LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

incūsō

incūsō (present infinitive incūsāre, perfect active incūsāvī, supine incūsātum)
Classical[ɪŋˈkuː.soː]Ecclesiastical[iŋˈkuː.s̬o]

Meaning

  1. to find fault with, blame, accuse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

accūsō, culpō
incūsō -āre — in Epistulae, ch. 17
they blame
incūsant — in Seneca, ch. XXI

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare

Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incūsōincūsābamincūsābōincūsāvīincūsāveramincūsāverō
incūsārō
2nd sg.incūsāsincūsābāsincūsābisincūsāvistī
incūsāstī
incūsāverās
incūsārās
incūsāveris
3rd sg.incūsatincūsābatincūsābitincūsāvitincūsāverat
incūsārat
incūsāverit
incūsārit
1st pl.incūsāmusincūsābāmusincūsābimusincūsāvimusincūsāverāmusincūsāverimus
incūsārimus
2nd pl.incūsātisincūsābātisincūsābitisincūsāvistis
incūsāstis
incūsāverātis
incūsārātis
incūsāveritis
incūsāritis
3rd pl.incūsantincūsābantincūsābuntincūsāvērunt
incūsāvēre, incūsārunt
incūsāverant
incūsārant
incūsāverint
incūsārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incūsemincūsāremincūsāverim
incūsārim
incūsāvissem
incūsāssem
2nd sg.incūsēsincūsārēsincūsāverīsincūsāvissēs
incūsāssēs
3rd sg.incūsetincūsāretincūsāverit
incūsārit
incūsāvisset
incūsāsset
1st pl.incūsēmusincūsārēmusincūsāverīmus
incūsārīmus
incūsāvissēmus
incūsāssēmus
2nd pl.incūsētisincūsārētisincūsāverītis
incūsārītis
incūsāvissētis
incūsāssētis
3rd pl.incūsentincūsārentincūsāverint
incūsārint
incūsāvissent
incūsāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incūsorincūsābarincūsābor
2nd sg.incūsāris
incūsāre
incūsābāris
incūsābāre
incūsāberis
incūsābere
3rd sg.incūsāturincūsābāturincūsābitur
1st pl.incūsāmurincūsābāmurincūsābimur
2nd pl.incūsāminīincūsābāminīincūsābiminī
3rd pl.incūsanturincūsābanturincūsābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incūserincūsārer
2nd sg.incūsēris
incūsēre
incūsārēris
incūsārēre
3rd sg.incūsēturincūsārētur
1st pl.incūsēmurincūsārēmur
2nd pl.incūsēminīincūsārēminī
3rd pl.incūsenturincūsārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incūsāincūsāre
pres. 2nd pl.incūsāteincūsāminī
fut. 2nd sg.incūsātōincūsātor
fut. 3rd sg.incūsātōincūsātor
fut. 2nd pl.incūsātōte—
fut. 3rd pl.incūsantōincūsantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincūsāreincūsārī
perfect infinitiveincūsāvisse
incūsāsse
incūsātum esse
future infinitiveincūsātūrum esseincūsātum īrī
present participleincūsāns
incūsante, incūsantem, incūsantēs, incūsantī, incūsantia, incūsantibus, incūsantis, incūsantīs, incūsantium
—
perfect participle—incūsātus
incūsāta, incūsātā, incūsātae, incūsātam, incūsātārum, incūsātās, incūsātī, incūsātōrum, incūsātōs
future participleincūsātūrus
incūsātūra, incūsātūrā, incūsātūrae, incūsātūram, incūsātūrārum, incūsātūrās, incūsātūre, incūsātūrī, incūsātūrīs, incūsātūrō, incūsātūrōrum, incūsātūrōs, incūsātūrum
incūsandus
incūsanda, incūsandā, incūsandae, incūsandam, incūsandārum, incūsandās, incūsande, incūsandīs, incūsandōrum, incūsandōs
gerundincūsandī, incūsandō, incūsandumsupineincūsātum, incūsātū

incūso, āvi, ātum, āre, v. a. in-causa,
I. to accuse one of something, to complain of, find fault with, blame (cf.: arguo, accuso, vitupero; class., but not in Cic.).—Constr. aliquem alicujus rei, aliquem quod, aliquid, etc.—With acc. of person: qui alterum incusat probri, Plaut. Truc. 1, 2, 58: te ipse jure optumo merito incuses licet, id. Most. 3, 2, 24: aliquem luxūs et superbiae, Tac. A. 2, 78: vehementer eos incusavit, quod, Caes. B. G. 1, 40; 2, 15; Verg. A. 11, 471.— With acc. of the thing (post-class.), Liv. 1, 9, 13; 8, 23, 4: factum alicujus, Ov. R. Am. 479: angustias stipendii, duritiam operum, to complain of, Tac. A. 1, 35: casus, id. ib. 6, 23.—With acc. and inf.: incusaverat bella ex bellis seri, Liv. 31, 6, 4; 26, 12, 11; 33, 35, 11: cum Poenus dolo dimissum Romanum incusaret, id. 24, 1, 10; cf. pass., with nom. and inf., Amm. 14, 11, 24.—In part. pass.: incūsātus, a, um, complained of, found fault with: sterilitas cacuminis jure incusata, Col. 3, 17, 3: in Augusto incusatae liberorum mortes, charged upon, attributed to, Plin. 7, 45, 46, § 149.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincūsō

Proto-Italic *kaussā Old Latin caussa Latin causa Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin incūsō From in- + causa (“cause, motive”) + -ō.

Quick answers

What does incūsō mean in Latin?
incūsō, a verb, means “to find fault with, blame, accuse”.
What are the principal parts of incūsō?
incūsō, incūsāre, incūsāvī, incūsātum (first conjugation).
How do you pronounce incūsō?
In classical Latin, [ɪŋˈkuː.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkuː.s̬o].
Where does incūsō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incūsō.