LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

incutiō

incutiō (present infinitive incutere, perfect active incussī, supine incussum)
Classical[ɪŋˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[iŋˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. to strike on, against, into
    “Incute vim ventīs submersāsque obrue puppēs,“Strike force against [them] with [your] winds, sink and overwhelm [the Trojan] ship-decks, and otherwise drive [their fleet] in divergent [directions] and dislocate [the sailors’] bodies in the deepest sea.” (Juno wants Aeolus (son of Hippotes), King of the Winds, to destroy the Trojan fleet now sailing to Italy. Note: The phrases “submersasque obrue” and “diversos et disice” both exemplify prolepsis, a reversal of the normal order of events.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.69–70
  2. to inspire with, inflict, excite

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incutiōincutiēbamincutiamincussīincusseramincusserō
2nd sg.incutisincutiēbāsincutiēsincussistīincusserāsincusseris
3rd sg.incutitincutiēbatincutietincussitincusseratincusserit
1st pl.incutimusincutiēbāmusincutiēmusincussimusincusserāmusincusserimus
2nd pl.incutitisincutiēbātisincutiētisincussistisincusserātisincusseritis
3rd pl.incutiuntincutiēbantincutientincussērunt
incussēre
incusserantincusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incutiamincuteremincusserimincussissem
2nd sg.incutiāsincuterēsincusserīsincussissēs
3rd sg.incutiatincuteretincusseritincussisset
1st pl.incutiāmusincuterēmusincusserīmusincussissēmus
2nd pl.incutiātisincuterētisincusserītisincussissētis
3rd pl.incutiantincuterentincusserintincussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incutiorincutiēbarincutiar
2nd sg.incuteris
incutere
incutiēbāris
incutiēbāre
incutiēris
incutiēre
3rd sg.incutiturincutiēbāturincutiētur
1st pl.incutimurincutiēbāmurincutiēmur
2nd pl.incutiminīincutiēbāminīincutiēminī
3rd pl.incutiunturincutiēbanturincutientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incutiarincuterer
2nd sg.incutiāris
incutiāre
incuterēris
incuterēre
3rd sg.incutiāturincuterētur
1st pl.incutiāmurincuterēmur
2nd pl.incutiāminīincuterēminī
3rd pl.incutianturincuterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incuteincutere
pres. 2nd pl.incutiteincutiminī
fut. 2nd sg.incutitōincutitor
fut. 3rd sg.incutitōincutitor
fut. 2nd pl.incutitōte—
fut. 3rd pl.incutiuntōincutiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincutereincutī
perfect infinitiveincussisseincussum esse
future infinitiveincussūrum esseincussum īrī
present participleincutiēns—
perfect participle—incussus
incussa, incussā, incussae, incussam, incussārum, incussās, incusse, incussīs, incussō, incussōrum, incussōs
future participleincussūrus
incussūra, incussūrā, incussūrae, incussūram, incussūrārum, incussūrās, incussūre, incussūrī, incussūrīs, incussūrō, incussūrōrum, incussūrōs, incussūrum
incutiendus
incutiundus, incutienda, incutiendā, incutiendae, incutiendam, incutiendārum, incutiendās, incutiende, incutiendīs, incutiendōrum, incutiendōs
gerundincutiendī, incutiendō, incutiendumsupineincussum, incussū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

religionem alicui afferre, inicere, incutere
to inspire some one with religious scruples.
timorem, terrorem alicui inicere, more strongly incutere
to inspire fear, terror.

incŭtĭo, cussi, cussum, ĕre, v. a. inquatio,
I. to strike upon or against (syn.: impingo, illido, infligo; class.; in Cic. only in the trop. signif.).
I. Lit.: scipionem in caput alicujus, Liv. 5, 41, 9: pedem terrae, to strike or dash against, Quint. 2, 12, 10: pollicem limini cubiculi, Plin. 7, 53, 54, § 181: tignum capiti, Juv. 3, 246: incutiebantur puppibus prorae, Curt. 9, 9: incussi articuli, i. e. injured by a blow, Plin. 30, 9, 23, § 78.—Hence, subst.: incussa, ōrum, n. plur., bruised or injured parts, Plin. 29, 2, 9, § 33; 22, 14, 16, § 37.—
B. Transf., to throw, cast, hurl: tormentis faces et hastas, Tac. A. 13, 39: tela saxaque, id. H. 3, 31: imber grandinem incutiens, Curt. 8, 4, 5: colaphum, to give a box on the ear, Juv. 9, 5. —
II. Trop.
A. To strike into, to inspire with, inflict, excite, produce terror, disturbance, etc.
(a). With dat.: multis magnum metum, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 2: terrorem alicui, Cic. Univ. 10 fin.: religionem animo, Liv. 22, 42, 9: alicui foedum nuntium, bring bad news, id. 2, 8, 7: animis subitam formidinem, Curt. 4, 13, 13: ingentem animo sollicitudinem, id. 3, 6, 5: desiderium urbis, Hor. Ep. 1, 14, 22: ne forte negoti Incutiat tibi quid sanctarum inscitia legum, should occasion trouble, id. S. 2, 1, 80. —
(b). Without dat.: timor incutitur aut ex ipsorum periculis aut ex communibus, Cic. de Or. 2, 51, 209. —
B. To shake, cause to tremble: crebrior incussit mentem pavor, Val. Fl. 5, 551.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincutiō

Latin quatiō Latin incutiō From in- + quatiō (“to shake”).

Descendants
  • Italianincutere
  • Portugueseincutir

Quick answers

What does incutiō mean in Latin?
incutiō, a verb, means “to strike on, against, into; to inspire with, inflict, excite”.
What are the principal parts of incutiō?
incutiō, incutere, incussī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce incutiō?
In classical Latin, [ɪŋˈkʊ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkut.t͡si.o].
Where does incutiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incutiō.