adjectivethird-declension one-termination adjective
īnfēlīx
īnfēlīx (genitive īnfēlīcis, comparative īnfēlīcior, superlative īnfēlīcissimus, adverb īnfēlīciter)
Classical[ĩːˈfeː.liːks]Ecclesiastical[iɱˈfɛː.liks]
Meaning
- one terminationunhappy, unfortunate
- one terminationunlucky
- one terminationunfruitful
- one terminationcausing misfortune
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cui fortūna nocetīnfēlīx -īcis — in Aeneis, ch. 4
unlucky
īnfēlīx -īcis — in De Bello Gallico III
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfēlīx | īnfēlīx | īnfēlīx |
| genitive | īnfēlīcis | īnfēlīcis | īnfēlīcis |
| dative | īnfēlīcī | īnfēlīcī | īnfēlīcī |
| accusative | īnfēlīcem | īnfēlīcem | īnfēlīx |
| ablative | īnfēlīcī īnfēlīce | īnfēlīcī īnfēlīce | īnfēlīcī īnfēlīce |
| vocative | īnfēlīx | īnfēlīx | īnfēlīx |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfēlīcēs | īnfēlīcēs | īnfēlīcia |
| genitive | īnfēlīcium | īnfēlīcium | īnfēlīcium |
| dative | īnfēlīcibus | īnfēlīcibus | īnfēlīcibus |
| accusative | īnfēlīcīs īnfēlīcēs | īnfēlīcīs īnfēlīcēs | īnfēlīcia |
| ablative | īnfēlīcibus | īnfēlīcibus | īnfēlīcibus |
| vocative | īnfēlīcēs | īnfēlīcēs | īnfēlīcia |
in-fēlix, īcis, adj.,
I. unfruitful, not fertile:
vulgus infelicem arborem eam appellat, quoniam nihil ferat, nec seratur unquam, Plin. 24, 9, 41, § 68; cf. id. 16, 26, 45, § 108; hence, of the gallows, Cic. Rab. Perd. 4, 13; cf. Liv. 1, 26, 6: tellus frugibus, Verg. G. 2, 239; cf. ib. 2, 314: lolium, id. E. 5, 37.— II. Transf.
A. Unfortunate, unhappy, miserable (class.):
crux infelici et aerumnoso comparabatur, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 162: homo miserrimus atque infelicissimus, id. Rosc. Am. 41, 119: patria, Verg. A. 9, 786: fama, id. ib. 12, 608.—With gen.: animi Phoenissa, Verg. A. 4, 529: fidei, Sil. 12, 432: ausi, id. 9, 627.—Comp.: infelicior domi quam militiae, Liv. 5, 12, 1. — Sup.: femina, Quint. 8, 5, 21. — B. Act., causing misfortune or calamity, unlucky, calamitous:
infelix rei publicae, Cic. Phil. 2, 26, 64: terra fingenti Prometheo, Prop. 3, 5, 7: thalamus, Verg. A. 6, 521: balteus, id. ib. 12, 941: vates, prophetess of ill, id. ib. 3, 246: erga plebem studium, Liv. 3, 56, 9: opera, Quint. 10, 1, 7: sollicitudo, id. 12, 10, 77: paupertas, Juv. 3, 152 al.— Hence, adv.: infēlīcĭter, unhappily, unfortunately: fit mihi obviam infeliciter, Ter. Eun. 2, 3, 36: tentata res, Liv. 1, 45, 3: totiens temptata arma, id. 2, 35, 8.—Comp.: infelicius, Sen. Contr. 5, 33; Quint. 8, 6, 33. — Sup.: infelicissime, Aug. Civ. Dei, 12, 13.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-fēlīx īcis, adj.
with comp. and sup, unfruitful, not fertile, barren: lolium, V.: tellus frugibus, V.: foliis oleaster, V.: arbori infelici suspendere, hang on the accursed tree, hang, crucify, L.— Unfortunate, ill-fated, unhappy, miserable: adulescentulus, T.: ego, S.: crux infelici comparabatur: homo infelicissimus: animi Phoenissa, V.: faber operis summā, H.: Infelix, qui non Audierit, etc., V.: infelicior domi quam militiae, L.—Causing misfortune, unlucky, calamitous: Erinys, O.: vates, prophetess of ill, V.: erga plebem studium, L.: paupertas, Iu.: alqs rei p.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnfēlīx
Latin fēlīx Latin īnfēlīx From in- + fēlīx (“happy, fortunate”).
Descendants
- Italianinfelice
- Portugueseinfeliz
- Spanishinfeliz
In English words that came into English from īnfēlīx
- infelicityinfelicitas