LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

indīligēns

indīligēns (genitive indīligentis, comparative indīligentior, adverb indīligenter)
Classical[ɪnˈdiː.lɪ.ɡẽːs]Ecclesiastical[inˈdiː.li.d͡ʒens]

Meaning

  1. one terminationcareless, heedless, negligent
  2. one terminationneglected

In the readers how our graded readers gloss it

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindīligēnsindīligēnsindīligēns
genitiveindīligentisindīligentisindīligentis
dativeindīligentīindīligentīindīligentī
accusativeindīligentemindīligentemindīligēns
ablativeindīligentī
indīligente
indīligentī
indīligente
indīligentī
indīligente
vocativeindīligēnsindīligēnsindīligēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindīligentēsindīligentēsindīligentia
genitiveindīligentiumindīligentiumindīligentium
dativeindīligentibusindīligentibusindīligentibus
accusativeindīligentīs
indīligentēs
indīligentīs
indīligentēs
indīligentia
ablativeindīligentibusindīligentibusindīligentibus
vocativeindīligentēsindīligentēsindīligentia

in-dīlĭgens, tis, adj. (class., but not in Cic.).
I. Act., careless, heedless, negligent: ne quis tractet illam indiligens, Plaut. Bacch. 2, 2, 23: paterfamilias, Nep. Att. 4, 3; cf. Ter. Ad. 4, 5, 50.— Comp.: si indiligentiores fuerint, Caes. B. G. 7, 71, 3.— With gen.: rerum memoriae non indiligens, Gell. 15, 28, 1.—
II. Pass., neglected: hortus, Plin. 19, 14, 19, § 57.— Adv.: indīlĭ-genter, carelessly, heedlessly, negligently (class.): tutari patris bene parta, Ter. Phorm. 5, 3, 5: nihil ab eo indiligenter (factum), Cic. Att. 16, 3, 2.—Comp.: nostros praesidia indiligentius servaturos crediderant, Caes. B. G. 2, 33, 2: efferre, Varr. L. L. 8, § 51 Müll.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindīligēns

Latin dīligēns Latin indīligēns From in- + dīligēns.

Quick answers

What does indīligēns mean in Latin?
indīligēns, a adjective, means “careless, heedless, negligent; neglected”.
How do you pronounce indīligēns?
In classical Latin, [ɪnˈdiː.lɪ.ɡẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdiː.li.d͡ʒens].
Where does indīligēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indīligēns.