LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inēlū̆ctābilis

inēlū̆ctābilis (neuter inēlū̆ctābile)
Classical[ɪ.neː.ɫuːkˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.ne.lukˈtaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationInsurmountable.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābile
genitiveinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābilis
dativeinēlū̆ctābilīinēlū̆ctābilīinēlū̆ctābilī
accusativeinēlū̆ctābileminēlū̆ctābileminēlū̆ctābile
ablativeinēlū̆ctābilīinēlū̆ctābilīinēlū̆ctābilī
vocativeinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābilisinēlū̆ctābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinēlū̆ctābilēsinēlū̆ctābilēsinēlū̆ctābilia
genitiveinēlū̆ctābiliuminēlū̆ctābiliuminēlū̆ctābilium
dativeinēlū̆ctābilibusinēlū̆ctābilibusinēlū̆ctābilibus
accusativeinēlū̆ctābilīs
inēlū̆ctābilēs
inēlū̆ctābilīs
inēlū̆ctābilēs
inēlū̆ctābilia
ablativeinēlū̆ctābilibusinēlū̆ctābilibusinēlū̆ctābilibus
vocativeinēlū̆ctābilēsinēlū̆ctābilēsinēlū̆ctābilia

ĭn-ēluctābĭlis, e, adj.,
I. from which one cannot extricate one's self, unavoidable, inevitable (poet. and post-Aug.).
I. Lit.: caenum, Stat. Th. 9, 502.—
II. Trop.: tempus, Verg. A. 2, 324: fatum, id. ib. 8, 334; Vell. 2, 57 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininēlū̆ctābilis

Latin ēlū̆ctābilis Latin inēlū̆ctābilis From in- (“un-, in-, not”) + ēlū̆ctābilis (“surmountable”).

Descendants
  • Englishineluctable
  • Frenchinéluctable
  • Italianineluttabile
  • Portugueseinelutável

Quick answers

What does inēlū̆ctābilis mean in Latin?
inēlū̆ctābilis, a adjective, means “Insurmountable.”.
How do you pronounce inēlū̆ctābilis?
In classical Latin, [ɪ.neː.ɫuːkˈtaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.ne.lukˈtaː.bi.lis].
Where does inēlū̆ctābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inēlū̆ctābilis.