LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

inerrō

inerrō (present infinitive inerrāre, perfect active inerrāvī, supine inerrātum)
Classical[ɪˈnɛr.roː]Ecclesiastical[iˈnɛr.ro]

Meaning

  1. intransitiveto wander, move about aimlessly

Latīnē defined in Latin in our graded readers

per locum vagor
inerrō -āre — in Epistulae, ch. 2

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inerrōinerrābaminerrābōinerrāvīinerrāveraminerrāverō
2nd sg.inerrāsinerrābāsinerrābisinerrāvistīinerrāverāsinerrāveris
3rd sg.inerratinerrābatinerrābitinerrāvitinerrāveratinerrāverit
1st pl.inerrāmusinerrābāmusinerrābimusinerrāvimusinerrāverāmusinerrāverimus
2nd pl.inerrātisinerrābātisinerrābitisinerrāvistisinerrāverātisinerrāveritis
3rd pl.inerrantinerrābantinerrābuntinerrāvērunt
inerrāvēre
inerrāverantinerrāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inerreminerrāreminerrāveriminerrāvissem
2nd sg.inerrēsinerrārēsinerrāverīsinerrāvissēs
3rd sg.inerretinerrāretinerrāveritinerrāvisset
1st pl.inerrēmusinerrārēmusinerrāverīmusinerrāvissēmus
2nd pl.inerrētisinerrārētisinerrāverītisinerrāvissētis
3rd pl.inerrentinerrārentinerrāverintinerrāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inerrā—
pres. 2nd pl.inerrāte—
fut. 2nd sg.inerrātō—
fut. 3rd sg.inerrātō—
fut. 2nd pl.inerrātōte—
fut. 3rd pl.inerrantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinerrāre—
perfect infinitiveinerrāvisse—
future infinitiveinerrātūrum esse—
present participleinerrāns
inerrante, inerrantem, inerrantēs, inerrantī, inerrantia, inerrantibus, inerrantis, inerrantīs, inerrantium
—
future participleinerrātūrus—
gerundinerrandī, inerrandō, inerrandumsupineinerrātum, inerrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

stellae inerrantes (N. D. 2. 21. 54)
the fixed stars.

ĭn-erro, 1, v. n.,
I. to wander or ramble about in a place (poet. and post-Aug.).
I. Lit.: Diana montibus, Plin. Ep. 1, 6, 3; cf.: ignis aedibus, Stat. S. 1, 5, 58.—
II. Trop.: memoria imaginis oculis inerrabat, swam before the eyes, Plin. Ep. 7, 27, 6: quod tibi si versus noster totusve, minusve, vel bene sit notus, summo vel inerret in ore, Tib. 4, 1, 202 (dub.; Müll. inhaereat).— Of those engaged in dancing: decoros ambitus, App. M. 10, p. 253, 19.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininerrō

Latin errō Latin inerrō From in- + errō (“to wander”).

Quick answers

What does inerrō mean in Latin?
inerrō, a verb, means “to wander, move about aimlessly”.
What are the principal parts of inerrō?
inerrō, inerrāre, inerrāvī, inerrātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce inerrō?
In classical Latin, [ɪˈnɛr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnɛr.ro].
Where does inerrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inerrō.