incūsō
Meaning
- to find fault with, blame, accuse
Latīnē defined in Latin in our graded readers
accūsō, culpōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare
Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | incūsō | incūsābam | incūsābō | incūsāvī | incūsāveram | incūsāverō incūsārō |
| 2nd sg. | incūsās | incūsābās | incūsābis | incūsāvistī incūsāstī | incūsāverās incūsārās | incūsāveris |
| 3rd sg. | incūsat | incūsābat | incūsābit | incūsāvit | incūsāverat incūsārat | incūsāverit incūsārit |
| 1st pl. | incūsāmus | incūsābāmus | incūsābimus | incūsāvimus | incūsāverāmus | incūsāverimus incūsārimus |
| 2nd pl. | incūsātis | incūsābātis | incūsābitis | incūsāvistis incūsāstis | incūsāverātis incūsārātis | incūsāveritis incūsāritis |
| 3rd pl. | incūsant | incūsābant | incūsābunt | incūsāvērunt incūsāvēre, incūsārunt | incūsāverant incūsārant | incūsāverint incūsārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | incūsem | incūsārem | incūsāverim incūsārim | incūsāvissem incūsāssem |
| 2nd sg. | incūsēs | incūsārēs | incūsāverīs | incūsāvissēs incūsāssēs |
| 3rd sg. | incūset | incūsāret | incūsāverit incūsārit | incūsāvisset incūsāsset |
| 1st pl. | incūsēmus | incūsārēmus | incūsāverīmus incūsārīmus | incūsāvissēmus incūsāssēmus |
| 2nd pl. | incūsētis | incūsārētis | incūsāverītis incūsārītis | incūsāvissētis incūsāssētis |
| 3rd pl. | incūsent | incūsārent | incūsāverint incūsārint | incūsāvissent incūsāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | incūsor | incūsābar | incūsābor |
| 2nd sg. | incūsāris incūsāre | incūsābāris incūsābāre | incūsāberis incūsābere |
| 3rd sg. | incūsātur | incūsābātur | incūsābitur |
| 1st pl. | incūsāmur | incūsābāmur | incūsābimur |
| 2nd pl. | incūsāminī | incūsābāminī | incūsābiminī |
| 3rd pl. | incūsantur | incūsābantur | incūsābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | incūser | incūsārer |
| 2nd sg. | incūsēris incūsēre | incūsārēris incūsārēre |
| 3rd sg. | incūsētur | incūsārētur |
| 1st pl. | incūsēmur | incūsārēmur |
| 2nd pl. | incūsēminī | incūsārēminī |
| 3rd pl. | incūsentur | incūsārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | incūsā | incūsāre |
| pres. 2nd pl. | incūsāte | incūsāminī |
| fut. 2nd sg. | incūsātō | incūsātor |
| fut. 3rd sg. | incūsātō | incūsātor |
| fut. 2nd pl. | incūsātōte | — |
| fut. 3rd pl. | incūsantō | incūsantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | incūsāre | incūsārī |
| perfect infinitive | incūsāvisse incūsāsse | incūsātum esse |
| future infinitive | incūsātūrum esse | incūsātum īrī |
| present participle | incūsāns incūsante, incūsantem, incūsantēs, incūsantī, incūsantia, incūsantibus, incūsantis, incūsantīs, incūsantium | — |
| perfect participle | — | incūsātus incūsāta, incūsātā, incūsātae, incūsātam, incūsātārum, incūsātās, incūsātī, incūsātōrum, incūsātōs |
| future participle | incūsātūrus incūsātūra, incūsātūrā, incūsātūrae, incūsātūram, incūsātūrārum, incūsātūrās, incūsātūre, incūsātūrī, incūsātūrīs, incūsātūrō, incūsātūrōrum, incūsātūrōs, incūsātūrum | incūsandus incūsanda, incūsandā, incūsandae, incūsandam, incūsandārum, incūsandās, incūsande, incūsandīs, incūsandōrum, incūsandōs |
qui alterum incusat probri, Plaut. Truc. 1, 2, 58: te ipse jure optumo merito incuses licet, id. Most. 3, 2, 24: aliquem luxūs et superbiae, Tac. A. 2, 78: vehementer eos incusavit, quod, Caes. B. G. 1, 40; 2, 15; Verg. A. 11, 471.— With acc. of the thing (post-class.), Liv. 1, 9, 13; 8, 23, 4: factum alicujus, Ov. R. Am. 479: angustias stipendii, duritiam operum, to complain of, Tac. A. 1, 35: casus, id. ib. 6, 23.—With acc. and inf.: incusaverat bella ex bellis seri, Liv. 31, 6, 4; 26, 12, 11; 33, 35, 11: cum Poenus dolo dimissum Romanum incusaret, id. 24, 1, 10; cf. pass., with nom. and inf., Amm. 14, 11, 24.—In part. pass.: incūsātus, a, um, complained of, found fault with: sterilitas cacuminis jure incusata, Col. 3, 17, 3: in Augusto incusatae liberorum mortes, charged upon, attributed to, Plin. 7, 45, 46, § 149.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinincūsō
Proto-Italic *kaussā Old Latin caussa Latin causa Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin incūsō From in- + causa (“cause, motive”) + -ō.