LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indignus

indignus (feminine indigna, neuter indignum, comparative indignior, superlative indignissimus)
Classical[ɪnˈdɪŋ.nʊs]Ecclesiastical[inˈdiɲ.ɲus]

Meaning

  1. adjectiveunworthy of, undeserving of (with ablative)
    Populi Romani maiestate et superioribus victoriis indignaUndeserving of the majesty and former victories of the Roman peoplec. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.17
  2. adjectiveunbecoming
  3. adjectiveshameful

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindignusindignaindignum
genitiveindignīindignaeindignī
dativeindignōindignaeindignō
accusativeindignumindignamindignum
ablativeindignōindignāindignō
vocativeindigneindignaindignum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindignīindignaeindigna
genitiveindignōrumindignārumindignōrum
dativeindignīsindignīsindignīs
accusativeindignōsindignāsindigna
ablativeindignīsindignīsindignīs
vocativeindignīindignaeindigna

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

o facinus indignum! (Ter. Andr. 1. 1. 118)
monstrous!
aegre, graviter, moleste, indigne ferre aliquid
to be discontented, vexed at a thing; to chafe.

in-dignus, a, um, adj.,
I. unworthy, undeserving (class.).
I. Of persons.
A. In gen., unworthy.
(a). Absol.: divitias quivis quamvis indignus, habere potest, Cic. Tusc. 5, 16, 46: indignissimi candidati, Liv. 4, 57, 11 al.—
(b). With abl.: te omni honore indignissimum judicat. Cic. Vatin. 16, 39; so id. Pis. 23, 54; Nep. Dat. 5, 5; Quint. 10, 1, 90; Curt. 4, 1, 10; Stat. Th. 11, 304 al.—
(g). With gen.: magnorum haud umquam indignus avorum, Verg. A. 12, 649.—
(d). With qui: iine indigni erant qui impetrarent? Cic. Rosc. Am. 41; so Plin. Ep. 7, 27, 15; Curt. 6, 4, 8: indignus quem mors tam saeva maneret, Juv. 4, 95 al.— (ε) With ut: cum indigni, ut a vobis redimeremur, visi simus, Liv. 22, 59, 17.—(ζ) With inf.: indigni ( = quos non decet) fraternum rumpere foedus, Hor. Ep. 1, 3, 35; Sil. 2, 111.—
B. Esp., not deserving any thing, undeserving: Indignis si male dicitur, male dictum id esse duco, Plaut. Curc. 4, 2, 27: ad calamitates hominum indignorum (sc. istis calamitatibus) sublevandas, undeservedly suffering, Cic. Tusc. 4, 20, 46: Pompeius morte, Quint. 3, 8, 57: cur eget indignus quisquam te divite, Hor. S. 2, 2, 103: indignus injuriā hac, Ter. Ad. 2, 1, 12.—
II. Of inanim. and abstr. things.
A. Unworthy, unbecoming, shameful, intolerable, severe, cruel, harsh: ne istuc nequiquam dixeris tam indignum dictum in me, Plaut. As. 3, 3, 108: nulla vox est audita populi R. majestate indigna, Caes. B. G. 7, 17: nihil, quod ipsis esset indignum, committebant, id. ib. 5, 35: lictoribus indignum in modum mulcatis, Liv. 29, 9, 6: indignis modis acceptus, Ter. Ad. 2, 1, 12: facinus, id. And. 1, 1, 118: exempla, id. Eun. 5, 5, 4: mors, Verg. A. 6, 163: aliquid pro indignissimo habere, Liv. 1, 40, 2: hoc uno sol quicquam non vidit indignius, Cic. Off. 2, 8, 28: studiis indignum ferre laborem, Juv. 7, 17: hiemes, severe, Verg. G. 2, 373: fortuna, id. A. 11, 108. — With the sup. in u: digna atque indigna relatu Vociferans, Verg. A. 9, 595; Liv. 34, 58, 4.—With inf.: fabula non indigna referri, Ov. A. A. 1, 681; id. M. 1, 508: indignum est a pari vinci, aut superiore: indignius ab inferiore, Cic. Quint. 31, 95: non indignum videtur, egregium facinus memorare, improper, Sall. J. 79, 1: nonne hoc indignissimum est? Cic. Rosc. Am. 3, 8; id. Div. in Caecil. 12, 38.—Absol.: indignum, as an exclamation, shame, Ov. M. 5, 37; Amm. 1, 6, 1; Hor. Ep. 1, 6, 22 al.—
B. Undeserved: indigna pati, Liv. 31, 30, 3: indignamque necem pretium patietur amoris? Ov. M. 10, 627.—Advv.: indignē and indignĭter.
A. Indigne.
1. Unworthily, undeservedly, dishonorably, shamefully: indigne dotem quaerere, Plaut. Cist. 2, 3, 21: meretricem deperit, id. Bacch. 3, 3, 66: aliquem injuria afficere, Ter. Phorm. 5, 1, 3: cervices in carcere frangebantur indignissime civium R., Cic. Verr. 2, 5, 57, § 147: interierunt, Caes. B. G. 7, 38, 8.—
2. Indignantly: Macedones, eum sibi anteponi, indigne ferebant, took it ill, Nep. Eum. 1, 3: pati, Cic. Verr. 2, 5, 12, § 31.—
B. Indigniter: vixit bis decem annis nata, Epigr. in Anthol. Lat. T. 2, p. 176 Burm.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindignus

Proto-Indo-European *deḱ- Proto-Indo-European *deḱ-no Proto-Italic *dek-no- Latin dignus Latin indignus From in- + dignus (“worthy”).

Descendants
  • Catalanindigne
  • Englishindign
  • Frenchindigne
  • Italianindegno
  • Portugueseindigno
  • Spanishindigno
  • Spanishindigna

Quick answers

What does indignus mean in Latin?
indignus, a adjective, means “unworthy of, undeserving of (with ablative); unbecoming; shameful”.
How do you pronounce indignus?
In classical Latin, [ɪnˈdɪŋ.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdiɲ.ɲus].
Where does indignus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indignus.