfīdō
accusativeīnfīdumīnfīdamīnfīdum
ablativeīnfīdōīnfīdāīnfīdō
vocativeīnfīdeīnfīdaīnfīdum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfīdīīnfīdaeīnfīda
genitiveīnfīdōrumīnfīdārumīnfīdōrum
dativeīnfīdīsīnfīdīsīnfīdīs
accusativeīnfīdōsīnfīdāsīnfīda
ablativeīnfīdīsīnfīdīsīnfīdīs
vocativeīnfīdīīnfīdaeīnfīda

in-fīdus, a, um, adj.,
I. not to be trusted, unsafe, faithless, treacherous, false (class.): quos fidos amicos habuisset, quos infidos, Cic. Lael. 15, 53: nihil stabile quod infidum est, id. ib. 18, 65: gentes, id. Prov. Cons. 13, 33; cf.: civitas Rhodiorum, Sall. C. 51, 5: genus Numidarum, id. J. 46, 3: scurra, Hor. Ep. 1, 18, 4: societas regni, Liv. 1, 14: pax, id. 9, 45: promissa, Val. Fl. 2, 578: mare, Lucr. 2, 557; cf. Verg. G. 1, 254. — With dat.: istis infidus, Sall. H. Fragm. 1, 48, 15 Dietsch.—With ad and acc.: gens ut segnis ad pericula, ita infida ad occasiones, Tac. A. 14, 23.— Comp., sup., and adv. seem not to occur.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnfīdus

Latin fīdus Latin īnfīdus From in- + fīdus.

Quick answers

What does īnfīdus mean in Latin?
īnfīdus, a adjective, means “untrustworthy, incredible; disloyal, unfaithful; uncertain, unsafe”.
How do you pronounce īnfīdus?
In classical Latin, [ĩːˈfiː.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfiː.dus].
Where does īnfīdus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnfīdus.