noun · femininethird declension
inēbriātiō
inēbriātiō f (genitive inēbriātiōnis)
Classical[ɪ.neː.briˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[i.ne.briˈat.t͡si.o]
Meaning
- inebriation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inēbriātiō | inēbriātiōnēs |
| genitive | inēbriātiōnis | inēbriātiōnum |
| dative | inēbriātiōnī | inēbriātiōnibus |
| accusative | inēbriātiōnem | inēbriātiōnēs |
| ablative | inēbriātiōne | inēbriātiōnibus |
| vocative | inēbriātiō | inēbriātiōnēs |
ĭnēbrĭātĭo, ōnis, f. inebrio,
I. inebriation (late Lat.), Aug. de Civ. Dei, 16, 1.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin inēbriātiō From inēbriō (“intoxicate”) + -tiō.
Descendants
- Catalaninebriació
- Englishinebriation
In English words that came into English from inēbriātiō
- inebriationinēbriātiō