LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

inaudiō

inaudiō (present infinitive inaudīre, perfect active inaudīvī or inaudiī, supine inaudītum)
Classical[ɪˈnau̯.di.oː]Ecclesiastical[iˈnaːu̯.di.o]
indaudiō

Meaning

  1. to hear (of), learn (that)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inaudiōinaudiēbaminaudiaminaudīvī
inaudiī
inaudīveram
inaudieram
inaudīverō
inaudierō
2nd sg.inaudīsinaudiēbāsinaudiēsinaudīvistī
inaudiistī
inaudīverās
inaudierās
inaudīveris
inaudieris
3rd sg.inauditinaudiēbatinaudietinaudīvit
inaudiit
inaudīverat
inaudierat
inaudīverit
inaudierit
1st pl.inaudīmusinaudiēbāmusinaudiēmusinaudīvimus
inaudiimus
inaudīverāmus
inaudierāmus
inaudīverimus
inaudierimus
2nd pl.inaudītisinaudiēbātisinaudiētisinaudīvistis
inaudiistis
inaudīverātis
inaudierātis
inaudīveritis
inaudieritis
3rd pl.inaudiuntinaudiēbantinaudientinaudīvērunt
inaudīvēre, inaudiērunt, inaudiēre
inaudīverant
inaudierant
inaudīverint
inaudierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inaudiaminaudīreminaudīverim
inaudierim
inaudīvissem
inaudiissem
2nd sg.inaudiāsinaudīrēsinaudīverīs
inaudierīs
inaudīvissēs
inaudiissēs
3rd sg.inaudiatinaudīretinaudīverit
inaudierit
inaudīvisset
inaudiisset
1st pl.inaudiāmusinaudīrēmusinaudīverīmus
inaudierīmus
inaudīvissēmus
inaudiissēmus
2nd pl.inaudiātisinaudīrētisinaudīverītis
inaudierītis
inaudīvissētis
inaudiissētis
3rd pl.inaudiantinaudīrentinaudīverint
inaudierint
inaudīvissent
inaudiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inaudiorinaudiēbarinaudiar
2nd sg.inaudīris
inaudīre
inaudiēbāris
inaudiēbāre
inaudiēris
inaudiēre
3rd sg.inaudīturinaudiēbāturinaudiētur
1st pl.inaudīmurinaudiēbāmurinaudiēmur
2nd pl.inaudīminīinaudiēbāminīinaudiēminī
3rd pl.inaudiunturinaudiēbanturinaudientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inaudiarinaudīrer
2nd sg.inaudiāris
inaudiāre
inaudīrēris
inaudīrēre
3rd sg.inaudiāturinaudīrētur
1st pl.inaudiāmurinaudīrēmur
2nd pl.inaudiāminīinaudīrēminī
3rd pl.inaudianturinaudīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inaudīinaudīre
pres. 2nd pl.inaudīteinaudīminī
fut. 2nd sg.inaudītōinaudītor
fut. 3rd sg.inaudītōinaudītor
fut. 2nd pl.inaudītōte—
fut. 3rd pl.inaudiuntōinaudiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinaudīreinaudīrī
perfect infinitiveinaudīvisse
inaudiisse
inaudītum esse
future infinitiveinaudītūrum esseinaudītum īrī
present participleinaudiēns—
perfect participle—inaudītus
inaudīta, inaudītā, inaudītae, inaudītam, inaudītārum, inaudītās, inaudītī, inaudītōrum, inaudītōs
future participleinaudītūrus
inaudītūra, inaudītūrā, inaudītūrae, inaudītūram, inaudītūrārum, inaudītūrās, inaudītūre, inaudītūrī, inaudītūrīs, inaudītūrō, inaudītūrōrum, inaudītūrōs, inaudītūrum
inaudiendus
inaudiundus, inaudienda, inaudiendā, inaudiendae, inaudiendam, inaudiendārum, inaudiendās, inaudiende, inaudiendīs, inaudiendōrum, inaudiendōs
gerundinaudiendī, inaudiendō, inaudiendumsupineinaudītum, inaudītū

ĭn-audĭo (arch. ind-audio, cf. Ritschl Proleg. ad Plaut. p. 143), īvi or ĭi, ītum, 4, v. a.,
I. to hear, learn, esp. something secret (mostly ante-class. and in the tempp. perff.): quod ego inaudivi, accipite, Pac. ap. Non. 126, 23: unde hoc tam repente jucundum inaudivi melum? Nov. ib. 21: quorum erupit illa vox de qua ego ex te primum quiddam inaudieram, Cic. Fragm. ib. 20; cf.: numquid de quo inaudisti? id. Att. 6, 1, 20: metus ne de hac re quippiam indaudiverit, Plaut. Most. 3, 1, 11; id. Merc. 5, 2, 100; 103: nam os columnatum poëtae esse indaudivi barbaro, id. Mil. 2, 2, 56; 2, 5, 32; id. Aul. 2, 2, 88: et Aquini et Fabrateriae consilia sunt inita de me quae te video inaudisse, Cic. Fam. 9, 24, 1; cf.: re denique multo ante Gadibus inaudita, fore huic ut ab illo periculum crearetur, id. Balb. 18, 41: inaudita sententia, Just. 22, 3, 7.—Absol.: bonis dictis, quaeso, ne ille inaudiat, Afran. ap. Non. 126, 25 (Com. Rel. p. 149 Rib.).

Origins

Proto-Indo-European *h₂ewis Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Italic *awizdiō Latin audiō Latin inaudiō From in- + audiō.

Quick answers

What does inaudiō mean in Latin?
inaudiō, a verb, means “to hear (of), learn (that)”.
What are the principal parts of inaudiō?
inaudiō, inaudīre, inaudīvī, inaudītum (fourth conjugation).
How do you pronounce inaudiō?
In classical Latin, [ɪˈnau̯.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnaːu̯.di.o].